Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Shadows (the)


 Data notowania: 1959-07-31  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

 

   "NME" chart: 10 VII-27 XI '59, 11 XII '59, 1 I '60 (23 tyg.), no. 1 31 VII-4 IX '59 (6 tyg.), no. 86 listy brytyjskiej wszech czasów; 'Billb.' chart: 30. m.;
inne wersje: Cliff Richard & the Young Ones featuring Hank B. Marvin (1. m. '86);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Lionel Bart] Label: Cliff Richard & the Drifters. Living Doll w wykonaniu Cliffa Richarda (właśc. Harry Webb) to przerobiona wersja piosenki Lionela Barta, twórcy musicalu Oliver; znalazła się ona w debiutanckim filmie (bzdurny kryminał) Cliffa - Serious Charge w reżyserii Terence'a Younga i wprowadziła go do amerykańskiej Top 40. Na całym świecie sprzedano ten SP w liczbie 1 052 tys. egzemplarzy. Był to pierwszy utwór, w którym towarzyszący stale Cliffowi zespół instrumentalny the Drifters przyjął nazwę the Shadows. Jednym z powodów była chęć uniknięcia zamieszania i pomyłek z tak samo nazywającą się słynną amerykańską grupą rhythm'n'bluesową. Blisko 40 lat później Richard nagrał Living Doll z kabaretowym zespołem the Young Ones i ponownie doprowadził go na 1. miejsce! Cliffa nazywano 'Piotrusiem Panem' angielskiego popu; odniósł niewątpliwie największe sukcesy ze wszystkich brytyjskich wykonawców muzycznych. Urodził się w Luknow w Indiach 14 X 1940; karierę rozpoczynał w Dick Teague Skiffle Group i niemal od razu zyskał miano najlepszego piosenkarza rock'n'rollowego w UK, pomimo złej prasy (wytykano mu zbyt wyzywające zachowanie podczas koncertów). Odnosił sukcesy w filmie, na scenie, w TV, radiu i na kasetach wideo, a zwłaszcza na płytach. Jego utwory były przebojami niemal we wszystkich krajach; w 1963 czasopismo 'Billboard' uznało go za muzyczną postać no. 1 na świecie (za nim znaleźli się Elvis Presley i the Shadows). W okresie 1959-2002 wprowadził 35 LPs do Top 10 brytyjskiej listy albumów (w tym siedem na 1. miejsce), przy czym w latach 80. miał na niej więcej, niż którykolwiek artysta. Wydał ponad 260 mln płyt (SPs, EPs i LPs). Wziął udział w pierwszym programie 'Top of the Pops', najsłynniejszym brytyjskim telewizyjnym programie muzycznym. Od 43 lat jest obecny na liście brytyjskiej, wprowadzając 64 SPs do pierwszej dziesiątki. W 1959 był najmłodszym, 19-letnim (Living Doll), a w 1999, w wieku 59. lat, najstarszym (The Millenium Prayer) wykonawcą brytyjskim, który znalazł się na szczycie listy przebojów. W 1980 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, a w 1995 otrzymał tytuł szlachecki.


  


 Data notowania: 1959-08-07  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Na listę wchodzi najbliższy no. 1 listy brytyjskiej: piosenka Sama Cooke'a Only Sixteen w wykonaniu Craiga Douglasa. Tymczasem Living Doll z łatwością odpiera ataki challengerów: tuż za nim przez dłuższy czas będzie tylko Dream Lover Darina, a dopiero niżej Lipstick on Your Collar Connie Francis i Lonely Boy Paula Anki. Francis wygrała niedawno konkurs w wysoko notowanym programie Arthura Godfrey'a - 'Talent Scouts'. W USA był to jej trzeci "złoty SP". W przypadku Anki to był właśnie jego największy sukces w USA, a nie słynna Diana! Pochodził z filmu Girl's Town, a w 1972 ponownie wprowadził go listę 'Billboardu' Donny Osmond.


  


 Data notowania: 1959-08-14  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Battle of New Orleans Lonniego Donegana & his Skiffle Group znów na 2. miejscu (poprzednio - 24 VII)! Na taką piosenkę - o klęsce Brytyjczyków, mógł pozwolić sobie tylko on! 'NME' określił ją jako "największe muzyczne szaleństwo w Anglii wszech czasów".
Mantovani, który wraz ze swoją orkiestrą zakończył kontakty z lista brytyjską 21 VI 1957, w 1959 wprowadził do Top 30 amerykańskiej listy longplay'ów aż pięć swych płyt długogrających, został też pierwszym Brytyjczykiem, który w tym tygodniu znalazł się na jej szczycie. Prawdę mówiąc, pomogła mu w tym wzrastająca popularność powtórek filmowych.


  


 Data notowania: 1959-08-21  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Listę opuszcza Peter Gunn Theme, temat Henry'ego Manciniego z popularnego wtedy programu telewizyjnego, wykonywany przez Duane'a Eddy'ego i jego septet instrumentalny the Rebels, wcześniej przebój orkiestry Ray'a Anthony'ego. Podobnie, jak Living Doll, również nowa wersja Peter Gunn znalazła się po latach w Top 10 listy brytyjskiej: w styczniu 1986 Art of Noise, mieszana brytyjska grupa instrumentalistów i producentów muzycznych nagrała wraz z Eddym powtórnie ten utwór. Tymczasem rozpoczynają się zdjęcia do filmu Because They're Young z Duanem Eddym (stąd będzie pochodził jego najpopularniejszy utwór - tytułowy) i znanym disc-jockey'em Dickiem Clarkiem.


  


 Data notowania: 1959-08-28  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Tommy Steele i jego Give Give Give wchodzi na listę "NME". Piosenka nie zyskała większej popularności (jeszcze tylko w przyszłym tygodniu będzie odnotowana jej obecność w zestawieniu), jednak ta informacja stanowi pretekst do przypomnienia, iż Steele był jednym z wielu piosenkarzy brytyjskich, którzy swe wysokie pozycje na liście zawdzięczali własnym przeróbkom z listy amerykańskiej. Należeli do nich m. in. Marty Wilde, Frankie Vaughan i Craig Douglas. Największe przeboje Wilde'a w 1959 to Donna z repertuaru Ritchiego Valensa, tragicznie zmarłego w katastrofie samolotowej piosenkarza z Kalifornii oraz A Teenager in Love, który wcześniej śpiewali Dion & the Belmonts. Vaughan rozpoczął tegoroczne sukcesy od hipnotycznego coveru zespołu the Fleetwoods Come Softly to Me, a Douglas oba swoje utwory na liście A. D. 1959 (wspomniany A Teenager in Love i Only Sixteen) "zapożyczył" od wykonawców zza oceanu.


