Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Rod Stewart


 Data notowania: 1971-10-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Maggie May''(Mercury) 6052 097

 

   

'Rec. Ret.' chart: 18 IX '71-22 I '72 (19 tyg.), 'M. W.' chart: (Mercury 6160 006) 4 XII '76-15 I '77 (7 tyg.), no. 1 9 X-6 XI '71 (5 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 8. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Rod Stewart, Martin Quittenton] Po latach współpracy z różnymi zespołami angielskimi (głównie londyńskimi), zwłaszcza z the Five Dimensions, Hoochie Coochie Men, Steampacket, Shotgun Express, the Jeff Beck Group, a zwłaszcza z the Faces (1969-75), "Rod the Mod" rozpoczął karierę (i to przez wielkie K) solową. Trzeci album - Every Picture Tells a Story podniósł go do rangi gwiazdora i do dziś uchodzi za jego szczytowe osiągnięcie. Z tej właśnie płyty pochodziły obie strony pierwszego jego SP na 1. miejscu listy brytyjskiej: autorska Maggie May i Reason to Believe Tima Hardina (pierwszy wykonawca tej piosenki). Ten drugi utwór był początkowo stroną 'A' tego SP (4-11 IX; doszedł do 19. pozycji). W Maggie May ujawniły się w pełni charakterystyczne cechy jego twórczości: "mandolinowe brzmienie" aranżacji (wynik współpracy z gitarzystą zespołu Steamhammer - Martinem Quittentonem) i specyficzny, zachrypnięty i łamiący się wokal. Na gitarze grał w tym utworze Ron Wood, a na fortepianie - Pete Sears z Jefferson Airplane. Utwór Maggie May przez wiele lat był najchętniej prezentowaną piosenką Stewarta (Szkota, urodzonego w Londynie 10 I 1945). Trzydziestoletnia solowa kariera tego piosenkarza obfitowała w niezliczone koncerty, a przede wszystkim w 'złote' i 'platynowe' albumy. W USA wprowadził do Top 10 listy 'Billboardu' dziewięć albumów i 16 SPs; w UK miał aż 22 albumy w pierwszej dziesiątce i siedem nos. 1. Za Oceanem został wprowadzony do Songwriters Hall of Fame, a w UK otrzymał prestiżową nagrodę Ivora Novello za całokształt twórczości; w 1989 został uhonorowany nagrodą Grammy. Od 1994 jest członkiem elitarnego Rock'n'Roll Hall of Fame.

   Aczkolwiek My Way Franka Sinatry będzie jeszcze pięć tygodni na liście brytyjskiej (włączając dwa tygodnie reedycji w 1994), to w Top 40 jest już po raz ostatni. 75 tygodni w pierwszej czterdziestce to rekord absolutny i już chyba nie do pobicia.
Niespodzianka na liście: po przeszło trzech miesiącach sprzedaży w brytyjskich sklepach muzycznych dopiero w tym tygodniu na listę dostaje się soulowy wokalista z Arkansas - Al Green z piosenką Tired of Being Alone. Green w ubiegłym roku w plebiscycie pisma 'Cashbox' został uznany najwybitniejszym wokalistą rhythm'n'bluesowym.


  


 Data notowania: 1971-10-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Maggie May''(Mercury) 6052 097

   Dwa utwory w notowaniu to piosenki Carole King z jej wspaniałego albumu Tapestry. Ich los jest jednak całkiem różny: cover Jamesa Taylora You've Got a Friend przesunął się z 5. na 4. pozycję, a oryginalna wersja - It's Too Late spadła z 27. na 31.


  


 Data notowania: 1971-10-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Maggie May''(Mercury) 6052 097

   Częściowo tylko zgodnie z kalendarzem wiosna i jesień zajmują miejsca obok siebie: Springwater - 37., a Autumn - 38. Pod nazwa "Wiosennej wody" ukrywa się brytyjski instrumentalista - Phil Cordell, grający utwór I Will Return. Zespół Autumn to również Brytyjczycy; grają i śpiewają piosenkę My Little Girl.To jedyne "dokonania" obu tych wykonawców na liście "Record Retailer". 'Zima' i 'lato' przyjdą dopiero za kilka lat i to w nieodpowiednim czasie: w maju 1973 Edgar Winter Group, a w styczniu 1976 Donna Summer.


