Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Pat Boone


 Data notowania: 1956-06-15  (New Musical Express) 
Numer 1: Pat Boone - ''I'll Be Home''(London) HLD 8253

 

   "NME" chart: 27 IV-21 IX '56, 11-18 I '57 (24 tyg.), no.1 15 VI-13 VII '56 (5 tyg.), utwór roku '56, no. 59. listy brytyjskiej wszech czasów; "Billb." chart: 6. m.;
no. 31. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Ferdinand Washington, Stan Lewis] To niezwykłe, że Boone miał w tym czasie w Top 100 listy "Billboardu" równocześnie cztery wersje cudzych przebojów. Najpopularniejsza była I'll Be Home z repertuaru the Flamingos (ciąg dalszy ich wcześniejszego utworu Please Come back Home). Strona "B" tego SP, Tutti Frutti, również wskoczyła do Top 20 listy "Billboardu". I'll Be Home był największym przebojem Pata Boone'a w UK. W tym czasie cieszył się on największą w USA liczbą fan-cubów swego imienia, a także uchodził - zresztą bez powodu - za największego artystycznego rywala Presley'a. Był nieco starszy od Elvisa, urodził się 1 VI 1934 na Florydzie i niespodziewanie to właśnie on otrzymał tytuł piosenkarza roku 1957 w UK. Ten pseudo-rock'n'rollowy piosenkarz podczas boomu rock'n'rollowego był na liście brytyjskiej obecny niemal stale (26 SPs do końca 1962).

   Na liście singlowej pojawia się nowy format płytowy: longplay (w liczbie dwóch). Na Songs for Swinging Lovers Franka Sinatry znalazło się 15 utworów, wśród nich otwierający You Make Me Feel So Young, Pennies from Heaven, I've Got You under My Skin, Making Whoopee i zamykający album How about You. Druga płyta długogrająca to "Carousel" - Original Soundtrack. Wśród siedmiu wykonawców była orkiestra pod dyrekcją Alfreda Newmana, która otworzyła ten LP utworem Carousel Waltz oraz Claramae Turner i Shirley Jones, które wykonały dwie wersje słynnego You'll Never Walk Alone. W UK zanotowano pierwsze rock'n'rollowe zamieszki, związane z wejściem na ekrany filmu Rock around the Clock. Nastoletnia publiczność tańczyła jiva między rzędami w kinach, a zdarzało się, że i cięła nożami fotele kinowe.


  


 Data notowania: 1956-06-22  (New Musical Express) 
Numer 1: Pat Boone - ''I'll Be Home''(London) HLD 8253

   Dwie osobliwe nowości wchodzą na listę tego tygodnia. Experiments with Mice w wykonaniu londyńskiej orkiestry jazzowej saksofonisty altowego Johnny'ego Dankwortha to zabawny utwór, w którym ten świetny big band pokazuje, jak dziecięcą piosenkę Three Blind Mice zagrałyby słynne zespoły jazzowe Billy'ego May'a, Benny'ego Goodmana, Glenna Millera i Stana Kentona. Producentem tego SP był George Martin. Drugi utwór to standard country Wayward Wind, śpiewany pięknym barytonem przez Texa Rittera. W latach 30. i 40. Ritter był jednym z trzech, obok Gene'a Autry'ego i Roy'a Rogersa, najpopularniejszych śpiewających kowbojów w USA. To on w oryginale śpiewał słynne tytułowe High Noon z filmu z Garym Cooperem (w polskiej wersji - W samo południe). Ritter był pierwszym piosenkarzem, wybranym zarówno do Country Music Hall of Fame, jak i do Cowboy Hall of Fame. Piosenkę Wayward Wind spopularyzowała najpierw Gogi Grant, a w 1963 ponownie - Frank Ifield.


  


 Data notowania: 1956-06-29  (New Musical Express) 
Numer 1: Pat Boone - ''I'll Be Home -''(London) HLD 8253

