Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Stargazers (the)


 Data notowania: 1953-04-10  (the New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''Broken Wings''(Decca) F 10047

 

   "NME" chart: 13 II '53, 27 II-8 V '53 (12 tyg.), no.1 10 IV '53 (1 tydz.);
inne wersje: Art & Dotty Todd (6. m. '53), Dickie Valentine (12. m. '53)

   [John Jerome, Bernard Grun] The Stargazers to pierwsi brytyjscy wykonawcy, którzy doszli do 1. miejsca listy "NME" (tak po prawdzie to dziewczyna, która z nimi śpiewała była Australijką). Jako pierwszy piosenkę tę wykonywał duet Art & Dotty Todd. Producentem tej wersji Broken Wings był Dick Rowe, człowiek, znany jako "ten, który odrzucił Beatlesów". Powstały w 1949 męski kwartet wokalno-instrumentalny, zapraszał zwykle wokalistkę do wykonania głównej partii utworu, w przypadku tej piosenki była to Marie Benson. The Stargazers byli najczęściej emitowaną grupą wokalną w brytyjskich rozgłośniach radiowych w I połowie lat 50.


  


 Data notowania: 1954-03-12  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

 

   "NME" chart: 19 II-28 V '54 (15 tyg.), no. 1 12 III-9 IV '54 (5 tyg.)

   [Meredith Wilson] Label: The Stargazers with Syd Dean & his Orchestra. Najpopularniejsza w I połowie lat 50. brytyjska grupa wokalna na swój największy hit wybrała cover amerykańskiego zespołu the Mariners. Marinersi składali się z białych i czarnych wykonawców, co wówczas było absolutnym ewenementem. I See the Moon to utwór o charakterze wybitnie komediowym, wykorzystujący kontrastujące ze sobą różnice wokalne poszczególnych członków zespołu. Popularność SP Stargazersów podnosiło umieszczenie na stronie "B" bardzo popularnego przeboju prywatkowego - Eh, Cumpari Juliusa La Rosy. Choć wciąż pozostawali gwiazdą programów radiowych, po tym utworze Stargazersi zaczęli tracić wysokie miejsca na liście brytyjskiej. Byli to pierwsi Brytyjczycy, którzy doszli do 1. miejsca listy "NME"! Następna grupą brytyjską, która dotrze na szczyt będą dopiero Beatlesi w 1963. A' propos, pierwszym realizatorem nagrań był członek zarządu wytwórni Decca - Dick Rowe, znany jako ten, który "odrzucił Beatlesów".


  


 Data notowania: 1954-03-19  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

   Debiutują na liście: utwór Changing Partners i piosenkarka Alma Cogan. Changing Partners to piosenka wykonywana na wszelkiego rodzaju dancingach, utwór Joe'go Dariona i Larry'ego Colemana, wylansowana przez Patti Page. W tym tygodniu od razu znalazły się dwie wersje na liście: Kay Starr i Binga Crosby'ego. Początek roku dla Dariona był wyjątkowo udany, gdyż na listy brytyjską i amerykańską udało się mu wprowadzić jeszcze jeden utwór w dwóch wykonaniach: Ricochet Teresy Brewer i Joan Regan. Debiut Almy Cogan, popularnej i cenionej jeszcze przez wiele lat piosenkarki brytyjskiej, rozpoczął utwór Bell Bottom Blues o tęsknocie za chłopcem-marynarzem, autorstwa znanego kompozytora Halla Davida.


  


 Data notowania: 1954-03-26  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

   The Stargazers wciąż prowadzą, a na liście prawie nic się dzieje, zmiany są ledwo dostrzegalne.


  


 Data notowania: 1954-04-02  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

   Pojawia się pierwszy z dwóch wielkich wiosenno-letnich przebojów listy 1954: Secret Love Doris Day. Piosenkę-balladę w stylu "łzy klowna" Don't Laugh at Me skomponował i nagrał wraz z orkiestrą Norriego Paramora jeden z najsłynniejszych angielskich komików filmowych lat 50. - Norman Wisdom. Wydana została przez Columbię na płycie pod koniec 1952, wkrótce po podobnym tematycznie Heart of a Clown. Wtedy Don't Laugh at Me rozeszło się w niewielkim nakładzie, ale wszystko zmieniło się po pojawieniu się tej piosenki w pierwszym filmie Wisdoma - Trouble in Store. Ten londyńczyk, który rozśmieszał Anglików przez ponad 40 lat, wprowadził do Top 20 listy 'NME' jeszcze jeden utwór: Wisdom of a Fool, który - wbrew tytułowi - nie był napisany dla niego.


  


 Data notowania: 1954-04-09  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

   Pojawia się drugi z dwóch wielkich wiosenno-letnich przebojów listy 1954: Such a Night Johnny'ego Ray'a.


  


 Data notowania: 1954-04-23  (New Musical Express) 
Numer 1: Stargazers (the) - ''I See the Moon''(Decca) F 10213

   Powrót na 1. miejsce I See thee Moon ( w sumie 6. raz i ostatni) oraz spadek ze szczytu Secret Love (jeszcze wróci na tę pozycję) to wielkie niespodzianki tego tygodnia.


