Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Winifred Atwell


 Data notowania: 1954-12-03  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Let's Have Another Party''(Philips) PB 268

 

   "NME" chart: 26 XI '54-14 I '55 (8 tyg.), no. 1 3-31 XII '54 (5 tyg.);
no. 239. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Various] Label: Winifred Atwell & her 'Other Piano'. Na gwiazdkę 1954 popularna honky-tonk pianistka brytyjska, pochodząca z Trynidadu (urodzona 27 IV 1914), Winifred Atwell nagrała jeszcze jedną składankę utworów, która zyskała wielką popularność w UK. Nagranie miało powodzenie zwłaszcza na wszelkich prywatkach, stąd też na całym świecie sprzedano go w milionowym nakładzie. Na całość składały się fragmenty utworów: Another Little, Drink Broken Doll, słynny Bye Bye Blackbird, Honeysuckle & the Bee, I Wonder Where My Baby Is Tonight, Lily of Laguna, znany Nellie Dean, popularny Sheik of Araby, Somebody Stole My Gal i When the Red Red Robin. Atwell zdobyła kilka złotych płyt z takimi właśnie "party medleys". Utwór, na który składają się fragmenty różnych, czyli składanka (medley), pojawi się na szczycie listy brytyjskiej dopiero za ok. 35 lat (Jive Bunny & the Mastermixers i Swing the Mood). Atwell, nazywana "Queen of Ivories", była idolką Eltona Johna we wczesnym okresie jego twórczości. Ta najsłynniejsza instrumentalistka w dziejach brytyjskiej pop-music odbędzie za dwa miesiące triumfalne tournée po Australii, dziennikarze pisali wtedy: "Niech Anglia sobie wygrywa z nami w krykieta, my jesteśmy bardziej niż szczęśliwi, mając choć na trochę Winifred Atwell". Pianistka nie żyje już od przeszło 20 lat - zmarła 28 II 1983.


  


 Data notowania: 1954-12-10  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Let's Have Another Party''(Philips) PB 268

   W tym tygodniu jeszcze jedna składanka wprowadza się na listę brytyjską: Let's Get Together No. 1 "sezonowej" angielskiej grupy instrumentalnej Big Ben Banjo Band. "Big Benem" był nie kto inny, jak sam szef wytwórni Columbia i kierownik znakomitej orkiestry jednocześnie Norrie Paramor. Wśród fragmentów utworów były słynne piosenki z repertuaru Ala Jolsona April Showers, Rock-A-Bye Your Baby (w 1957 nagrał ją również komik i piosenkarz amerykański Jerry Lewis) i Swanee, Darktown Strutters Ball (w 1960 wykonywali ją Joe Brown & the Bruvvers) i in. Ten "medley" doszedł do 6. miejsca i skończył swój pobyt na liście w "sylwestra", a więc po czterech tygodniach. Rok później ten sam zespół znalazł się w Top 20 z podobnym utworem - Let's Get Together Again.


  


 Data notowania: 1954-12-17  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Let's Have Another Party''(Philips) PB 268

   Historyczny moment w dziejach listy brytyjskiej: na 13. pozycję wchodzi Shake Rattle & Roll, utwór z repertuaru Big Joego Turnera; wykonawcami byli Bill Haley & his Comets. Bill Haley (właśc. William John Cliffton H. jr.) do tej pory, tak jak większość białych piosenkarzy tamtych lat, wykonywał utwory country'n'western (prawie naśladując Hanka Williamsa) i utwory rockabilly (pierwszą piosenkę Four Leaf Clover Blue nagrał w 1948 jako the Ramblin' Yodeler), ale też z uwagą przysłuchiwał się murzyńskim zespołom rhythm'n'bluesowym, np. Louisa Jordana. Stąd mniej więcej wzięła się jego wersja Shake Rattle & Roll. To pierwszy utwór rock'n'rollowy na liście brytyjskiej. Wiąże się z nim pewna zabawna historia: 31 VIII 1955 londyńczyk Sidney Turner został ukarany zapłaceniem 3 funtów i 10 szylingów za zbyt głośne słuchanie tej piosenki przez 2,5 godziny.


  


 Data notowania: 1954-12-24  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Let's Have Another Party''(Philips) PB 268

   Minimalne zmiany na liście, przygotowania do Świąt, ludzie kupują prezenty, z płyt - przede wszystkim wielki SP Atwell, Santo Natale (Merry Christmas) Whitfielda, No One But You Billy'ego Eckstine'a i I Still Believe debiutującego na liście Ronniego Hiltona. Ten ostatni, podobnie jak Whitfield, pochodził z Hull. Oczywiście kompozycja Billy'ego Reida I Still Believe to ckliwa ballada, taka, jaką Hillton lubił najbardziej. Strona 'B' tego SP, Veni Vidi Vici z repertuaru amerykańskiej grupy the Gaylords, wydana została także na osobnej płycie i doszła w UK do wysokiego 12. miejsca. Utwór ten śpiewali również - dokładnie w tym samy stylu - niezwykle wtedy popularny Al Martino i nowa twarz brytyjskiej piosenki Ronnie Harris.