  


 Data notowania: 1959-09-04  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Z obu wersji znanego utworu Personality w tym tygodniu nie ma już żadnego: do 31 VII po ośmiu tygodniach dotrwał Lloyd Price, a w ubiegłym tygodniu po raz ostatni bawiło na liście wykonanie Anthony'ego Newley'a. Piosenka, którą włączył do swego repertuaru przede wszystkim wspaniały Bobby Darin, została napisana na bazie pieśni gospel Wade in the Water.


  


 Data notowania: 1959-10-30  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

 

   "NME" chart: 9 X '59-29 I '60 (17 tyg.), no. 1 30 X-27 XI '59 (5 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Sid Tepper, Roy Bennett] Label: Cliff Richard & the Shadows. Travellin' Light skomponowali znani amerykańscy autorzy przebojów Tepper i Bennett. Dzięki niej Cliff już następnym swym SP powrócił na 1. miejsce listy "NME". Strona "B" - bardzo rockowa Dynamite została wydana pod tym samym numerem płyty jako strona "A", przyniosła piosenkarzowi siódmy utwór w Top 20. To te właśnie utwory (Living Doll mógł być jeszcze uważany za jednorazowy wyskok młodego artysty) utwierdziły pozycję Cliffa Richarda w gronie najpopularniejszych wtedy piosenkarzy w UK i zapoczątkowały jego bezprecedensową karierę. Dziś Sir Cliff Richard zgromadził więcej przebojów w Top 10 niż jakikolwiek artysta brytyjski i sprzedał 100 milionów płyt.

   Top 5 uzupełniają w tym tygodniu: Bobby Darin - Mack the Knife (2. miejsce), Marty Wilde - Sea of Love (3.), the Everly Brothers - ('Til) I Kissed Ya (4.) i Johnny & the Hurricanes - Red River Rock. Marty Wilde, występujący wówczas w bardzo popularnym programie brytyjskiej TV - "Boy Meets Girls", zaśpiewał utwór wykonywany wcześniej przez Phila Phillipsa; jego świetną realizacją zajmowali się Joe Meek i Johnny Franz. Marty Wilde (właśc. Reginald Smith) specjalizował się niejako w wykonywaniu coverów, co - choć to wówczas normalna praktyka - może dziwić, gdyż później był cenionym autorem piosenek, pisanych m. in. dla Lulu, the Casuals, Status Quo i oczywiście dla swojej córki - Kim Wilde. Na liście przebojów w UK obecny był do końca 1962. Ostatni z tej piątki - Red River Rock, to przebój daleki od popularnego wówczas rock'n'rolla: przeróbka starego utworu w stylu country'n'western Red River Valley. Szefem kwintetu był saksofonista polskiego pochodzenia - Johnny Paris (właśc. J. Pocisk), zaczynający karierę w 1957 w zespole rockabilly Macka Vickery'ego. Tu ciekawa uwaga: zespołem "supportującym" występy Johnny & the Hurricanes w hamburskim Star Club w 1962 byli... the Beatles.


  


 Data notowania: 1959-11-06  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Wyjątkowa stabilizacja na liście, zapowiada się długie trwanie wielkiego przeboju Cliffa Richarda na 1. miejscu listy. Tymczasem odbywa się druga edycja nagród Grammy. Tym razem National Association of Recording Arts & Sciences przyznała m. in. nagrodę dla najbardziej obiecującego artysty Bobby'emu Darinowi, Dinah Washington za najlepsze wykonanie piosenki rhythm'n'bluesowej - What a Difference a Day Makes, grupie the Kingston Trio za najlepszy album folkowy At Large i białemu piosenkarzowi Johnny'emu Hortonowi jako najwybitniejszemu wykonawcy rhythm'n'bluesowemu.


  


 Data notowania: 1959-11-13  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Na liście rozpoczyna żywot jeden z wielkich evergreenów: Oh! Carol, śpiewany przez Neila Sedakę (ur. 13 III 1939 w Nowym Jorku) (RCA 1152), a dedykowany koleżance z uczelni - Carol Klein, późniejszej Carole King. Teraz doszedł on do 3. miejsca i przebywał na liście brytyjskiej 17 tygodni. Sukces odniosła też jej reedycja na potrójnym SP wraz z Breaking up Is Hard to Do i Little Devil w 1972 (RCA Maximillion 2259). King odwzajemniła się żartobliwą piosenką - Oh Neil. Sedaka, kojarzony w latach 60. z charakterystycznym "tra-la-la" w swych piosenkach, uchodził za ultra komercyjnego piosenkarza, pianistę, ale też autora wielu przebojów innych sławnych wykonawców.


  


 Data notowania: 1959-11-20  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Debiut jednego z najpopularniejszych i najinteligentniejszych piosenkarzy brytyjskich pierwszej połowy lat 60. Adama Faitha. Debiut jest wyjątkowo okazały: What Do You Want dojdzie do 1. miejsca listy.


  


 Data notowania: 1959-11-27  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Ciekawe skojarzenia z pogodą angielską: ostatni tydzień spędza na liście kompletnie "nie na czasie" październikowy no. 1 Here Comes Summer Jerry'ego Kellera, startuje Snow Coach, grany na fortepianie przez Russa Conway'a. Ten stepowany "sezonowy" utwór był ostatnią kompozycją Conway'a w brytyjskiej Top 5. Jednocześnie u dołu zestawienia pojawia się ostatni utwór na liście brytyjskiej jednego z najsłynniejszych piosenkarzy amerykańskich - Guy'a Mitchella: Heartaches by the Number (w USA utwór ten w połowie grudnia prowadził przez dwa tygodnie na liście "Billboardu").


  


 Data notowania: 1960-07-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

 

   "Rec. Ret." chart: 30 VI-27 X '60 (18 tyg.), no. 1 28 VII '60, 11- 18 VIII '60 (3 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch, Pete Chester] Label: Cliff Richard & the Shadows. Wszystko zostało w rodzinie: trzeci przebój Cliffa z 1. miejsca listy brytyjskiej skomponował gitarzysta rytmiczny (akordowy) Shadowsów - Bruce Welch wraz z Petem Chesterem, który z kolei był gitarzystą prowadzącym (solowym) w pierwszej grupie Welcha, the Five Chesternuts. Akompaniuje, rzecz jasna, zespół the Shadows. Niezwykły był sposób wybrania tej piosenki na przebój singlowy: dokonano tego w drodze ankiety fanów Cliffa.

