Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Rubettes (the)


 Data notowania: 1974-05-18  (Music Week) 
Numer 1: Rubettes (the) - ''Sugar Baby Love''(Polydor) 2058 442

 

   'M. W.' chart: 4 V-6 VII '74 (10 tyg.), no. 1 18 V-8 VI '74 (4 tyg.); 'Billb.' chart: 37. m.

   [Wayne Bickerton, Tony Waddington] Twórcami grupy the Rubettes byli dwaj kompozytorzy - Wayne Bickerton i Tony Waddington, których głównym celem było wylansowanie własnej piosenki Sugar Baby Love, odrzucanej przez kolejne zespoły. Podobnie jak w przypadku Alvina Stardusta, również w tym przypadku obaj autorzy dokonali sprawdzonego chwytu: połączyli brzmienie lat 50. z modnym glam-rockiem. Producentem był dawny członek zespołu towarzyszącego piosenkarzowi Barry'emu Blue - Alan Williams (urodzony 22 XII 1950 w Hertfordshire). Rubettsi, którzy przyjęli propozycję nagrania Sugar Baby Love, odnieśli niespodziewany i ogromny sukces (3 mln sprzedanych płyt z tym przebojem na całym świecie), byli jednak na tyle niedoskonałymi muzykami, że telewizyjną promocję oparto na playbacku ze specjalnie do tego celu zaangażowanymi muzykami sesyjnymi. Również słynną partię wokalną (z falsetem) wykonywał nie członek zespołu, lecz solowy wokalista Paul Da Vinci, który w sierpniu tego roku wszedł do Top 20 listy brytyjskiej z utworem Your Baby Ain't Your Baby Anymore. Mimo tych wszystkich wątpliwości co do umiejętności członków grupy, zespół the Rubettes przetrwał i do 1977 należał do popularniejszych zespołów w GB (na listę 'Music Week' wprowadził jeszcze osiem utworów, w tym trzy do pierwszej dziesiątki, z których Juke Box Jive z tego roku popularnością dorównywał nawet Sugar Baby Love).

   Występujący regularnie w angielskich programach telewizyjnych, duet Peters & Lee umieszcza kolejny przebój na liście brytyjskiej; umieszcza go nawet w pierwszej trójce - piosenka Don't Stay away Too Long zyskała popularność również poza Wyspami Brytyjskimi; doczekała się nawet polskiej wersji.
Bill Wyman jako pierwszy spośród Rolling Stonesów wydaje solowy album: 15 V ukazuje się płyta Monkey Grip.


  


 Data notowania: 1974-05-25  (Music Week) 
Numer 1: Rubettes (the) - ''Sugar Baby Love''(Polydor) 2058 442

   Zestawienia majowe i czerwcowe są już 'w podeszłym wieku' - wielu wykonawców zaczynało karierę na liście brytyjskiej w I połowie lat 60., a nawet w latach 50.: Alvin Stardust (Red Dress, 7. miejsce) jako Shane Fenton & the Fentones 26 X 1961, Gigliola Cinquetti [Go (before You Break My Heart), 16.] 23 IV 1964, Cliff Richard [(You Keep Me) Hangin' on, 21.] 12 IX 1958, niemal równocześnie Diana Ross & Marvin Gaye (You Are Everything, 33.) - ona w trio the Supremes 3 IX 1964, on 30 VII 1964, Perry Como (I Want to Give, 36.) 16 I 1953 (!) i Andy Williams (Getting over You, 37.) 19 IV 1957. Troche to smutne, ale dla Perry'ego Como ten utwór jest pożegnalnym z listą brytyjską! Diana Ross znajduje się ponadto na liście w solowym wykonaniu Last Time I Saw Him (39. miejsce).
Jakby w opozycji do tych informacji na pozycji wicelidera znlazł się utwór grupy z Edynburga - Bay City Rollers - Shang-A-Lang. To jej pierwszy wielki przebój obliczony na nastoletnich odbiorców.