  


 Data notowania: 1971-10-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Maggie May''(Mercury) 6052 097

   Ostatni tydzień na liście no. 1 z sierpnia i września - I'm Still Waiting Diany Ross. Pierwszy tydzień na liście no. 1 z listopada i grudnia - Coz I Luv You Slade'ów.


  


 Data notowania: 1971-11-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Maggie May''(Mercury) 6052 097

   Możliwości Jonathana Kinga są nieograniczone. Oto na 19. miejsce wchodzi kierowana przez niego żeńska grupa wokalna the Piglets z popularną piosenką Johnny Reggae. To typowa piosenka 'pop' z elementami muzyki reggae, co w owym czasie pozwoliło na znaczne zwiększenie jej popularności. To najwyżej notowany utwór na liście brytyjskiej, z którego nagraniem związany był King.


  


 Data notowania: 1972-09-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Rod Stewart - ''You Wear It Well''(Mercury) 6052 171

 

   'Rec. Ret.' chart: 12 VIII-28 X '72 (12 tyg.), no. 1 2 IX '72 (1 tydz.); 'Billb.' chart: 13. m.;
no. 8. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Rod Stewart, Martin Quittenton] Tą własną kompozycją Stewart ugruntował już na wiele lat charakterystyczny dla siebie specyficzny genre estradowy i płytowy: urzekające utwory, śpiewane w specyficznej manierze - zachrypniętym i łamiącym się głosem; tu trzeba jeszcze dodać: wykonywane bezbłędnie od strony techniki wokalnej. Popularność popularnością, ale na kolejny no. 1 - Sailing, Stewart będzie musiał poczekać aż trzy lata.


  


 Data notowania: 1975-09-06  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Sailing''(Warner Bros.) K 16600

 

   

'M. W.' chart: 16 VIII-25 X '75, 4 IX '76-15 I '77, 28 III-11 IV '87 (34 tyg.), no. 1 6-27 IX '75 (4 tyg.), utwór roku '75, no. 36. listy brytyjskiej wszechczasów; 'Billb.' chart: 58. m.;
no. 8. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Gavin Sutherland] Sailing to oczywiście najsłynniejszy przebój w całej karierze Roda Stewarta, klasyk ballad popowych, do 2003 sprzedano ten SP w liczbie 955 111 egzemplarzy. Kompozycję Gavina Sutherlanda (wersja oryginalna: the Sutherland Brothers) nagrał w swym najmniej rockowym okresie, gdy był ulubieńcem prasy rynsztokowej, bulwarowych magazynów i dyskotekowych programów radiowych i telewizyjnych. Nagrał go tuż przed rozwiązaniem swej rodzimej grupy the Faces. Utwór pochodził z ciepło przyjętego przez krytyków albumu Stewarta - Atlantic Crossing. Żarliwie zaśpiewana wspaniale zachrypniętym głosem piosenka, trochę gryzła się z nijakim teledyskiem, w którym wykonawca siedzi na jachcie kołyszącym się na falach. Ciekawe, że ta piosenka nie zdobyła żadnej popularności w USA, natomiast za rok znów znalazła się na liście brytyjskiej, dochodząc do bardzo wysokiego - 3. miejsca! Stało się to dzięki rozpoczęciu emisji przez TV BBC dokumentalnego filmu - Sailor, dla którego stała się tematem muzycznym. Po raz trzeci na liście Sailing pojawiła się w 1987, gdy SP ten sprzedawany był w związku z akcją charytatywną dla ofiar katastrofy promu Zeebrugge (obok słynnej wersji Let It Be, nagranej pod wodzą Paula McCartney'a przez międzynarodowy ensemble - Ferry Aid).