   W Top 40 tego tygodnia znajduje się aż 15 debiutantów: piosenkarze amerykańscy - Brian Hyland, Buddy Greco, Jim Reeves i Roy Orbison, brytyjscy - Gary Mills, Tommy Bruce & the Bruisers (czyli z instrumentalną grupą towarzyszącą), Michael Cox, Ken Dodd i George Formby (również instrumentalista - ukelele) i australijski - Rolf Harris, amerykańska męska grupa wokalna - Hollywood Argyles, dwa brytyjskie zespoły instrumentalne (z solowym SP) - the Shadows i Flee-Rekkers, duński męski duet wokalny - Jan & Kjeld, oraz kanadyjska orkiestra Percy'ego Faitha. Na 19. miejscu pojawia się A Mess of Blues, pierwszy SP Elvisa Presley'a od czasu Wear My Ring around Your Neck, czyli od 2 V 1958, który nie wchodzi od razu do pierwszej dziesiątki listy. Piosenka Pomusa i Shumana A Mess of Blues na SP amerykańskim była stroną 'B' wielkiego przeboju It's Now Or Never (O Sole Mio); w UK wydana została jako osobna płyta (tu stroną 'B' była również bardzo popularna The Girl of My Best Friend). Jeszcze tylko krótko o zespole Tommy'ego Bruce'a & the Bruisers: reprezentowali styl, a właściwie naśladowali znanego prezentera i piosenkarza Biga Boppera; w ubiegłym tygodniu doszli do 3. miejsca z utworem słynnego pianisty jazzowego, Fatsa Wallera - Ain't Misbehavin'. W 1986 ta piosenka osiągnęła szczyt listy country "Billboardu".


  


 Data notowania: 1960-08-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

   Początki są zawsze trudne. "Record Retailer" też zaczynał z kłopotami: If She Should Come to You Anthony'ego Newley'a trzy tygodnie temu znajdowało się na 15. miejscu, 28 VII wskoczyło aż na 4., aby w ubiegłym tygodniu spaść na 16. i obecnie, od 11. miejsca, znów powoli wspinać się do góry. W okresie 21 VII-4 VIII były to największe zmiany pozycji w trzech kolejnych tygodniach w historii listy brytyjskiej. Sądzi się, że doszło do pomyłek w obliczeniach sprzedaży płyty i emisji nagrania w stacjach radiowych. Na marginesie: ta piosenka to angielska wersja znanego hiszpańskiego szlagieru Augusta Algueró La Montana.
Po raz pierwszy od 1II 1957 konkretne nagranie powróciło na 1. miejsce. Wówczas był to utwór Singing the Blues Guy'a Mitchella, zmieniony w poprzednim tygodniu przez Frankiego Vaughana i jego wersję Garden of Eden, teraz - po tygodniowym pobycie na 3. miejscu - Please Don't Tease powróciło na szczyt listy.


  


 Data notowania: 1960-08-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

   W pierwszej szóstce zestawienia z tego tygodnia znajdują się wyłącznie wykonawcy, którzy już byli, lub niebawem znajdą się na szczycie listy brytyjskiej: Cliff Richard, the Shadows, Johnny Kidd & the Pirates, Elvis Presley, the Everly Brothers i Anthony Newley.


  


 Data notowania: 1960-08-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Apache''(Columbia) DB 4484

 

   "Rec. Ret." chart: 21 VII-8 XII '60 (21 tyg.), no. 1 25 VIII-22 IX '60 (5 tyg.);
inne wersje: Bert Weedon (24. m. '60);
no. 3. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Jerry Lordan] Shadowsi to najsłynniejsza brytyjska grupa instrumentalna w całej historii show biznesu. Na 35 SPs byli grupą towarzyszącą Cliffowi Richardowi. Wreszcie decydują się na karierę solową. Po trzech nieudanych wcześniejszych SPs trafiają w dziesiątkę z utworem Apache, co więcej: nakręcają w technikolorze jeden z pierwszych video-clipów, który trafia do TV i do działających na francuskim i włoskim Lazurowym Wybrzeżu grających szaf wideo. Mało kto wie, że na bongosach gra tu... Cliff Richard. Tę instrumentalną kompozycję gitarzysty i wokalisty Jerry'ego Lordana kilka tygodni wcześniej nagrał znakomity gitarzysta z kręgu muzyki country Bert Weedon. Natomiast wersja Duńczyka Jorgena Ingmana z 1961 o mało co nie weszła na szczyt listy "Billboardu". Jako że na 2. miejscu w tym tygodniu znajduje się Please Don't Tease, Shadowsi są pierwszymi wykonawcami, którzy zajmują dwa pierwsze miejsca na liście niejako w dwóch różnych rolach. Zespół gra tu w swym drugim składzie, jeszcze z czasów the Drifters: gitarzysta prowadzący Hank B. Marvin (właśc. Brian Rankin, urodzony 28 X 1941 w Newcastle-upon-Tyme), gitarzysta rytmiczny Bruce Welch (właśc. B. Cripps, urodzony 2 XI 1941 w Bognor Regis), gitarzysta basowy Jet Harris (właśc. Terence Hawkins, urodzony 6 VII 1939 w Londynie) i perkusista Tony Meehan (właśc. Daniel M., urodzony 2 III 1943 w Londynie), którego zastąpił Brian Bennett (urodzony 9 II 1940 w Londynie); tylko dwaj pierwsi są razem od początku - najpierw krótko w the Railroaders, a następnie w the Five Chesternuts, w najstarszym znanym składzie basistą był Ian Samwell, a perkusistą Tony Smart.

   To ostatni tydzień na liście przepięknego utworu Sama Cooke'a Wonderful World jego autorstwa wspólnie z Herbem Alpertem. Do pierwszej dziesiątki wprowadzi go w 1965 grupa Herman's Hermits. Reedycja tego SP w 1985 przyniosła Cooke'owi największy singlowy sukces komercyjny, choć odbyło się to po 21 latach od śmierci artysty.


  


 Data notowania: 1960-09-01  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Apache''(Columbia) DB 4484

   To idzie młodość, młodość! Aż 18 wykonawców znajduje się w tym tygodniu na liście ze swymi debiutanckimi utworami, wśród nich słynna amerykańska wokalistka Wanda Jackson z piosenką Let's Have a Party.


