Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Seekers (the)


 Data notowania: 1965-02-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Seekers (the) - ''I'll Never Find Another You''(Columbia) DB 7431

 

   'Rec. Ret.' chart: 7 I-10 VI '65 (23 tyg.), no. 1 25 II-4 III '65 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 4. m.;
no 230. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Tom Springfield] Po zakończeniu działalności artystycznej (z sukcesem) przez popowo-folkowe trio the Springfields autor większości jego przebojów, Tom Springfield, skomponował piosenkę, która stała się wielkim przebojem nowego zespołu - jeszcze wtedy całkowicie amatorskiego kwartetu australijskiego the Seekers (sformułowanie "australijskiego" nie jest całkiem dokładne, gdyż gitarzysta Keith Potger pochodził z Colombo na Sri Lance). Wokalistką zespołu była Judith Durham, a pozostałymi członkami drugi gitarzysta Bruce Woodley i basista Athol Guy. Po raz pierwszy I'll Never Find Another You zostało zaprezentowane w renomowanej rewii londyńskiej 'Sunday Night at the Palladium' i w ciągu 'jednej nocy' zespół z amatorskiego stał się gwiazdą. Było to pierwsze singlowe nagranie australijskich wykonawców, które znalazło się na czele listy brytyjskiej, a album z tą piosenką był równiez pierwszym LP z Antypodów na czele listy LPs! I'll Never Find Another You odniosło też sukces w USA: w kwietniu tego roku w wersji oryginalnej i w 1967, przewodząc liście country "Billboardu" w wykonaniu Sonny'ego Jamesa. Nieco później Durham rozpoczęła karierę solową, a Potger związał się z grupą the New Seekers.

   Po trzech dużych przebojach (Hold Me, Together i Somewhere) na 33. miejsce listy brytyjskiej wchodzi kolejny utwór P. J. Proby'ego - I Apologize. Piosenkarz nie mógł lepiej utrafić z tytułem po skandalu, który właśnie wywołał, zdejmując spodnie na scenie podczas swego występu!


  


 Data notowania: 1965-03-04  (Record Retailer) 
Numer 1: Seekers (the) - ''I'll Never Find Another You''(Columbia) DB 7431

   Drugi (po Walk Tall) SP na liście irlandzkiego piosenkarza Vala Doonicana The Special Years okupuje 7. pozycję. W ubiegłym tygodniu był na 7. pozycji; dwa tygodnie temu znajdował się na 7., trzy tygodnie temu (11 II) zajmował... oczywiście dokładnie to samo miejsce. Była to najwyższa pozycja tego utworu w naszych zestawieniach. Sama piosenka niczym szczególnym się nie wyróżniała (zresztą tak, jak i wykonawca). Skomponowała ją ceniona autorka tekstów i muzyki z Nashville Martha Sharp, w tym czasie już jeden z szefów tamtejszego przemysłu muzycznego. Doonican, który czuł się równie dobrze w repertuarze "popowym", jak i folkowym, czy też w muzyce country, zaśpiewał ten utwór "lekko, łatwo i przyjemnie".
W marcu zadebiutowała swym pierwszym SP grupa towarzysząca Davidowi Bowiemu - the Mannish Boys (nazwa, podobnie jak w przypadku the Rolling Stones, zapożyczona od utworu Muddy'ego Watersa). Jednak wydany przez Parlophone cover rhtyhm'n'bluesowego utworu Bobby'ego Blanda - I Pity the Fool nie dostał się na listę.


  


 Data notowania: 1965-11-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Seekers (the) - ''The Carnival Is over''(Columbia) DB 7711

 

   

'Rec. Ret.' chart: 28 X '65-17 II '66 (17 tyg.), no. 1 25 XI-9 XII '65 (3 tyg.), UK Golden Disc;
no 230. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Tom Springfield] SP The Carnival Is over sprzedał się w UK w nakładzie 1 400 tys. kopii; duża w tym zasługa świetnego wokalu Judith Durham i pięknej, dostojnej melodii napisanej przez Toma Springfielda. Z tym ostatnim stwierdzeniem jest pewien kłopot, nie ma bowiem wątpliwości, że właśnie melodia tej piosenki Seekersów jest identyczna ze słynną rosyjską pieśnią ludową Stieńka Riazin ('Wołga, Wołga, mat radnaja...'). Czyżby plagiat?! Dodajmy, że w USA utwór ten nie zdobył niewielkiej choćby popularności. Seekersi zachowali popularność do końca dekady, po czym odnowili działalność w latach 90.

