Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Rolling Stones (the)


 Data notowania: 1964-07-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''It's All over Now''(Decca) F 11934

 

   'Rec. Ret.' chart: 2 VII-8 X '64 (15 tyg.), no. 1 16 VII '64 (1 tydz.); 'Billb.' chart: 26. m.;
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bobby & Shirley Womack] Od wielu lat rock'n'rollowy zespół no. 1 na świecie, the Rolling Stones, już wtedy był najpopularniejszą rhythm'n'bluesową grupą brytyjską. Muzycy zaznaczyli ten fakt osiągnięciem po raz pierwszy 1. miejsca w UK. Jak dotąd wszystkie ich utwory singlowe były zapożyczone od innych autorów - Come on to piosenka Chucka Berry'ego, I Wanna Be Your Man Johna Lennona i Paula McCartney'a, a Not Fade away Buddy'ego Holly'ego. It's All over Now skomponował Bobby Womack, członek soulowej grupy the Valentinos, która jednak dopiero w sierpniu tego roku wydała oryginalną wersję tego utworu. Gdy SP Stonesów miał się ukazać, prasa podkreślała, że nagrania dokonano w legendarnym studiu braci Chess w Chicago, mekce wszystkich utytułowanych wykonawców bluesowych, rhythm'n'bluesowych i soulowych. Ówczesny skład Stonesów był następujący: Mick Jagger (voc), Keith Richard (l g), Brian Jones (rh g), Bill Wyman (b g) i Charlie Watts (dr); obecnie zespół gra w kwartecie: Jones zmarł w 1969, a na jego miejsce ostatecznie przyszedł w 1975 Ron Wood, natomiast Wyman opuścił zespół w 1991 i jako basiści występują muzycy sesyjni. The Rolling Stones wprowadzili najwięcej LPs do pierwszej dziesiątki list albumów w USA i w UK (w Stanach mieli 30 platynowych płyt, a na Wyspach - 9 złotych). Zyskali też miano najlepszych wykonawców 'live'. Wcześnie weszli do Rock'n'Roll Hall of Fame, Jagger i Richard są członkami Songwriters' Hall of Fame (również pod pseudonimem the Glimmer Twins), a w 1986 zostali wyróżnieni nagrodą Grammy za całokształt twórczości.

   I znów, podobnie jak 3 X 1963, w pierwszej trzydziestce nie ma ani jednego utworu (poza prowadzącym), który zajmuje swoją najwyższa pozycję na liście (w tym tygodniu dotyczy to nawet Top 40). Na dowód, tak jak poprzednio - pierwsza dziesiątka: 2. House of the Rising Sun - the Animals (1. miejsce 9 VII), 3. A Hard Day's Night - the Beatles (1. m. od 23 VII do 6 VIII), 4. I Won't Forget You - Jim Reeves (3. m. od 27 VIII do 10 IX), 5. Hold Me - P. J. Proby (3. m. 9 VII), 6. I Just Don't Know What to Do with Myself - Dusty Springfield (3. m. 23 i 30 VII), 7. It's over - Roy Orbison (1. m. 25 VI i 2 VII), 8. You're No Good - the Swinging Blue Jeans (3. m. 2 VII), 9. On the Beach - Cliff Richard (7. m. 6 VIII), 10. Someone Someone - Brian Poole & the Tremeloes (2. m. 25 VI i 2 VII).


  


 Data notowania: 1964-12-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Little Red Rooster''(Decca) F 12014

 

   'Rec. Ret.' chart: 19 XI '64-4 II '65 (12 tyg.), no. 1 3 XII '64 (1 tydz.);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Willie Dixon] Kolejny cover Stonesów na liście i oczywiście na jej szczycie. Tym razem jest to utwór wielkiego bluesmana Williego Dixona, zaśpiewany nadspodziewanie dojrzale przez Jaggera przy interesującym, oszczędnym brzmieniu gitary Briana Jonesa. Little Red Rooster został wydany tylko w UK, co zwiększyło tylko jego popularność w USA i doczekało się licznych wersji amerykańskich muzyków. W USA wydany został natomiast jako strona 'B' SP This Is on My Side Jerry'ego Ragovoy'a z repertuaru gwiazdy rhythm'n'bluesa Irmy Thomas. Wszakże premierowe nagrania Little Red Rooster należały do wykonawców zza Oceanu: do samego kompozytora - Williego Dixona, Howlin' Woolfa i do pierwszego wielkiego soulmana - Sama Cooke'a. Na marginesie: za niecałe trzy tygodnie (21 XII) perkusista zespołu, Charlie Watts, opublikuje własną biografię wielkiego saksofonisty jazzowego Charliego Parkera - Ode to a High-Flying Bird.