  


 Data notowania: 1960-09-08  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Apache''(Columbia) DB 4484

   Rzadkie zjawisko na dwóch pierwszych miejscach: oba zajmują utwory instrumentalne. Na pozycji 2. znajduje się największy przebój Duane'a Eddy'ego Because They're Young.


  


 Data notowania: 1960-09-15  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Apache''(Columbia) DB 4484

   Stagnacja na liście, bez znaczących nowości, górę listy okupują same wielkie sławy: the Shadows, Elvis Presley, Duane Eddy, Cliff Richard, Connie Francis (Everybody's Somebody's Fool) i the Everly Brothers [podwójny SP Lucille / So Sad (to Watch Good Love Go Bad)]. Natomiast na 7. miejscu przyczaił się Ricky Valance, nowa twarz w drużynie brytyjskiej, której aspiracje są dużo, dużo wyższe. Natomiast w USA rozpoczyna się szaleństwo twista: w lipcu Hank Ballard & the Midnighters wydają utwór The Twist, który teraz wchodzi na 1. miejsce listy "Billboardu" w wykonaniu Chubby'ego Checkera, w tej wersji stanie się on najpopularniejszą piosenką w USA lat 60. Powtórnie (jedyny przypadek w historii listy amerykańskiej) utwór ten znajdzie się na 1. miejscu 13 I 1962.


  


 Data notowania: 1960-09-22  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Apache''(Columbia) DB 4484

   Pierwsza trójka - bez zmian, natomiast ostro do góry pną się dwa utwory: Tell Laura I Love Her Ricky'ego Valance'a i Only the Lonely Roy'a Orbisona.


  


 Data notowania: 1960-12-29  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''I Love You''(Columbia) DB 4547

 

   "Rec. Ret." chart: 1 XII '60-16 III '61 (16 tyg.), no. 1 29 XII '60-5 I '61 (2 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch] Label: Cliff Richard & the Shadows. Po dwóch miesiącach królowania następuje detronizacja utworu roku. Dokonuje tego dziesiąty utwór z pierwszej dziesiątki Cliffa Richarda - I Love You. Jest to, podobnie jak i w przypadku poprzedniego no. 1 Cliffa Please Don't Tease, kompozycja gitarzysty Shadowsów Bruce'a Welcha.

   Sukces w tym tygodniu odnosi również Anthony Newley: nie tylko jego wersja Strawberry Fair znów znalazła się na 3. miejscu, ale temat przewodni jego telewizyjnego seryjnego programu The Strange World of Gurney Slade w wykonaniu orkiestry Maxa Harrisa - Gurney Slade dochodzi do wysokiej 11. pozycji.
Wielkim triumfatorem roku 1960 okazał się Adam Faith. To niemal sensacja, ale wszystkie jego pięć utworów znalazło się w Top 5! Trzeba tu dodać, że dwa pierwsze jego przeboje (What Do You Want z ubiegłego roku i tegoroczny Poor Me) znalazły się na 1. miejcu listy brytyjskiej. The Everly Brothers przechodzą z wytwórni Cadence (w UK - London) do Warnera, pierwszy SP tej wytwórni, ich piosenka Cathy's Clown, przebywa aż siedem tygodni na 1. miejscu w UK i pięć tygodni na 1. miejscu w USA. Największą niespodzianką jest jednak fantastyczna forma Presley'a po przyjściu z wojska. Za największy przebój gwiazdkowy trzeba uznać Little Donkey duetu Nina & Frederick. Wg "NME" piosenkarzem roku na świecie został uznany Presley, piosenkarką Connie Francis, grupą wokalną the Everly Brothers, a osobistością muzyczną Duane Eddy. Redaktorom i czytelnikom tego tygodnika najbardziej podobał się utwór Shadowsów Apache. LP roku na Wyspach jest w dalszym ciągu soundtrack South Pacific.

Bilans roku:

utwór roku: It's Now Or Never (O solo mio) - Elvis Presley & the Jordanaires,

wykonawca roku: Cliff Richard,

najpopularniejsze utwory: 1. What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates, 2. As Long As He Needs Me - Shirley Bassey, 3. Cathy's Clown - the Everly Brothers, 4. It's Now Or Never (O sole mio) - Elvis Presley with the Jordanaires, 5. Handy Man - Jimmy Jones,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. Adam Faith, 2. Cliff Richard, 3. Elvis Presley, 4. Anthony Newley, 5. the Everly Brothers,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates (62. miejsce), He'll Have to Go - Jim Reeves (78. miejsce) - p. notowanie z 27 X '60, Only the Lonely (Know How I Feel) - Roy Orbison (88. miejsce),

golden SP: It's Now Or Never (O sole mio) - Elvis Presley with the Jordanaires,

SPs Adama Faitha: What Do You Want (3. miejsce), Poor Me (1. miejsce), Someone Else's Baby (2. miejsce), When Johnny Comes Marching Home / Made You (5. miejsce), How about That (4. miejsce), Lonely Pup (in a Christmas Shop) (4. miejsce),

SPs Cliffa Richarda: Travellin' Light (6. miejsce), Living Doll (28. miejsce), Expresso Bongo EP (14. miejsce), Voice in the Wilderness (2. miejsce), Fall in Love with You (2. miejsce), Please Don't Tease (1. miejsce), Nine Times out of Ten (3. miejsce), I Love You (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1961-01-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''I Love You''(Columbia) DB 4547

   Rok 1961 na liście 'Rec. Ret.' rozpoczyna się od niegroźnej pomyłki: nowość na 35. miejscu - piosenka Tony'ego Bennetta Till, jest sklasyfikowana jako podwójny SP z utworem Serenata. Tymczasem Serenata znajduje się na podwójnej płycie, ale z Let's, nagrała ją... wielka Sarah Vaughan.


  


 Data notowania: 1961-10-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Kon-Tiki''(Columbia) DB 4698

 

   'Rec. Ret.' chart: 7 IX-9 XI '61, 23-30 XI '61 (12 tyg.), no. 1 5 X '61 (1 tydz.);
no. 3. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Michael Carr] Ta typowa dla Shadowsów kompozycja Michaela Carra znalazła się na pierwszym albumie zespołu, zatytułowanym również Kon-Tiki. Jest to niemal w całości trudne technicznie solo gitarowe bez zarzutu zagrane przez Hanka B. Marvina. Od września album zespołu zatytułowany po prostu The Shadows prowadzi na liście LPs. Shadowsi stają się przez to pierwszymi wykonawcami brytyjskimi, którzy wchodzą na 1. miejsce tej listy. Tuż przed dojściem na szczyt listy perkusista zespołu - Tony Meehan, został zastąpiony przez Briana Bennetta.