   Na 20. miejsce wchodzi 'zespół' the Wombles w żartobliwej piosence Super Womble, a na 6. znajduje się Mike Batt with the New Edition, śpiewający Summertime City. Dzięki temu po raz pierwszy w historii listy brytyjskiej jeden i ten sam artysta znajduje się w jej pierwszej dwudziestce jako wokalista i jako zespół, gdyż the Wombles to nic innego, jak... wokalista, aranżer i producent Mike Batt.


  


 Data notowania: 1975-09-13  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Sailing''(Warner Bros.) K 16600

   Drugi tydzień na liście, a po raz pierwszy w Top 40, znajdują się dwie wersje niezwykle popularnej m. in. w Polsce piosenki - Una Paloma Blanca. Na 28. miejscu mamy to słynniejsze wykonanie - holenderskiej grupy the George Baker Selection (dojdzie do 10. pozycji), a cztery oczka wyżej znanego brytyjskiego wokalisty i producenta - Jonathana Kinga (za miesiąc wywinduje się na 5. pozycję).
12 IX zespół Pink Floyd wydał album Wish You Were Here, od strony artystycznej porównywalny ze słynnym Dark Side of the Moon, jedno z najwspanialszych arcydzieł w historii rocka progresywnego. Fragmenty tej płyty zespół zaprezentował wcześniej - w lipcu tego roku podczas Knebworth Festival w okolicach Londynu.


  


 Data notowania: 1975-09-20  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Sailing''(Warner Bros.) K 16600

   Na liście brytyjskiej dominują jednak Brytyjczycy: w tym tygodniu pierwsza dziesiątka to sami Wyspiarze. Champion - Rod Stewart, challenger - Leo Sayer (Moonlighting), 3. Roger Whittaker (The Last Farewell), 4. Mike Batt with the New Edition (Summertime City), 5. Jasper Carrott (Funky Moped / Magic Roundabout), 6. 5000 Volts (I'm on Fire), 7. Showaddywaddy (Heartbeat), 8. Hot Chocolate (A Child's Prayer) i 9. David Essex (Hold Me Close). Dopiero na 10. pozycji znajduje się znana grupa amerykańska KC & the Sunshine Band z popularną piosenką That's the Way (I Like It). Roger Whittaker to Anglik, choć obywatel Kenii. Skomponowana wspólnie z Ronem Websterem The Last Farewell to typowa piosenka środka, która zdobyła nadspodziewanie dużą popularność (11 mln sprzedanych płyt na całym świecie) i zapewniła mu stały program w TV BBC. Nieco później Whittaker zainicjował konkurs, z którego dochód przeznaczono na fundusz UNESCO, a jego humanitarna działalność uhonorowana została nagrodą żydowskiej organizacji B'nei B'rith. Działa też na polu ochrony przyrody, przyczyniając się do ochrony nosorożców kenijskich.
Na listę wchodzi drugi utwór Abby, który wejdzie do pierwszej dziesiątki: SOS. Zwraca uwagę palindromiczny tytuł i palindromiczna nazwa grupy.


  


 Data notowania: 1975-09-27  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Sailing''(Warner Bros.) K 16600

   Po trzech tygodniach pobytu na liście do pierwszej czterdziestki wchodzi piosenka Single Girl w wykonaniu Sandy Posey; zajmuje swe najwyższe miejsce - 35. To reedycja SP, który znajdował się już w notowaniach 'Record Retailer' na początku 1967. Wówczas dotarł do 15. pozycji.
Zbyt mało jest utworów o dobrych tekstach. Do nielicznych należą dwie wersje Fattie Bum Bum - Carla Malcolma (11. miejsce) oraz zespołu the Diversions (34.), That's the Way (I Like It) zespołu KC & the Sunshine Band (19.) i Nappy Love z podwójnego SP the Goodies (drugi utwór to zupełnie inny w charakterze, humorystyczny cover piosenki Troggsów, Wild Thing; 37.). Najgłośniejszy z nich to niewątpliwie That's the Way (I Like It), drugi z trzech kolejnych nos. 1 w USA zespołu Harry'ego Wayne'a 'KC' Casey'a. Ten utwór to taneczna odmiana muzyki funkowej; taki styl stał się biletem wizytowym KC & the Sunshine Band tak dalece, że grupa rozwinęła go niemal do parodii.