  


 Data notowania: 1965-03-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''The Last Time''(Decca) F 12104

 

   'Rec. Ret.' chart: 4 III-27 V '65 (13 tyg.), no. 1 18 III-1 IV '65 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 9. m.;
inne wersje: the Who (44. m. '67);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Mick Jagger, Keith Richards] The Last Time to pierwszy własny singlowy utwór Stonesów, czyli pary kompozytorskiej 'Mick Jagger-Keith Richard'. Niemniej niektórzy krytycy rozpoznawali w nim piosenkę the Staple Singers - Maybe the Last Time. Choć trudno w to uwierzyć, to dopiero ten przebój był pierwszym, który wszedł do pierwszej dziesiątki obu list przebojów: zarówno w UK, jak i w USA. Chyba żaden z dotychczasowych przebojów zespołu nie łączył tak umiejętnie rhythm'n'bluesa z muzyką pop.


  


 Data notowania: 1965-03-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''The Last Time''(Decca) F 12104

   Tydzień debiutów, tydzień pożegnań. Witamy na liście brytyjskiej Boba Dylana w wielkim protest-songu Times They Are A-Changin' (36. miejsce) i jego szkockiego niby-odpowiednika Donovana w pięknej folkowej balladzie Catch the Wind (22.). Powoli kończy się wielka kariera Dela Shannona. Wspaniałego wokalistę amerykańskiego żegnamy na naszej liście na zawsze: u samego dołu listy po raz ostatni prezentuje się on w piosence Stranger in Town.


  


 Data notowania: 1965-04-01  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''The Last Time''(Decca) F 12104

   Niecodzienna jest historia popularności w UK piosenki Rogera Millera King of the Road. Na listę brytyjską dostała się dwa tygodnie temu (18 III) i już trzeci tydzień 'pokutuje' na 35. miejscu (należało więc liczyć się w najlepszym wypadku z powolnym spadkiem jej popularności). Tymczasem od przyszłego tygodnia zacznie powoli, acz skutecznie, wspinać się do góry, aby za sześć tygodni zrzucić ze szczytu listy samych Beatlesów!
Na 36. miejsce wchodzi piosenka Marthy & the Vandellas Nowhere to Run; tydzień wcześniej (25 III) na liście 'Rec. Ret.' znalazła się grupa the Supremes (Stop in the Name of Love). W USA oba SPs zostały wydane przez wytwórnie, odpowiednio - Gordy i Motown. W UK były to pierwsze edycje firmy Tamla Motown.


  


 Data notowania: 1965-09-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''(I Can't Get No) Satisfaction''(Decca) F 12220

 

   'Rec. Ret.' chart: 26 VIII-11 XI '65 (12 tyg.), no. 1 9-16 IX '65 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Otis Redding - Satisfaction (33. m. '66), Aretha Franklin - Satisfaction (37. m. '68), Bubblerock (29. m. '74), Vanilla Ice - Satisfaction (22. m. '91);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Mick Jagger, Keith Richards] Ten jeden z najsłynniejszych SP w historii został nagrany w Hollywood i najpierw wydany w USA. Uważana za hymn nastolatków, kompozycja Jaggera i Richardsa dała zespołowi czwarte z rzędu 1. miejsce na liście brytyjskiej i pozwoliła po raz pierwszy zająć tę pozycję na liście 'Billboardu'; więcej - był to w 1965 najpopularniejszy utwór w USA (czego nie można powiedzieć o rynku brytyjskim), wyprzedzający w rocznym bilansie nawet nieprawdopodobnie popularny wówczas beatlesowski Yesterday. Uwaga! Rozpoznawalny 'jeszcze przed emisją utworu', rozpoczynający utwór słynny riff gitarowy, był inspirowany przebojem Marthy & the Vandellas - Dancing in the Street. 20 lat później Mick Jagger zrobił ukłon w tamtą stronę, nagrywając w duecie Davidem Bowiem nową wersję Dancing in the Street. (I Can't Get No) Satisfaction miało oczywiście mnóstwo coverów, o dyskusyjnym często poziomie. Pozostałe wersje na liście brytyjskiej należy oceniać artystycznie odwrotnie proporcjonalnie do zajmowanych miejsc. Bubblerock, który nagrał ten utwór w 1974, to nie kto inny, jak Jonathan King.