   Tuż za Shadowsami słychać melodramatyczne tango Jalousie w wykonaniu Billy'ego Fury'ego. Ta ballada przyniosła 10 lat wcześniej duży sukces w USA Frankiemu Laine'owi. Pierwowzorem było powstałe w Danii w późnych latach 20. tango Jalousie.


  


 Data notowania: 1962-01-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

 

   'Rec. Ret.' chart: 11 I-31 V '62 (21 tyg.), no. 1 11 I-15 II '62 (6 tyg.), UK Golden Disc;
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Sid Tepper, Roy Bennett] Label: Cliff Richard & the Shadows. The Young Ones, hymn na cześć młodości, to tytułowa piosenka Sida Teppera i Roy'a Bennetta z najnowszego filmu Sidney'a J. Furiego z Cliffem Richardem (wersja polska - Chcemy się bawić), niewykluczone, że najpopularniejsza w całym jego dorobku. Jeszcze przed ukazaniem się tej płyty liczba zamówień doszła do pół miliona (!); wobec tego zrozumiały jest fakt, że po raz pierwszy w tej dekadzie ten właśnie utwór znalazł się na liście od razu na 1. miejscu! Oczywiście niedługo potem osiągnęła ona milionowy nakład. Również LP The Young Ones osiągnął w UK status złotej płyty. Poważni krytycy muzyczni określili ten film - chyba przesadnie - 'najlepszym musicalem w historii kina brytyjskiego'. Cliff gra tu syna bogatego biznesmana, a jednocześnie autora piosenek i członka klubu rock'n'rollowego (rzecz jasna w tajemnicy przed ojcem). Towarzyszy mu oczywiście zespół the Shadows oraz orkiestra Norriego Paramora, który ponadto był współkompozytorem elementów baletowych. Niestety, pojawienie się akurat w tym tygodniu tego SP uniemożliwiło wejście na szczyt listy największemu przebojowi w UK w 1962 - Stranger on the Shore Mr. Ackera Bilka with the Leon Young String Chorale. A Cliff będzie miał w tym roku jeszcze trzy (czyli wszystkie) utwory w Top 2!

   Nie pierwsze i nie ostatnie apogeum zespołów jazzu tradycyjnego na liście brytyjskiej: na 2. miejscu Mr. Acker Bilk, Kenny Ball & his Jazzmen na 8. miejscu, Dorothy Provine na 21. (Don't Bring Lulu), the Temperance Seven (Charleston) na 30., wokalista i klarnecista Terry Lightfoot & his New Orleans Jazzmen na 37. (King Kong), poniżej 40. miejsca Bob Wallis & his Storyville Jazz Band (Come along Please). Nie można zapomnieć, że na 38. pozycji jest jeszcze wybitny przedstawiciel jazzu współczesnego - the Dave Brubeck Quartet z Take Five.


  


 Data notowania: 1962-01-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Na liście pojawiają się zupełnie nowe twarze: Amerykańscy wokaliści - Phil McLean z piosenką Small Sad Sam i Danny Peppermint & the Jumping Jacks z mało znaną w Polsce wersją Peppermint Twist.


  


 Data notowania: 1962-01-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Po raz ostatni na liście, na 28. miejscu, figuruje wielki podwójny SP Elvisa Presley'a His Latest Flame / Little Sister; wypada z listy z 38. pozycji.


  


 Data notowania: 1962-02-01  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Z pierwszej czterdziestki wypada Small Sad Sam Phila McLeana, natomiast do pierwszej dwudziestki wchodzi Wimoweh Karla Denvera. Pierwszy utwór to średnio udana odpowiedź na bardzo popularną piosenkę Jimmy'ego Deana Big Bad John, natomiast drugi to własna wersja Denvera utworu 'Żetonów' (the Tokens) z Brooklynu The Lion Sleeps Tonight (Wimoweh). Denver pracował przez kilka lat jako marynarz i kiedyś, podczas pobytu w Afryce, usłyszał te piosenkę śpiewaną w języku suahili; i to on przywiózł ja do Anglii. W Tokensach, a właściwie wtedy jeszcze w zespole Linc-Tones, swą karierę rozpoczynał jeden z najpopularniejszych piosenkarzy amerykańskich przełomu lat 50. i 60. Neil Sedaka.
Tymczasem Sedaka już drugi tydzień rozsadził się na 3. pozycji w swym największym przeboju tej dekady na rynku brytyjskim - Happy Birthday, Sweet Sixteen. Ta wspaniała kompozycja Howarda Greenfielda była inspirowana zapomnianą dziś piosenką Happy Birthday Mr 21.


  


 Data notowania: 1962-02-08  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

 

   UWAGA - notka do 4. utworu roku: [Let's Twist Again - Chubby Checker (Columbia DB 4691), 'Rec. Ret.' chart: 17-31 VIII '61, 28 XII '61-28 VI '62, 23 VIII '62, 13-27 IX '62 (34 tyg.), 'M. W.' chart: (London HL 10512) 29 XI '75-31 I '76, no. 1 -, najw. poz. 2; 'Billb.' chart: 8. m.; inne wersje: John Asher (14. m. '75)].

   UWAGA - komentarz do 4. utworu roku: [Kal Mann, Dave Appell] Już drugi tydzień na 2. miejscu listy 'Rec. Ret.' znajduje się jeden z największych przebojów 1962 i jeden z najsłynniejszych utworów muzyki pop - Let's Twist Again 21-letniego Chubby'ego Checkera (właśc. Ernest Evans). Po nieprawdopodobnym sukcesie The Twist w USA i wielkiej popularności tej piosenki w UK Checker został królem twista po wsze czasy. The Twist był najpopularniejszym utworem lat 60. w USA, był jedynym utworem w historii listy 'Billboardu', który dwukrotnie, w dwóch różnych latach, dochodził do 1. miejsca. Kariera Let's Twist Again na liście 'Record Retailer' była równie niezwykła: znajdował się na liście w 1961 i 1962, dochodząc do 2. miejsca, a następnie w 1975 na podwójnym SP razem z The Twist znalazł się na 5. pozycji. To właśnie ten utwór doprowadził do prawdziwego szaleństwa twistowego w Europie i stał się inspiracją dla innych wykonawców. Przyjęcie przez piosenkarza takiego właśnie pseudonimu ('pucołowaty pionek warcabów') wiązało się z ponoć jego dużym podobieństwem do Fatsa Domino ('otyły klocek domina'). Oczywiście Checker wystąpił w filmie z 1961 Oscara Rudolpha Twist around the Clock (Twist przez całą dobę), w którym nie śpiewał jednak żadnego ze swoich wielkich przebojów (tam po raz pierwszy twista zatańczyli Mary Mitchell i Jeff Parker); wystąpił też w znanym u nas filmie Richarda Lestera It's Trad, Dad (Zabawa na sto dwa), w którym śpiewał Lose Your Inhibition Twist.

