Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Shakin' Stevens


 Data notowania: 1981-03-28  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''This Ole House''(Epic) EPC 9555

 

   

'M. W.' chart: 28 II-20 VI '81 (17 tyg.), no. 1 28 III-11 IV '81 (3 tyg.);
inne wersje: Rosemary Clooney (1. m. '54), Billie Anthony (4. m. '54);
no. 41 wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Stuart Hamblen] This Ole House w wykonaniu Shakin'a Stevensa (właśc. Michael Barratt, ur. 4 III 1948 w Glamorgan w Walii), zresztą Polaka z pochodzenia, to już szósty utwór, który wchodzi na 1. miejsce listy brytyjskiej w drugiej wersji. Poprzednią w tym wypadku śpiewała przeszło 26 lat wcześniej niezapomniana Rosemary Clooney. To największa, jak dotąd, przerwa na 1. pozycji między oryginałem i coverem. Warto tu jednak dodać, że oryginalna wersja tej piosenki pochodziła z 1949 i należała do zupełnie dziś zapomnianego Stuarta Hamblena. Stevens, jeden z najpopularniejszych wykonawców brytyjskich lat 80., był odnowicielem muzyki lat 50. - od rock'n'rolla i country-bluesa do cajun, jako piosenkarz wzorował się na wykonawcach lat 60. (the Beatles) i 70. (Elton John), ale przede wszystkim jego absolutnym idolem był oczywiście Elvis Presley. Zresztą po śmierci króla rock'n'rolla to właśnie on grał rolę "średniego" Presley'a w wystawianym od 28 XI 1977 w Londynie musicalu (tym "młodym" Elvisem był absolutny amator - Timothy Whitnall, a "weteranem estrady" znany swego czasu P. J. Proby). Shakin' Stevens odwiedził dwukrotnie Polskę: w 1985 i 1987.


  


 Data notowania: 1981-04-04  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''This Ole House''(Epic) EPC 9555

   Drugi tydzień na 2. miejscu znajduje się Kim Wilde z piosenką Kids in America. Tę samą pozycję osiągnął 22 lata wcześniej jej ojciec, przedstawiciel wczesnego rock'n'rolla brytyjskiego - Marty Wilde; latem 1959 śpiewał swój największy przebój A Teenager in Love. W większości wykonywał on covery mniej lub bardziej znanych utworów, co było wówczas na porządku dziennym. Ciekawe, że Kim również miała w swym repertuarze własne wersje dawnych przebojów. Marty (właśc. Reginald Smith), urodzony w Londynie 15 IV 1939, pisał później piosenki m. in. dla Lulu, the Casuals, Status Quo i oczywiście dla własnej córki. Kim (właśc. K. Smith), urodzona również w Londynie 18 XI 1960, była w latach 80. jedną z najpopularniejszych piosenkarek angielskich. W 1987 osiągnęła ona szczyt amerykańskiej listy przebojów "Billboardu" piosenką You Keep Me Hangin' on (cover utworu the Supremes), ale ani ona, ani ojciec nie weszli nigdy na 1. miejsce listy brytyjskiej. Ale i tak w całej historii notowań brytyjskich jedynie Frank i Nancy Sinatra byli - jako ojciec i córka - wyżej notowani.


Na liście brytyjskiej debiutuje jeden z najsłynniejszych zespołów wszech czasów - Depeche Mode. Jego "Dreaming of Me" będzie tylko cztery tygodnie na liście i dojdzie zaledwie do 57. miejsca.


  


 Data notowania: 1981-04-11  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''This Ole House''(Epic) EPC 9555

   Na listę wchodzi utwór instrumentalny w wykonaniu producenta i klawiszowca Quincy'ego Jonesa (Quincy Jones featuring Dune) - Ai no Corrida (I-No-Ko-Ree-Da). To pierwszy od połowy 1963, czyli od piosenki Sukiyaki, śpiewanej przez Kyu Sakamoto, utwór na liście z tytułem w języku japońskim. Równocześnie, utworzony w Niemczech w 1972 zespół dyskotekowy (na bazie muzyki soulowej) - Heatwave, dochodzi zaledwie do 34. pozycji. Powołali go do życia bracia Johnnie i Keith Wilderowie z Ohio. Johnnie uległ wypadkowi samochodowemu i został sparaliżowany, jednak nadal śpiewał, pracował jako producent i autor. Natomiast klawiszowiec, Anglik, Rod Temperton, po rozwiązaniu grupy zajął się pisaniem piosenek, m. in. dla Michaela Jacksona.