   W Top 10 niezwykła sytuacja. W tym tygodniu pierwszą dziesiątkę osiągają we własnych solowych wykonaniach Cher - All I Really Want to Do (z 13. na 9. miejsce) i Sonny - Laugh at Me (z 19. na 10.). Ponadto na 2. pozycji śpiewają w duecie I Got You Babe. Podobna sytuacja będzie miała miejsce jeszcze tylko jeden raz: 11 XI 1978, gdy duet John Travolta & Olivia Newton-John prowadził z piosenką Summer Nights, Travolta solo śpiewał na 3. miejscu Sandy, a z 24. pozycji na 4. weszła piosenka Hopelessly Devoted to You w wykonaniu właśnie Olivii.


  


 Data notowania: 1965-09-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''(I Can't Get No) Satisfaction''(Decca) F 12220

   Największy swój sukces w notowaniach brytyjskich odnosi w tym tygodniu Bob Dylan. Jego Like a Rolling Stone dochodzi do 4. miejsca; nigdy ten bard wszech czasów nie znajdzie się wyżej na naszej liście. Ponadto w pierwszej czterdziestce znajduje się pięć innych nagrań jego autorstwa: All I Really Want to Do w dwóch wersjach - Cher (11. miejsce) i the Byrds (12.), It's All over Now Baby Blue - Joan Baez (22.), If You Gotta Go Go Now - Manfred Mann (37.) i Mr. Tambourine Man - the Byrds (40.).


  


 Data notowania: 1965-11-04  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Get off of My Cloud''(Decca) F 12263

 

   

'Rec. Ret.' chart: 28 X '65-13 I '66 (12 tyg.), no. 1 4-18 XI '65 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Mick Jagger, Keith Richards] Zespół no. 2 na świecie umieszcza piąty z rzędu utwór na 1. miejscu listy 'Rec. Ret.'. W USA Get off of My Cloud również zajmuje 1. miejsce na liście 'Billboardu'; nic dziwnego - właśnie odnoszą ogromne sukcesy w czasie swego amerykańskiego tournée, tam też nagrywają tę piosenkę. Tekst utworu odnosi sie, rzecz jasna, do wrażeń pre-, intra- i postnarkotycznych; mówi już o tym sam tytuł.

   Na 40. miejsce wchodzi wersja Yesterday Marianne Faithfull. Dzięki temu piosenkarka staje się jedynym wykonawcą na liście brytyjskiej, który wprowadził na nią utwory autorstwa zarówno Lennona i McCartney'a, jak i Jaggera i Richardsa (As Tears Go by), nie licząc samych Stonesów, rzecz jasna.
Dwa nagrania 'rodzinne' mamy na liście. Pierwsze znamy już od tygodnia - Shame & Scandal in the Family w rytmie ska popularność zdobyło w jednym z programów telewizji brytyjskiej; znane są jego liczne wersje - od oryginalnej Lance'a Percivala (mamy ją właśnie na liście), poprzez wykonanie Sachy Distela, aż do polskiego wykonania Scandale dans la famile René Glanaeu. Percival, dość popularny aktor komediowy, znany był wówczas z dubbingowania głosów Paula McCartney'a i Ringo Starra w amerykańskich serialach animowanych o Beatlesach. Drugie nagranie też nie ma najlepszego zdania o rodzince - Sins of the Family, śpiewane przez Amerykanina PF Sloana (właśc. Philip S.) weszło w tym tygodniu na listę, na 38. miejsce i nie pójdzie już wyżej. Piosenka poruszała poważnie tematy społeczne, zresztą Sloan dał poznać się jako wnikliwy obserwator życia, komponując m. in. słynną Eve of Destruction, przeznaczoną dla Byrdsów, w końcu wykonaną przez Barry'ego McGuire'a; był też autorem piosenek dla Searchersów, Herman's Hermits i Turtlesów.