   Na 38. miejsce listy wchodzi najpopularniejsza (również w Polsce) i uważana za oryginalną, wersja Peppermint Twist; wykonują ją Joey Dee & the Starliters. Tytuł utworu pochodzi od klubu (?), pubu (?), restauracji (?) "Peppermint Lounge" na nowojorskim Manhattanie, gdzie zespół grywał 'do kotleta'. Uwaga: to wykonanie i wersja Danny'ego Pepperminta & the Jumping Jacks to dwa różne utwory.


  


 Data notowania: 1962-02-15  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(DB 4761) Columbia

   Eden Kane wszystkie swoje SPs notowane na liście brytyjskiej (czyli pięć), wprowadził do Top 10, ale tylko dwa - do Top 5. Ten drugi to Forget Me Not, piosenka Johnny'ego Wortha, która już drugi tydzień znajduje się na 3. miejscu.
Drugi, po Anthonym Newley'u, popularny angielski aktor filmowy skutecznie atakuje rynek muzyczny: Bernard Cribbins śpiewa z dużym powodzeniem piosenkę Hole in the Ground, napisaną specjalnie dla niego przez Teda Dicksa i Mylesa Rudge'a; realizacją tego SP zajął się sam George Martin. Cribbins wprowadzi na listę brytyjską jeszcze dwa utwory i każdy z nich wejdzie do Top 30.


  


 Data notowania: 1962-03-22  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

 

   'Rec. Ret.' chart: 1 III-5 VII '62 (19 tyg.), no. 1 22 III-10 V '62 (8 tyg.);
no. 3. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Jerry Lordan] Kompozytorem tematu instrumentalnego Wonderful Land, był gitarzysta i wokalista Jerry Lordan, również autor pierwszego no. 1 Shadowsów w UK - Apache, a także późniejszych utworów: Atlantis i Mary Anne. Nagrania dokonano 12 miesięcy wcześniej, jednak członkowie zespołu uważali, że nie jest ono dostatecznie dobre i przez długi czas dokonywali najróżniejszych poprawek; ostatecznie zdecydowali się na wydanie SP dopiero po dodaniu partii smyczkowych. Pobyt na liście tego utworu to jednocześnie okres szczytu popularności zespołu. Mało kto wie, że w 1993 gitarzysta solowy Shadowsów, Hank Marvin, nagrał nową wersję Wonderful Land w duecie z Markiem Knopflerem z Dire Straits.


  


 Data notowania: 1962-03-29  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(DB 4790) Columbia

   Pierwsza piątka złożona z samych zasłużonych dla listy brytyjskiej 'osobistości': 1. The Shadows - Wonderful Land, 2. Helen Shapiro - Tell Me What He Said, 3. Elvis Presley - Rock a Hula Baby / Can't Help Falling in Love, 4. Roy Orbison - Dream Baby, 5. Chubby Checker - Let's Twist Again.
Słowo o piosence Helen Shapiro. Tell Me What He Said to czwarty jej SP i czwarty w pierwszej trójce! Jednocześnie pierwszy, napisany przez kompozytora amerykańskiego - Jeffa Barry'ego.


  


 Data notowania: 1962-04-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Aż trzy wersje tej samej piosenki słychać na liście brytyjskiej w tym tygodniu (i przez dwa następne): When My Little Girl Is Smiling w wykonaniu Craiga Douglasa jest na 20. pozycji, na 24. jest wersja Jimmy'ego Justice'a (obie dojdą do 9. miejsca), a właśnie na 31. pozycję z tym utworem weszli Driftersi (ci, niestety, nie przepchną się już wyżej).


  


 Data notowania: 1962-04-12  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Nic wyjątkowego w tym tygodniu nie zdarzyło się na brytyjskim rynku pop-music. Odnotujmy więc tylko najwyżej notowaną nowość: na 37. miejsce wskakuje Wonderful World of the Young pierwszego prowadzącego na tegorocznej liście Danny'ego Williamsa.


  


 Data notowania: 1962-04-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Tuż za Wonderful Land usadowiły się trzy 'damskie' piosenki: Dream Baby Roy'a Orbisona, Hey Little Girl Dela Shannona i Hey! Baby wokalisty z Teksasu Bruce'a Channela. Wszystkie one dotrą do 2. miejsca listy. Dokładnie rok temu, w marcu 1961, Mark Wynter wprowadził na listę inny dziewczęcy utwór Dream Girl. Dream Baby to wyjątkowo udana kompozycja country'owca Cindy'ego Walkera (w 1971 do Top 40 listy 'Billboardu' wprowadził ją też Glen Campbell). Własna kompozycja Shannona Hey Little Girl to z kolei jego czwarty pod rząd SP w brytyjskiej Top 10. Hey! Baby Channel napisał w ciągu 10 minut i zaraz potem nagrał, mając na to równy kwadrans; w takim tempie powstał utwór, który doszedł na szczyt listy amerykańskiej i prawie na szczyt - brytyjskiej. Harmonijka ustna w prologu tego utworu (Delbert McClinton) zdecydowała o użyciu przez Beatlesów tego właśnie instrumentu w swym pierwszym notowanym na liście SP - Love Me Do.
W pierwszej czterdziestce nie ma ani jednej grupy wokalno-instrumentalnej (dziś trudno to sobie wyobrazić); są tylko grupy instrumentalne, orkiestry, jeden zespół wokalny (the Drifters) i dwa śpiewające duety: Miki & Griff (Little Bitty Tear na 35. miejscu) i the Everly Brothers (Cryin' in the Rain na 39. miejscu).
15 IV odbył się na londyńskim stadionie Wembley wielki koncert zwycięzców ubiegłorocznego posumowania roku tygodnika 'NME'. Gościem honorowym była amerykańska piosenkarka Brenda Lee.