  


 Data notowania: 1955-01-07  (New Musical Express) 
Numer 1: Dickie Valentine + Stargazers (the) - ''Finger of Suspicion''(Decca) F 10394

 

   "NME" chart: 17 XII '54-25 III '55 (15 tyg.), no. 1 7 I '55, 21-28 I '55 (3 tyg.);
Dickie Valentine - no. 343 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Paul Mann, Al Lewis] Label: Dickie Valentine with the Stargazers. Jeden z największych idoli nastolatek w tamtych latach, londyńczyk Dickie Valentine (właśc. Richard Brice), zajął wreszcie 1. miejsce na liście przebojów w UK. Valentine zyskał rozgłos jeszcze jako chłopiec (urodził się w Londynie 4 XI 1929), gdy od końca lat 40. śpiewał w orkiestrze Teda Heatha. Potem, w 1954, zabłysnął jako solista w nowojorskim programie TV Eda Sullivana, a następnie wziął udział w prestiżowym Royal Variety Performance. W czasie, gdy rosła popularność Finger of Suspicion, przez dwa tygodnie występował nadzwyczaj gorąco przyjmowany w słynnym londyńskim "Palladium", w którym - co ciekawe - w młodości pracował jako goniec. Z tym utworem wiąże się pewne nieporozumienie: piosenkarz uparcie zaprzeczał jakoby jego nagranie było coverem utworu Amerykanki Jane Froman twierdząc, że jego wersja była wcześniejsza. Dickie Valentine zmarł 6 V 1971.

   W pierwszym tygodniu na liście brytyjskiej pojawia się nagranie Dave'a Myersa i Maxa C. Freedmana, które zmieni oblicze całej muzyki młodzieżowej: (We're Gonna) Rock around the Clock w wykonaniu Billa Haley'a & his Comets (Haley - voc i rh g, Danny Cedrone - l g, Johnny Grande - p, Billy Williamson - steel g, Joey D'Ambrosia - ts, Marshall Lytle - double b i Billy Gussack - dr), na SPs innych wytwórni tytułowane często Rock around the Clock. Na razie spędzi ono na liście zaledwie dwa tygodnie, dochodząc tylko do 17. pozycji. Jednak to ten utwór wprowadzi słowo "rock" do muzycznego środowiska angielskiego, ale przede wszystkim dziewięć miesięcy później, po pojawieniu się w kontrowersyjnym wówczas filmie Blackboard Jungle, stanie się zegarową bombą zapalającą dla rock'n'rollowego szaleństwa na całym świecie. Tykania tej bomby przez pierwsze pół roku nikt nie usłyszał, dlatego też przez ten czas charakter listy brytyjskiej pozostanie niezmieniony.


  


 Data notowania: 1955-01-21  (New Musical Express) 
Numer 1: Dickie Valentine + Stargazers (the) - ''Finger of Suspicion''(Decca) F 10394

   Valentine ze Stargazersami ponownie na 1. miejscu, ale prawdziwą sensacją staje się debiutujący na liście brytyjskiej Tennessee Ernie Ford z jednym z największych przebojów na liście Give Me Your Word. Drugi tydzień na 2. miejscu Billy Eckstine śpiewa No One But You: doskonała piosenka, doskonała interpretacja! Eckstine krótko przedtem otrzymał specjalną nagrodę po sprzedaniu 10 mln. SPs w firmie MGM. No One But You był w ogóle pierwszym przebojem tego świetnego wokalisty w UK; pochodził z filmu Lany Turnera - The Flame & the Flesh. Eckstine zmarł 8 III 1993.


  


 Data notowania: 1955-01-28  (New Musical Express) 
Numer 1: Dickie Valentine + Stargazers (the) - ''Finger of Suspicion''(Decca) F 10394

   To ostatni tydzień piosenki Finger of Suspicion na 1. miejscu. Od tej chwili będzie ona przesuwać się w dół co tydzień o jedno miejsce - aż do 5. tak, że 25 II znajdzie się właśnie na 5. pozycji (następne miejsca tego utworu to kolejno: 5., 4., 9. i 25 III - 17.).
Na liście pojawia się Softly Softly, piosenka śpiewana przez Ruby Murray. Ta nieśmiała dziewiętnastolatka z Belfastu o charakterystycznym nosowym głosie absolutnie dominowała w UK w 1955: od chwili pojawienia się na liście 3 XII 1954 z utworem Heartbeat do końca maja 1955 miała w każdym tygodniu przynajmniej jeden utwór w pierwszej dziesiątce, a ogółem wprowadziła na listę przebojów NME siedem piosenek. Chyba do nikogo w tym właśnie roku nie pasowało lepiej określenie 'overnight senasation', jak do Murray. Zaledwie w ciągu trzech miesięcy od debiutu na liście 'NME' miała na niej równocześnie (!) pięć utworów (Heartbeat, Softly Softly, Happy Days & Lonely Nights, Let Me Go Lover i If Anyone Finds This, I Love You). Heartbeat był jej drugim SP, ale pierwszym przebojem na listach; w nagraniu uczestniczyła orkiestra Ray'a Martina. Wcześniej nagrany był w USA przez Karen Chandler a.k.a. Eve Young, a w UK przez Litę Rozę. Mając 19 lat, Murray wymieniła Joan Regan w najpopularniejszym programie TV - Quite Contrary.

The NME wychodzi w nakładzie 100 tys. egzemplarzy i staję największym magazynem muzycznym na świecie.