  


 Data notowania: 1965-11-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Get off of My Cloud''(Decca) F 12263

   Na 38. miejscu rozpoczynają swój kontakt z listą brytyjską bracia bliźniacy Paul & Barry Ryan (właśc. P. & B. Sapherson), śpiewając Don't Bring Me Your Heartaches. Po raz pierwszy na liście brytyjskiej zdarzyło się, aby notowani byli na niej matka i po latach jej synowie. W okresie od 24 I do 4 IV 1958 pani Marion Ryan utrzymywała się na liście 'NME' z piosenką Love Me Forever, dochodząc do wysokiego 5. miejsca.


  


 Data notowania: 1965-11-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Get off of My Cloud''(Decca) F 12263

 

   UWAGA - notka do 5. utworu '65: [Wind Me up (Let Me Go) - Cliff Richard (Columbia DB 7745), 'Rec. Ret.' chart: 4 XI '65-17 II '66 (16 tyg.), no. 1 -, najw. poz. 2; no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej].

   UWAGA - komentarz do 5. utworu '65: [Bob Montgomery] Do Top 20 dostaje się wielki przebój Cliffa Richarda Wind Me up (Let Me Go); dojdzie 'tylko' do 2. miejsca (23 XII '65-6 I '66), ale i tak będzie jednym z największych przebojów 1965. Kompozytor tej pięknej ballady, Bob Montgomery, był niegdyś współpartnerem wokalnym Buddy'ego Holly'ego. Jeszcze dziś zwraca uwagę perfekcyjna realizacja tego SP przez słynnego producenta Billy'ego Sherrilla, dokonana w studiu w Nashville. Później Sherrill był producentem takich sław muzyki country, jak Tammy Wynette i George Jones.


  


 Data notowania: 1966-05-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Paint It, Black''(Decca) F 12395

 

   'Rec. Ret.' chart: 19 V-21 VII '66 (10 tyg.), 'M. W.' chart: (London LON 264) 23 VI-7 VII '90 (3 tyg.), no. 1 26 V '66 (1 tydz.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Modettes - Paint It Black (42. m. '80);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Mick Jagger, Keith Richards] Jeden ze słynniejszych utworów Stonesów, nieco katastroficzny w treści, wskazujący na wpływy muzyki hinduskiej, oparty został na sitarze jako instrumencie prowadzącym. Pełna gniewu interpretacja tego smutnego utworu nadała mu jednak wyjątkowo dynamicznego brzmienia. W UK Paint It, Black prowadził tylko przez tydzień na liście (tak jak trzy inne nos.1), następny zaś utwór the Rolling Stones pojawi się na szczycie listy dopiero za równe dwa lata (różne problemy życiowe, zwłaszcza z narkotykami). Ciekawe, że na kontynencie największą popularność Paint It, Black zyskał w Holandii, dostając się w 1990 do Top 10. Głośna anegdota mówi, że Stonesi mieli kłopoty w związku z tytułem, gdyż tłumaczono go: 'Namaluj to, czarnuchu', dlatego też następni wykonawcy większości coverów wyrzucali przecinek, co znaczyło już całkiem coś innego: 'Namaluj to na czarno'.


  


 Data notowania: 1968-06-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Jumping Jack Flash''(Decca) F 12782

 

   'Rec. Ret.' chart: 29 V-7 VIII '68 (11 tyg.), no. 1 19-26 VI '68 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 3. m.;
inne wersje: Aretha Franklin - Jumpin' Jack Flash (58. m. '86);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Mick Jagger, Keith Richards] Po dwóch latach nieobecności na szczycie listy the Rolling Stones znaleźli się na 1. miejscu z utworem, który do dziś słusznie jest uważany za najbardziej 'stonesowski' utwór, za klasyczny przejaw muzyki rockowej tamtych lat i za jeden z najsłynniejszych utworów w historii rock'n'rolla. Jumping Jack Flash to oczywiście kolejna kompozycja Jaggera i Richardsa, po mistrzowsku zrealizowana przez Jimmy'ego Millera. Piosenka została ogłoszona utworem roku 1968 w ankiecie tygodnika 'Melody Maker'.