   Na 2. miejscu w tym tygodniu znalazła się grupa the Who z jednym z najważniejszych utworów tamtej dekady - My Generation; w przyszłym tygodniu ten hymn młodzieży lat 60. pozostanie jeszcze na tej pozycji, ale nigdy nie wzniesie się na szczyt listy. Tak samo the Who: ten jeden z najważniejszych zespołów w historii rocka nigdy nie będzie prowadził na liście brytyjskiej (na innych - i owszem)! Jeszcze jeden utwór the Who dojdzie do 2. miejsca: piosenka I'm a Boy w ostatnim tygodniu września 1966.
Na samym dole listy debiutuje jeden z największych wykonawców muzyki soul - Otis Redding w coverze Smokey'a Robinsona i zespołu the Temptation My Girl. Największą sławę ten utwór zdobędzie w wersji kwintetu z Detroit (1. miejsce na liście rhythm'n'bluesowej 'Billboardu'), ale i tak królem soulu zostanie Redding.


  


 Data notowania: 1965-12-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Seekers (the) - ''The Carnival Is over''(Columbia) DB 7711

   Tygodnik 'the New Musical Express' publikuje własną listę osiągnięć muzycznych 1965; różni się ona od listy oficjalnej. Wg 'NME' piosenkarzem roku był Elvis Presley, piosenkarką - Dusty Springfield, a zespołem - the Beatles; za najlepsza nową grupę uznano the Seekers, a za najwybitniejsze utwory (I Can't Get No) Satisfaction (1. miejsce) i Help! (2.).
Dziwne zjawisko: połowa utworów w Top 20 i prawie połowa w Top 30 zajmuje swą najwyższą pozycję na liście brytyjskiej. Spójrzmy, z czystej ciekawości, które to utwory. Oczywiście prowadzący, potem 2. i 3., czyli My Generation - the Who i 1-2-3 - Len Barry, ex-lider zespołu the Dovells; dalej oparty na bachowskim menuecie na strunę G A Lover's Concerto - the Toys (5. miejsce), folk-rockowy Positively Fourth Street - Bob Dylan (8.) i kompozycja Helen Miller Princess in Rags - Gene Pitney (9.). W drugiej dziesiątce są dalsze cztery: Don't Bring Me Your Heartaches - Paul & Barry Ryan (13. miejsce), Tell Me Why - Elvis Presley (15.), Is It Really over - Jim Reeves (17.) i Crawlin' back - Roy Orbison (19.). I dalsze cztery: How Can You Tell - Sandie Shaw (21. miejsce), Turn! Turn! Turn! - the Byrds (26.), Walk Hand in Hand - Gerry & the Pacemakers (29.) i Turquoise - Donovan (30.).
W końcu 1965 swój pierwszy SP dla wytwórni Decca nagrywa piosenkarz ukrywający się dotąd pod pseudonimem Toby Tyler (właśc. Mark Field). Próżno szukać takiego wykonawcy na listach przebojów. Już bowiem w tym czasie przybiera znany każdemu kolejny pseudonim; oddaje nim hołd Bobowi Dylanowi: Mark Bo(b)(dy)lan. Przyszły szef T. Rex wystartował z piosenką The Wizard.


  


 Data notowania: 1965-12-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Seekers (the) - ''The Carnival Is over''(Columbia) DB 7711

   W Top 40 zaznaczają swoją obecność dwie wielkie osobowości muzyczne: biały wokalista rhythm'n'bluesowy i soulowy Steve Winwood z zespołem the Spencer Davis Group (Keep on Running) i największy murzyński śpiewak soulowy Otis Redding (My Girl). Nie są to jednak absolutni debiutanci. Redding z tym utworem przebywa na liście już od dwóch tygodni, natomiast dla zespołu Winwooda i Davisa to już trzeci utwór na liście. Fakt, że poprzednie były najwyżej cztery tygodnie na liście i nie wyszły poza 41. pozycję (I Can't Stand It, Every Little Bit Hurts i Strong Love). Poza tym pojawia się pierwszy solowy SP Wayne'a Fontany pod odejściu od związanej z nim dotychczas grupy the Mindbenders: It Was Easier to Hurt Her. Na koniec informacja najważniejsza: od razu na 2. miejsce (!) wskakuje nowy SP Beatlesów Day Tripper / We Can Work It out.