  


 Data notowania: 1962-04-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Żadnych znaczących zmian ani wydarzeń na liście 'Record Retailer'; w związku z tym warto zajrzeć do 'Billboardu'. W USA króluje Good Luck Charm Elvisa Presley'a. W czołówce słychać też Johnny Angels w wykonaniu Shelley Faberes, Slow Twistin' Chubby'ego Checkera i Soldier Boys, lansowany przez the Shirelles. Faberes to aktorka z Kalifornii, występująca wówczas w popularnym w USA programie TV 'The Donna Reed Show'. W niedługim czasie porzuciła ona TV dla filmu, stając się partnerką m. in. Presley'a, Fabiana i Petera Noone'a, lidera zespołu Herman's Hermits. W Slow Twistin' z Checkerem śpiewała Dee Dee Sharp, co jednak nie zostało zaznaczone na płycie. Soldier Boy to największy sukces w USA tej żeńskiej grupy; autorzy - Luther Dixon i Florence Geenberg napisali go w ciągu pięciu minut podczas sesji nagraniowej. Podobnie jak w UK, od ubiegłego roku bardzo wysoko na liście znajduje się Stranger on the Shore Mr. Ackera Bilka z towarzyszeniem orkiestry smyczkowej Leona Younga. Pod koniec roku w ankiecie 'Billboardu' Bilk zostanie wybrany instrumentalistą roku, a utwór - SP roku w USA.


  


 Data notowania: 1962-05-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Wśród nowości tego tygodnia są cztery SPs bożyszczy młodych Brytyjczyków tamtych lat : Let's Talk about Love Helen Shapiro, Last Night Was Made for Love Billy'ego Fury'ego, As You Like It Adama Faitha i Lonely City Johna Leytona. Piosenka Last Night Was Made for Love została napisana specjalnie dla Fury'ego przez Alana Fieldinga; Fury uchodził wówczas za drugiego, po Richardzie, piosenkarza na Wyspach. Również specjalnie dla Faitha Les Vandyke napisał As You Like It; sam wykonawca uchodził wtedy za jednego z najlepiej ubierających się młodych Brytyjczyków.


  


 Data notowania: 1962-05-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Wonderful Land''(Columbia) DB 4790

   Ósmy tydzień Wonderful Land Shadowsów na 1. miejscu; żaden utwór instrumentalny w całej historii listy brytyjskiej nie przebywał dłużej na jej szczycie. W tym tygodniu na 3. miejscu znalazła się piosenka Brendy Lee Speak to Me Pretty, pochodząca z filmu z jej udziałem Two Little Bears. To najwyższe miejsce na liście brytyjskiej tej popularnej także u nas piosenkarki amerykańskiej. Zaskakujące, że ten SP nigdy nie został wydany w USA. Na 9. pozycję wchodzi The Party's over Lonniego Donegana. To proroczy tytuł, gdyż ten wielki i zasłużony w UK muzyk jest już po raz ostatni w Top 10.


  


 Data notowania: 1963-01-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time''(Columbia) DB 4950

 

   'Rec. Ret.' chart: 6 XII '62-4 IV '63 (18 tyg.), no. 1 3-17 I '63 (3 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Buddy Kaye, Philip Springer] Label: Cliff Richard, the Shadows & the Norrie Paramor Strings. Szósty SP Richarda na 1. miejscu pochodził z filmu Petera Yatesa Summer Holiday (podobnie, jak Bachelor Boy, strona 'B' tego SP, a od przyszłego tygodnia - równoprawna strona 'A'). Tę sentymentalną, ale i bardzo piękną balladę, napisali Buddy Kaye i Philip Springer. Cliff śpiewał ją z towarzyszeniem orkiestry Norriego Paramora i oczywiście 'swoich' Shadowsów. Natomiast film to wyjątkowo błaha komedia o ucieczce przed własną mamą znanej amerykańskiej nastoletniej piosenkarki Barbary (Laurie Peters) starym, rozlatującym się autobusem, który prowadzi młody londyński mechanik samochodowy, Don (Cliff Richard).


  


 Data notowania: 1963-01-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time / Bachelor Boy''(Columbia) DB 4950

 

   Bachelor Boy - 'Rec. Ret.' chart: 10 I-4 IV '63 (13 tyg.), no. 1 10-17 I '63 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 99. m.;
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Cliff Richard, Bruce Welch] Od tego tygodnia SP Cliffa Richarda z filmu Summer Holiday ma dwie strony 'A'. Zabawną piosenkę Bachelor Boy, będącą ojcowską przestrogą dla wszystkich młodzieńców myślących o żeniaczce, napisał sam wykonawca do spółki z gitarzystą akompaniujących mu Shadowsów - Brucem Welchem.


  


 Data notowania: 1963-01-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time / Bachelor Boy''(Columbia) DB 4950

   Bardzo wysoki skok do góry (z 28. na 9. miejsce) wykonuje drugi SP Tornadosów Globetrotter. Producentem tego instrumentalnego utworu był, podobnie jak i Telstar, Joe Meek. Ten również miał podobne, kosmiczne brzmienie. W związku z tym, że Telstar w tym tygodniu zajmuje 10. pozycję, grupa ma dwa SPs w pierwszej dziesiątce, co w przypadku zespołów instrumentalnych zdarzało się nader rzadko.
W styczniu Londyn odwiedził Bob Dylan (właśc. Fred Zimmermann) w związku z rolą włóczęgi w sztuce telewizyjnej Mad House on Castle Street, emitowanej przez BBC . Wykonywał tam dwie piosenki: Blowin' in the Wind i Swan on the River. W Londynie Fred Zimmermann występował pod pseudonimem, ale o tym dziś już nikt nie pamięta: Blind Boy Grant.


  


 Data notowania: 1963-01-24  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Dance on!''(Columbia) DB 4948

 

   'Rec. Ret.' chart: 13 XII '62-21 III '63 (15 tyg.), no. 1 24 I '63 (1 tydz.);
inne wersje: Kathy Kirby (11. m. '63);
no. 3. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Valerie & Eileen Murtagh, Ray Adams] Czwarty utwór Shadowsów wspina się na 1. miejsce listy 'Rec. Ret.'. Ten cudownie rytmiczny utwór napisany został specjalnie dla nich przez członków dość popularnej w UK na przełomie lat 50. i 60. grupy wokalnej the Avons (Valerie i Elaine Murtagh plus Ray Adams, to ci od Seven Little Girls Sitting in the Back Seat), z którą współpracowała na początku swej wielkiej kariery Dusty Springfield. Jesienią tego roku Dance on! nagrała angielska piosenkarka o krótkotrwałej popularności Kathy Kirby, ale w takcie... walca.