   Na listę 'Record Retailer' wchodzi piosenka Gotta See Jane w wykonaniu kanadyjskiego wokalisty R Deana Taylora. To pierwszy biały wykonawca na liście brytyjskiej nagrywający dla wytwórni Tamla Motown.


  


 Data notowania: 1968-06-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Jumping Jack Flash''(Decca) F 12782

   Na 35. miejscu debiutuje aktor i piosenkarz irlandzki Richard Harris w piosence Macarthur Park, pochodzącej z filmu Camelot. To piękny, melodramatyczny, przeszło 7-minutowy utwór, napisany i skomponowany przez Jima Webba. Jego treść dotyczy jednego z parków w Los Angeles, w którym Webb spotykał się często ze swoją dziewczyną. Ścieżka instrumentalna została nagrana w tamtejszym studiu, dopiero później dodano partię wokalną, którą Harris nagrał w studiu w Londynie. Tę piosenkę Webb pierwotnie zaproponował zespołowi the Association, który jednak odrzucił propozycję. Dużą popularnością cieszył się niespodziewanie cover tego utworu, wykonany w 1981 w rytmie disco przez Donnę Summer. Richard Harris był przede wszystkim świetnym aktorem, dwukrotnie nominowanym do Oscara za role w słynnym Sportowym życiu i w filmie The Field. Duże sukcesy odniósł też m. in. w roli tytułowej w westernie z 1965 Major Dundee, w kolejnym westernie Bez przebaczenia Clinta Eastwooda (1992), w Cyruliku syberyjskim Nikity Michałkowa (1998) i w Gladiatorze Ridley'a Scotta (2000). Harris zmarł 25 X 2002 w szpitalu uniwersyteckim w Londynie w wieku 72 lat.
Po przeszło sześciu latach nieobecności na listę wchodzi Amerykanin Bruce Channel ze swoim drugim przebojem - Keep on. Poprzedni - Hey! Baby, doszedł 26 IV 1962 do 2. miejsca; drogę na szczyt listy zagrodził mu wielki ówczesny przebój - Wonderful Land Shadowsów. Trzeciego przeboju Channel już nie będzie miał.
Na listę w tym tygodniu wchodzi też piosenka Leibera i Stollera - D. W. Washburn, ostatni przebój Monkeesów w brytyjskiej Top 20.


  


 Data notowania: 1969-07-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Honky Tonk Women''(Decca) F 12952

 

   'Rec. Ret.' chart: 9 VII-1 XI '69 (17 tyg.), no. 1 23 VII-23 VIII '69 (5 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Pogues (56. m. '92);
no. 17. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Mick Jagger, Keith Richards] Podobnie, jak w przypadku Beatlesów przed miesiącem, the Rolling Stones prezentują swój ostatni utwór na 1. miejscu na brytyjskiej liście przebojów. Różnica polega jednak na tym, że czwórka liverpoolczyków właśnie zakończyła karierę zespołową, Stonesi natomiast grali dalej i grają nadal, będąc niezmiennie 'najlepszym rock'n'rollowym zespołem na świecie'; ich nadzwyczajna popularność utrzymała się do początku trzeciego tysiąclecia! To ich zakończenie wizyt na szczycie listy nastąpiło jednak w stylu godnym mistrzów. Honky Tonk Women to prawdziwy majstersztyk - stylizowany na Honky Tonk Blues Hanka Williamsa, z intro, którego brzmienie gitarowe jest zasługą Ry'a Coodera, współpracującego w tym czasie ze Stonesami, a przy tym to najwyżej notowany ze wszystkich dotychczasowych utworów zespołu tak na liście brytyjskiej, jak i amerykańskiej! W UK był to ósmy w zestawieniach 'Record Retailer', a w USA - piąty w 'Billboardzie' no. 1.