  


 Data notowania: 1954-12-31  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Let's Have Another Party''(Philips) PB 268

   Tydzień podsumowań, w którym jeszcze panuje składanka Let's Have Another Party. Elvis Presley, który wówczas nie wydał jeszcze żadnej płyty w UK, zajął 8. miejsce wg plebiscytu "Billboardu" w kategorii najbardziej obiecujących nowych piosenkarzy country'n'western (zwyciężył Tommy Collins). Wielkim przebojem 1954 był Cara Mia Davida Whitfielda, 10 tygodni bez przerwy na 1. miejscu to osiągnięcie wyjątkowe - tylko trzy utwory w historii listy brytyjskiej mogą poszczycić się lepszym "wynikiem". Warto odnotować, że oba pierwsze przeboje the Stargazers na liście (Broken Wings i I See the Moon) dotarły do 1. miejsca. I jeszcze jeden specyficzny rekord. 1 X Frank Sinatra jest notowany na szczycie listy (Three Coins in the Fountain), nastepny jego no. 1 przyjdzie dopiero za 11 lat i 238 dni - 27 V 1966 (Strangers in the Night)! Największym przebojem gwiazdkowym był Let's Have Another Party Winifred Atwell.

Bilans roku:
utwór roku: Secret Love - Doris Day,


wykonawca roku: Frankie Laine,

najpopularniejsze utwory: 1. Secret Love - Doris Day, 2. The Happy Wanderer (der frochliche Wanderer) - Obernkirchen Children's Choir, 3. Cara Mia - David Whitfield, 4. Oh, Mein Papa - Eddie Calvert, 5. Little Things Mean a Lot - Kitty Kallen,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. Frankie Laine, 2. David Whitfield, 3. Doris Day, 4. Obernkirchen Children's Choir, 5. Perry Como,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: Secter Love - Doris Day (25. miejsce), Cara Mia - David Whitfield (40. miejsce), Little Things Mean a Lot - Kitty Kallen (87. miejsce),

SPs Frankiego Laine'a: Answer Me (1. miejsce), Blowing Wild (the Ballad of Black Gold) (2. miejsce), Granada (9. miejsce), The Kid's Last Fight (3. miejsce), My Friend (3. miejsce), There Must Be a Reason (9. miejsce), Rain Rain Rain (8. miejsce, ...& the Four Lads).


  


 Data notowania: 1956-04-13  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Poor People of Paris''(Decca) F 10681

 

   "NME" chart: 16 III-29 VI '56 (16 tyg.), no. 1 13-27 IV '56 (3 tyg.);
no. 239. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Marguerite Monnot, Rene Rouzaud] Label: Winifred Atwell & her "Other Piano". Zabawne perypetie przeszedł tytuł tego instrumentalnego utworu, granego na fortepianie przez wciąż popularną pianistkę brytyjską Winifred Atwell. Francuski tytuł piosenki z repertuaru Edith Piaff Le goulant du pauvre Jean (Ballada o biednym Jeanie) został źle usłyszany jako Le goulant du pauvre gens (Ballada o biednych ludziach), przez co tytuł tej wersji brzmi "Poor People (a nie "Poor Jean") of Paris". W USA utwór w wykonaniu Atwell był prawie nie znany, gdyż artystka nie zgodziła się na występ w TV programie Eda Sullivana, w którym proponowany pierwotnie 8-minutowy czas na wizji skrócono do 2 minut (za oceanem znana była z kolei wersja orkiestry i chóru Lesa Baxtera). W GB natomiast święciła triumfy w programach telewizyjnych w 1957.

   W odpowiedzi na powtarzające się prośby słuchaczy, czytelników "NME" i ludzi z branży, brytyjska lista nagrań bestsellerowych została w tym tygodniu powiększona z 20-stu do 30-stu utworów. Wtedy też nieoficjalna "Sheet Music Chart" została wreszcie definitywnie zdominowana przez zestawienia "NME".


  


 Data notowania: 1956-04-20  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Poor People of Paris''(Decca) F 10681

   Swój triumfalny pobyt na brytyjskiej liście rozpoczyna wersja Ronniego Hiltona piosenki No Other Love. W USA utwór ten popularność swą zawdzięcza wcześniejszym wykonaniom Jo Stafford (1950) i Perry'ego Como (1953).


  


 Data notowania: 1956-04-27  (New Musical Express) 
Numer 1: Winifred Atwell - ''Poor People of Paris''(Decca) F 10681

   Kolejny wielki przebój rozpoczyna swój triumfalny przemarsz przez brytyjską listę przebojów: I'll Be Home w wykonaniu Pata Boone'a, w USA ta piosenka popularna była już w lutym. Jednak na uwagę zasługuje jeszcze jedna nowość tego tygodnia: Main Title Theme from "Man with the Golden Arm", wykonywany przez amerykańską orkiestrę trębacza i aranżera z Pittsburga Billy'ego May'a. Ten utwór Elmera Bernsteina pochodził z kontrowersyjnego filmu z Frankiem Sinatrą o człowieku uzależnionym od narkotyków. W UK z tych powodów BBC zakazała emisji tego utworu, granego na trąbce przez Eddiego Calverta.