   Słabo dziś już znany utwór Like I Do, śpiewany przez sympatyczną Walijkę Maureen Evans, oparty był na Dance of the Hours Ponchielliego. W USA wylansowała go Nancy Sinatra, w UK wersja Evans doszła w tym tygodniu do 3. miejsca; to jednocześnie najwyższa pozycja niewielkiej wytwórni Oriole na liście brytyjskiej. Dużą zasługę w sukcesie utworu miał jego producent, realizator piosenek Helen Shapiro - John Schroeder. Evans miała jeszcze cztery utwory na liście przebojów w UK, ale z żadnym nie odniosła większego sukcesu, nie potrafiła wyjść poza schemat Like I Do, nawet tytuły niektórych piosenek były podobne (Like You Used to Do). Na wspomnianym Dance of the Hours oparty był jeszcze jeden przebój 1963: przezabawna piosenka Allana Shermana Hello Muddah Hello Faddah.
Jest to tydzień wyjątkowo dużych zmian na liście: w samej pierwszej czterdziestce jest 10 nowości (Sukiyaki - Kenny Ball & his Jazzmen, Wayward Wind - Frank Ifield, A Taste of Honey - Acker Bilk with the Leon Young String Chorale, Please Please Me - the Beatles, Charmaine - the Bachelors, My Little Girl - the Crickets i Loo-Be-Loo - the Chucks). Z samych dołów listy poprzedniego tygodnia ogromny skok do Top 20 robią Little Town Flirt - Del Shannon, Some Kinda Fun - Chris Montez i Big Girls Don't Cry - the Four Seasons. W pewnym sensie do zmian zaliczyć też trzeba opuszczenie, już na zawsze, listy brytyjskiej przez jednego z najpopularniejszych piosenkarzy amerykańskich - Pata Boone'a; pożegnał się piosenką The Main Attraction.


  


 Data notowania: 1963-03-14  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

 

   'Rec. Ret.' chart: 21 II-20 VI '63 (18 tyg.), no. 1 14-21 III '63, 4 IV '63 (3 tyg.);
inne wersje: Kevin the Gerbil (50. m. '84);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch, Brian Bennett] Label: Cliff Richard, the Shadows & the Norrie Paramor Strings. Tytułowy utwór z czwartego filmu Cliffa Richarda nie przegapił okazji i dostał się na 1. miejsce listy brytyjskiej. To drugi prowadzący jego utwór, napisany przez dwóch Shadowsów - Bruce'a Welcha i Briana Bennetta, zdaniem wielu krytyków najlepsza piosenka miłosna Cliffa. W USA Cliff wykonał ją w popularnym programie TV Eda Sullivana, ale mimo to fakt ten nie miał najmniejszego wpływu na zdobycie niewielkiej choćby popularności przez Summer Holiday (piosenki, nie filmu!) za Oceanem. 'British invasion 1. vawe' miała dopiero nadejść.

   Na 39. miejscu naszej listy debiutują Gerry & the Pacemakers, lokalna gwiazda Liverpoolu, z piosenką How Do You Do It?. Potentaci wśród wykonawców 1963 byli wtedy jeszcze tak mało znani, że DJ-e radiowi - znając zespół tylko z zapowiedzi - pisali jego nazwę 'Jerry & the Pacemakers'.


  


 Data notowania: 1963-03-21  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

   Sensacyjna "porażka" Elvisa na liście brytyjskiej: jego nowy SP - One Broken Heart for Sale, zatrzymał się na 12. miejscu i od przyszłego tygodnia zacznie spadać; dziś jest to nagranie stosunkowo trudno dostępne. W ten sposób zakończyła się passa (od 24 I 1958) 20 kolejnych utworów "Króla" w Top 10! Utwór ten pochodził z fatalnego filmu It Happened at the World's Fair, w którym cała fabuła ograniczała się do sposobu poderwania przez Elvisa ładnej pielęgniarki; nasz bohater wpadł na zmyślny pomysł, aby do serca dziewczyny dostać się przez... kontuzję. W tym celu opłacił młodzieńca, który za pieniądze wymierzył mu piłkarskiego kopa w goleń. Brrr.
Wraz ze wzrostem popularności grup liverpoolskich malała liczba wokalistów śpiewających cockney'em. That's What Love Will Do Joego Browna & the Bruvvers to łabędzi śpiew tego popularnego zespołu. Utwór napisał dla Browna Trevor Peacock, autor znanego przeboju Herman's Hermits - Mrs Brown You've Got a Lovely Daughter.
W marcu debiutuje młodziutki piosenkarz, również śpiewający na ogół cockney'em, Steve Marriott; wydaje SP z piosenką w stylu Buddy'ego Holly'ego - Give Her My Regards. Niedługo Marriott stanie się liderem słynnej grupy the Small Faces.


  


 Data notowania: 1963-03-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Shadows (the) - ''Foot Tapper''(Columbia) DB 4984

 

   'Rec. Ret.' chart: 7 III-20 VI '63 (16 tyg.), no. 1 28 III '63 (1 tydz.);
no. 3. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Hank Marvin, Bruce Welch] Cliff Richard zostaje zastąpiony na 1. miejscu przez jego Shadowsów. Jest to kolejny przebój z filmu Summer Holiday (wersja polska - Wakacje). Utwór napisany przez Bruce'a Welcha jest piątym i już ostatnim utworem zespołu na szczycie listy, ale będzie on na niej obecny jeszcze ponad 28 lat. W USA dość popularna była wersja tego nagrania surfującej grupy the Challengers.

   Top 5 w tym tygodniu to: 1. Foot Tapper, 2. Summer Holliday, 3. Like I've Never Been Gone - Billy Fury, 4. From a Jack to a King - Ned Miller, 5. Island of Dreams - the Springfields. No. 3 to już jedenasty utwór Fury'ego w Top 20 w ostatnich czterech latach; napisał go Paul Hampton, autor m. in. przeboju Rala Donnera - You Don't Know What You've Got (until You Loose It), bardzo popularnego w USA latem 1961. Słabo u nas znany Donner był narratorem w filmie This Is Elvis.


  


 Data notowania: 1963-04-04  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

   Foot Tapper Shadowsów spada z 1. miejsca na 4., ale i tak wszystko zostaje w rodzinie: na szczyt listy powraca Cliff Richard. To już trzynasty taki powrót na 1. miejsce w całej historii listy brytyjskiej.
Cztery lata po swej tragicznej śmierci Buddy Holly powraca do pierwszej dziesiątki "Record Retailer" z kapitalnie wykonanym utworem Chucka Berry'ego z 1956 Brown-Eyed Handsome Man. Poprzednim jego utworem w Top 10 był największy przebój piosenkarza It Doesn't Matter Anymore.