  


 Data notowania: 1977-05-21  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''I Don't Want to Talk about It / First Cut Is the Deepest''(Riva) 7

 

   

'M. W.' chart: 23 IV-16 VII '77 (13 tyg.), no. 1 21 V-11 VI '77 (4 tyg.); 'Billb.' chart: 46. m.;
inne wersje: Everything But the Girl - I Don't Want to Talk about It (3. m. '88), PP Arnold - First Cut Is the Deepest (18. m. '67);
no. 8. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Danny Whitten / Cat Stevens] To już czwarty SP Roda Stewarta z podwójną stroną 'A' odnotowany na liście brytyjskiej i drugi taki, który doszedł do 1. miejsca (po Reason to Believe / Maggie May z jesieni 1971). Obie piosenki to piękne, wzruszające ballady; pierwsza to kompozycja Danny'ego Whittena, wykonywana pierwotnie przez zespół związany z Neilem Youngiem - the Crazy Horse, druga zaś to kompozycja Cata Stevensa, pochodząca z repertuaru samego autora, a następnie wylansowana przez P. P. Arnold. To był okres największej popularności Stewarta, który w tym czasie uchodził za super-gwiazdę muzyki popularnej.

   Rozpoczyna się długa kariera pobytu w Top 30 dwóch zespołów: brytyjskiego - Stranglersów i amerykańskiego - Shalamaru. Pierwsi rozpoczynają utworem Peaches od 37. miejsca, a drudzy od pozycji 38. piosenką Uptown Festival. The Stranglers będą corocznie na liście aż do 1992, a Shalamar - do roku 1986.


  


 Data notowania: 1977-05-28  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''I Don't Want to Talk about It / First Cut Is the Deepest''(Riva) 7

   Do 2. miejsca dochodzi Joe Tex (właśc. Joseph Arrington Jnr.) z piosenką Ain't Gonna Bump No More (with No Big Fat Woman). To jedyny jego utwór na liście brytyjskiej, choć na liście 'Billboardu' umieścił aż 27 przebojów. Tex był (niestety, zmarł na atak serca w sierpniu 1982) lubianym przez słuchaczy i cenionym przez krytyków piosenkarzem rhythm'n'bluesowym, ale też uzdolnionym kompozytorem. Jego utwór - Baby You're Right w 1962 w wykonaniu Jamesa Browna doszedł do 2. miejsca listy rhythm'n'bluesowej 'Billboardu'. Próbował różnych stylów, w tym oczywiście soulu, ale nie zdecydował się na kontynuowanie kariery w tym kierunku i w 1972 niespodziewanie wycofał się z życia muzycznego. Ain't Gonna Bump No More... to zaskakujący come-back Texa i wielki sukces. Do końca życia pasjonowały go trzy sprawy: prowadzenie wykładów o islamie (w 1966 przyjął nazwisko Yusuf Hazziez), opieka nad swym rancho w Teksasie i kibicowanie drużynie footballowej Houston Oilers.


  


 Data notowania: 1977-06-04  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''I Don't Want to Talk about It / First Cut Is the Deepest''(Riva) 7

   Drugi tydzień w pierwszej dziesiątce słyszymy Marvina Gaye'a. To pierwsza jego wyprawa do Top 10 po siedmioletniej przerwie. Poprzednio w solowym nagraniu (Abraham Martin & John) był w niej w maju 1970. Podkreślam: w solowym, gdyż w duecie z Dianą Ross ich wspólne nagranie You Are Everything 20 IV 1974 osiągnęło 5. pozycję.