   Bardzo dużo nowości na liście, w tym kilka ciekawych. Najpierw niezwykłe brytyjskie radiowe trio wokalne the Goons, czyli Peter Sellers, Spike Milligan i Harry Secombe z SP I'm Walking backwards for Christmas. Pierwsza niezwykłość tej płyty polegała na nagraniu piosenki Bożonarodzeniowej w połowie lata, druga - na tym, że za przebojową uznali ją najpierw krytycy amerykańscy, a to właśnie w USA okrzyknięto ją najbardziej zwariowaną płytą, jaką kiedykolwiek nagrano. Na liście pojawia się pierwsza płyta, wydana przez organizację charytatywną: All Star Hit Parade (EP). Zawiera ona sześć utworów, znanych z innych wykonań, nagranych przez sześć gwiazd wytwórni Decca: Theme from the Threepenny Opera - Winifred Atwell (słynna wersja Louisa Armstronga), No Other Love - Dave King (1. miejsce na liście "NME" Ronniego Hiltona), My September Love - Joan Regan (przebój Davida Whitfielda), A Tear Fell - Lita Roza (z repertuaru Teresy Brewer), Out of Town - Dickie Valentine (piosenka Maxa Bygravesa) i It's Almost Tomorrow - David Whitfield (niespodziewany wielki hit the Dreamweavers). Płytę sponsorowała organizacja Lord's Taverners. Wreszcie na koniec, na liście pojawiają się razem dwa przyszłe nos. 1: Why Do Fools Fall in Love Frankiego Lymona i Teenagersów oraz Whatever Will Be Will Be Doris Day.


  


 Data notowania: 1956-07-06  (New Musical Express) 
Numer 1: Pat Boone - ''I'll Be Home''(London) HLD 8253

   Wielu 'znawców' twierdziło, że Lonnie Donegan i 'cały ten jego skiffle' to wydarzenie jednego przeboju. Zaprzeczył temu SP Lost John (początkowo wydany jako podwójny z piosenką Stewball). Po jego ukazaniu się Donegan odniósł sukces podczas koncertów w USA, gdzie występował wraz z wykonawcami rock'n'rollowymi. I tak niemal w jednej chwili muzyk jazz-bandowy przeistoczył się w międzynarodową gwiazdę.
LP Franka Sinatry Songs for Swinging Lovers znalazł się na 12. miejscu listy "NME". Jest to najwyższe miejsce, jakie kiedykolwiek na liście brytyjskiej zajęła płyta długogrająca.


  


 Data notowania: 1956-07-13  (New Musical Express) 
Numer 1: Pat Boone - ''I'll Be Home''(London) HLD 8253

   Na liście pojawia się ostatni utwór Teresy Brewer notowany w pierwszej dwudziestce listy brytyjskiej: A Sweet Old Fashioned Girl dochodzi do 3. pozycji. Była to piosenka słynnego Boba Merrilla, będąca kompromisem między muzyką pop a rock'n'rollem, choć w wykonaniu tej bardzo popularnej niegdyś piosenkarki brzmiała ona cokolwiek staroświecko. W 1956 miała ona tylko dwa utwory na liście (wcześniej - A Tear Fell), ale na tyle popularne, aby być najpopularniejszą piosenkarką roku. Wkrótce Brewer rozpoczęła karierę w Las Vegas, będąc jego atrakcją jeszcze w latach 90.


  


 Data notowania: 1957-07-05  (New Musical Express) 
Numer 1: Lonnie Donegan - ''Puttin' on a Style / Gamblin' Man''(Pye Nixa) N 15093

 

   UWAGA - notka do 2. utworu '57: [Love Letters in the Sand - Pat Boone (London HLD 8445), "NME" chart: 5 VII-22 XI '57 (21 tyg.), no.1 -, najw. poz. 2, 99. utwór listy brytyjskiej wszech czasów; "Billb." chart: 1. m.; inne wersje: Vince Hill (23. m. '67); no. 31. wśród wykonawców na liście brytyjskiej].

   UWAGA - komentarz do 2. utworu '57: [Fred Coots, Nick Kenny, Charles Kenny] Label: Pat Boone & Billy Vaughn's Orchestra. Swą podróż po liście brytyjskiej rozpoczyna jeden z największych przebojów Pata Boone'a i jeden z najpopularniejszych utworów 1957 - Love Letters in the Sand, cover przeboju Teda Blacka z 1931, który potem śpiewali m. in. Rudy Valee i Bing Crosby. Na liście "Billboardu" wersja Boone'a znajdowała się przez pięć tygodni na szczycie, na liście "NME" dotarła do 2. miejsca, na którym przebywała przez dwa miesiące! To ten utwór zadecydował o wybraniu Boone'a przez czytelników "NME" najwybitniejszym piosenkarzem świata w 1957, przed Elvisem! Uwaga: partię "gwizdaną" wykonuje tu słynny na przełomie lat 50. i 60. piosenkarz - Neil Sedaka.