  


 Data notowania: 1974-06-01  (Music Week) 
Numer 1: Rubettes (the) - ''Sugar Baby Love''(Polydor) 2058 442

   The Paper Lace potwierdzają wielką popularność w UK. Ich kolejny przebój dochodzi do pierwszej trójki! The Night Chicago Died opowiada oczywiście o czasach prohibicji. Będzie to jednak łabędzi śpiew zespołu.
W Top 40 mamy pięciu wokalistów, którzy wcześniej znajdowali się na liście jako członkowie zespołów: na 9. miejscu David Cassidy związany poprzednio z the Partridge Family (If I Didn't Care), na 16. Brian Ferry z Roxy Music (The in Crowd), na 24. Alan Price, dawny keyboardzista Animalsów (Jarrow Song), na 31. Cozy Powell, perkusista Black Sabbath, tria Emerson, Lake & Powell oraz grup Rainbow i Whitesnake (The Man in Black) i na 38. Terry Jacks śpiewający w 1970 w mieszanej grupie wokalno-instrumentalnej Poppy Family (Seasons in the Sun). Odnośnie do Price'a: w lipcu otrzyma on tytułową rolę w kolejnej części filmu o Alfiem - Alfie Darling. W pierwowzorze, w roli tej występował Michael Caine.
W czerwcu 'the New Musical Express' ogłosił wyniki ankiety przeprowadzonej wśród własnych dziennikarzy na 99 najsłynniejszych rockowych albumów wszech czasów. Bezapelacyjnie zwyciężył Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band Beatlesów przed Blonde on Blonde Boba Dylana i Pet Sounds Beach Boysów. Inne płyty Beatlesów zajęły na tej liście miejsca 4. (Revolver), 8. (Abbey Road) i 15. (Rubber Soul). Dylan miał jeszcze tylko jeden album w pierwszej dwudziestce: Highway 61 Revisited na miejscu 5., a Beach Boysi... ani jednego. Po Beatlesach największą liczbą płyt w Top 20 szczycili się Rolling Stonesi - trzema: Sticky Fingers (9. miejsce), Let It Bleed (11.) i Beggars Banquet (19.).


  


 Data notowania: 1974-06-08  (Music Week) 
Numer 1: Rubettes (the) - ''Sugar Baby Love''(Polydor) 2058 442

   W pierwszej piątce w tym tygodniu znajdują się: the Rubettes (Sugar Baby Love, 1. miejsce), the Sparks (This Town Ain't Big Enough for Both of Us, 2.), Showaddywaddy (Hey Rock & Roll, 3.) Ray Stevens (The Streak, 4.) i R Dean Taylor (There's a Ghost in My House, 5.). The Sparks to dość ekscentryczny duet z Los Angeles braci Mealów: Russella (voc) i Rona (keyb). Od 1971 grali wraz Earlem Mankay'em (g), Jimem Mankay'em (bg) i Harley'em Fernsteinem (dr). Ich producentem był słynny piosenkarz, kompozytor i multi-instrumentalista Todd Rundgren. Zaskakujący brzmieniowo This Town Ain't Big Enough for Both of Us cechował się ekscentryczną aranżacją, dwuznacznym tekstem i efektami stereofonicznymi, wykorzystującymi kontrast między brzmieniem basu i diabolicznym falsetem Russella. Skontrastowano także stronę wizualną: ubranego w klasyczny garnitur, nad wyraz spokojnego Rona (z charakterystycznym wąsikiem a la Adolf Hitler) z wybuchowym, biseksualnym Russellem. Pod koniec 1997 duet nagrał ten utwór i wydał na singlu wraz z zespołem Faith No More. The Sparks wystąpili jako zwariowana grupa, występująca w wesołym miasteczku, w głównych sekwencjach thrillera z 1977 Rollecoaster (reż. James Goldstone).