  


 Data notowania: 1969-07-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Honky Tonk Women''(Decca) F 12952

   Od trzech tygodni na liście znajdują się trzy utwory z Johnem Lennonem w roli głównej, choć ani razu jego nazwisko nie sygnuje któregokolwiek z nich. 2. miejsce okupuje specyficzna pacyfistyczna formacja the Plastic Ono Band w utworze Give Peace a Chance (o nim więcej w nocie z 9 VII). Na 22. pozycji John, jako jeden z the Beatles, śpiewa osobisty tekst w Ballad of John & Yoko. Wreszcie na 36. miejscu jest powoli spadający z listy wielki przebój Beatlesów i Billy'ego Prestona) - Get back.


  


 Data notowania: 1969-08-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Honky Tonk Women''(Decca) F 12952

   W związku ze zmianą dnia tygodnia ogłaszania listy, obecne zestawienie ukazuje się nie 6 (czwartek), lecz 9 VIII (niedziela).
Dwa utwory na liście dotyczą... trzeciego tysiąclecia: In the Year 2525 (Exordium & Terminus) i Thus Spake Zarathustra. O pierwszym z nich, wykonywanym przez duet Zager & Evans, wkrótce będzie głośno. Wykonawcy drugiego zostali sygnowani jako Philharmonia Orchestra, conductor Lorin Maazel. Ta brytyjska orkiestra pod kierunkiem amerykańskiego dyrygenta, wykonała słynny temat z filmu Stanley'a Kubricka 2001: A Space Odyssey (Odyseja kosmiczna 2001).
Drugi tydzień z rzędu dwa utwory Tommy'ego Roe'a zajmują dwa miejsca obok siebie na liście: 33. Heather Honey (w ubiegłym tygodniu 31.), 34. Dizzy (tydzień temu 32.).


  


 Data notowania: 1969-08-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Honky Tonk Women''(Decca) F 12952

   W tym i w przyszłym tygodniu na 2. pozycji znajduje się piosenka Saved by the Bell w wykonaniu Robina Gibba. To najwyższe miejsce na liście brytyjskiej któregokolwiek z braci, tworzących słynny zespół the Bee Gees, w solowym wydaniu. W tym tygodniu na liście pojawiają się też sami Bee Geesi w całej okazałości w utworze Don't Forget to Remember. Ta piosenka dojdzie również do 2. pozycji.
W USA debiutuje jedna z najsłynniejszych i najważniejszych grup w dziejach muzyki rockowej: Led Zeppelin. Zespołem występującym jako "support" w pierwszej części jej koncertów był rozpoczynający swą karierę inny przyszły gigant rockowy - Jethro Tull. Tymczasem 15 VIII na farmie Woodstock w Bethel (USA) rozpoczyna się trzydniowy najsłynniejszy w historii festiwal rockowy. Jedynym wykonawcą, który dał dwa koncerty (akustyczny i elektryczny), było trio, od razu powiększone do kwartetu - Crosby, Stills & Nash plus Young. Właśnie w tym tygodniu Crosby, Stills & Nash wchodzą na listę brytyjską z piosenką Marrakesh Express.


  


 Data notowania: 1969-08-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Honky Tonk Women''(Decca) F 12952

   W pierwszej trzydziestce urodzaj na tytuły w języku francuskim : 4. My Cherie Amour - Stevie Wonder, 17. Je t'aime... Moi non plus - Jane Birkin & Serge Gainsbourg, 21. Si tu dois partir - Fairport Convention. Najmniejsze sukcesy na liście brytyjskiej odnosiła wybitna angielska grupa folk-rockowa Fairport Convention, dla której teksty pisała (początkowo) słynna później piosenkarka i autorka - Joni Mitchell. Si tu dois partir to francuska wersja piosenki Boba Dylana If You Gotta Go Go Now, wylansowanej w 1965 przez zespół Manfred Mann. Śpiewała ją najbardziej folkowa, spośród kilku występujących w Fairport Convention wokalistek - Sandy Denny.