  


 Data notowania: 1981-08-01  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''Green Door''(Epic) A 1354

 

   

'M. W.' chart: 25 VII-10 X '81 (12 tyg.), no. 1 1-22 VIII '81 (4 tyg.);
inne wersje: Jim Lowe - The Green Door (8. m. '56), Glen Mason (24. m. '56), Frankie Vaughan - The Green Door (2. m. '56);
no. 41 wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Bob Davie, Marvin Moore] Green Door wykonuje ogromny skok do góry z 22. na 1. miejsce listy brytyjskiej. To cover piosenki, którą 26 X 1956 na listę brytyjską wprowadził Jim Lowe, a wielki sukces odniósł Frankie Vaughan (2. pozycja na liście 'New Musical Express" w 1956). Zresztą poprzedni SP Shakin'a Stevensa na liście brytyjskiej to też przeróbka starego przeboju - This Ole House z repertuaru Rosemary Clooney i Billie Anthony. W Green Door Stevens potwierdził duże umiejętności przywoływania atmosfery piosenek lat 50.

   1 VIII 1981 rozpoczęła działalność telewizja muzyczna - MTV.


  


 Data notowania: 1981-08-08  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''Green Door''(Epic) A 1354

   Debiut na liście brytyjskiej jednego z najwybitniejszych i najważniejszych zespołów współczesnego rocka: U2. Pojawia się na 39. miejscu z piosenką Fire. W sierpniu debiutuje również słynne brytyjskie trio żeńskie - Bananarama; pierwszy SP nosi tytuł Aie a Mwana, jednak nie znajdzie się on na liście przebojów. Na liście 'Music Week' grupa pojawi się dopiero 13 II 1982 z piosenką It Ain't What You Do It's the Way That You Do It, nagrana wraz z męskim triem - Fun Boy Three.


  


 Data notowania: 1981-08-15  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''Green Door''(Epic) A 1354

   "Medley'owe" szaleństwo na liście! Na 2. miejscu wiązanka melodii klasycznych z elementami muzyki disco w wykonaniu Royal Philharmonic Orchestra pod dyrekcją i w aranżacji Louisa Clarka: Hooked on Classics. Niżej sporo podobnych utworów: na 4. Back to the Sixties - Tight Fit, na 11. Beach Boy Gold - Gidea Park (czyli angielski wokalista i instrumentalista Adrian Baker), na 14. składanka The Carribean Disco Show - Lobo (to nie znany amerykański piosenkarz, lecz holenderski - Imrich Lobo), na 27. Stars on 45 Vol. 2 - Starsound (znów pod nazwą zespołu ukrywa się jedna osoba: holenderski producent - Jaap Eggermont, nagrywający z mieszanym zespołem wokalistów sesyjnych) i jedną lokatę niżej Startrax Club Disco - Startrax. Tymczasem w USA znacznie wyżej na listach przebojów (niż w UK) znalazła się składanka Beach Boys Medley, oczywiście Beach Boysów.


  


 Data notowania: 1981-08-22  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''Green Door''(Epic) A 1354

   Zespół the Rolling Stones w wersji solowej zajmuje swe najwyższe miejsce w historii listy brytyjskiej: na 14. miejscu znalazł się basista zespołu - Bill Wyman, z piosenką (Si Si) Je suis en Rock Star; choć najwyższa pozycja Micka Jaggera to też miejsce 14.: State of Shock w 1984; oczywiście trzeba tu pominąć wielki jego sukces singlowy, ale w duecie z Davidem Bowiem. Zresztą poza nimi żaden ze Stonesów nigdy nie wszedł na brytyjską listę przebojów.


  


 Data notowania: 1982-01-30  (Music Week) 
Numer 1: Shakin' Stevens - ''Oh Julie''(Epic) EPC A 1742

 

   'M. W.' chart: 16 I-20 III '82 (10 tyg.), no. 1 30 I '82 (1 tydz.);
no. 41 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Shakin' Stevens] Tym razem rock'n'rollowy Stevens nie wykonuje któregoś ze standardów lat 50. lub 60., co miał w zwyczaju zazwyczaj czynić, lecz własny, autorski utwór. Oczywiście, jest on wyraźnie i udanie stylizowany na klasyczną balladę w stylu Elvisa Presley'a, o country'owych korzeniach, typową właśnie dla tamtego okresu. W USA popularnością cieszyła się wersja Oh Julie Barry'ego Manilowa.

   Podwójny SP zespołu Kraftwerk - The Model / Computer Love, spada z 2. na 3. miejsce, jednak za tydzień niespodziewanie wskoczy na sam szczyt listy. Nic podobnego nie zdarzy się aż do 1993, czyli do piosenki gwiazdkowej - Mr. Blobby.
Jeden z wykonawców na tego tygodniowej liście został wylansowany jako gwiazda telewizyjnego programu BBC - "Multicoloured Swap Shop": Efemeryczna grupa angielska Brown Sauce w piosence I Wanna Be a Winner, na 15. miejscu święci swój największy sukces na liście brytyjskiej. W jej skład wchodzili Noel Edmonds, John Craven, Keith Chegwin i Maggie Philbin.