  


 Data notowania: 1977-06-11  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''I Don't Want to Talk about It / First Cut Is the Deepest''(Riva) 7

   Sex Pistols mieli w tym tygodniu niepowtarzalną okazję dostać się na szczyt listy ze swym komentarzem na temat srebrnego jubileuszu obecnej Królowej. Niestety, SP Roda Stewarta zagrodził drogę do 1. miejsca najsłynniejszemu utworowi muzyki punkowej - God Save the Queen. Tu dodać należy, że na liście 'New Musical Express' ta obrazoburcza piosenka doszła na szczyt listy w przyszło tygodniowym notowaniu, gdy w zestawieniach brytyjskich królowała Lucille.


  


 Data notowania: 1978-12-02  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Da Ya Think I'm Sexy?''(Riva) 17

 

   

'M. W.' chart: 18 XI '78-10 II '79 (13 tyg.), (All Around the World CDGLOBE 150) 1 XI '97-3 I '98 (10 tyg.), no. 1 2 XII '78 (1 tydz.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Revelting Cocks - Da Ya Think I'm Sexy (61. m. '93), N-Trance - remix (7. m. '97);
no. 8. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Rod Stewart, Carmine Appice] Rod Stewart w tym tygodniu zostaje trzecim piosenkarzem, po Elvisie i Cliffie, który z piątym swym przebojem dochodzi na sam szczyt zestawienia. Da Ya Think I'm Sexy? to ukłon artysty w stronę nowocześnie aranżowanej muzyki dyskotekowej (po prawdzie to właśnie tym utworem Stewart wskoczył do pociągu z napisem 'dyskoteka'). Na szczyt listy wyniosły tę piosenkę przebojowa melodia i odważny (żeby nie powiedzieć - nieskromny) tekst. Honorarium autorskie za tę piosenkę zostało przekazane na konto UNICEF-u dla dzieci z najubższych części globu.


  


 Data notowania: 1983-07-02  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Baby Jane''(Warner Bros.) W 9608

 

   'M. W.' chart: 4 VI-3 IX '83 (14 tyg.), no. 1 2-16 VII '83 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 14. m.;

no. 8 wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Rod Stewart, Jay Davis] Rod Stewart dochodzi na szczyt listy ze swym szóstym i ostatnim na najwyższej pozycji przebojem. Zmienia na 1. miejscu zespół the Police, dla którego Every Breath You Take był piątym i również ostatnim chart-topperem. To niewątpliwie najciekawszy muzycznie utwór Stewarta w tamtym okresie. Wiele osób twierdzi, że to piosenka dyskotekowa; być może, ale żadne z plew ówczesnej pop-music nie może nawet równać się z Baby Jane pod względem jej nowoczesnej aranżacji, jak i intrygującego śpiewu Stewarta.

   Napisana przez Terry'ego Halla i Belindę Carlisle piosenka Our Lips Are Sealed w wykonaniu brytyjskiego tria wokalno-instrumentalnego Fun Boy Three gości po raz ostatni na liście brytyjskiej; to również ostatni "występ" tego zespołu na liście 'M. W.'. Równocześnie stanie się ona debiutem zespołu the Go-Gos na liście "Billboardu".


  


 Data notowania: 1983-07-09  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Baby Jane''(Warner Bros.) W 9608

   Dwóch członków słynnego zespołu Japan w dwóch różnych konfiguracjach. Na 20. miejscu David Sylvian, czyli David Batt, wraz z Riuichim Sakamoto wykonuje Forbidden Colours, a u niemal samego dołu notowania gitarzysta basowy Mick Karn, czyli Anthony Michaelides, prezentuje się z Midgem Urem w utworze After a Fashion.


  


 Data notowania: 1983-07-16  (Music Week) 
Numer 1: Rod Stewart - ''Baby Jane''(Warner Bros.) W 9608

   Trzeci tydzień na 4. miejscu znajduje się najpopularniejszy na liście brytyjskiej utwór Mike'a Oldfielda - Moonlight Shadow. Partię wokalną wykonuje tu Maggie Reilly.