Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Johnny Nash


 Data notowania: 1975-07-12  (Music Week) 
Numer 1: Johnny Nash - ''Tears on My Pillow (I Can't Take It)''(CBS) 3220

 

   

'M. W.' chart: 14 VI-23 VIII '75 (11 tyg.), no. 1 12 VII '75 (1 tydz.);
no. 282. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Ernie Smith] Wbrew informacjom prezenterów niektórych polskich stacji radiowych, prowadzący w tym tygodniu utwór Johnny'ego Nasha to nie ten sam (!), który w wykonaniu Kylie Minogue prowadził na liście brytyjskiej w 1990. Nash pochodzi z Houston w Teksasie, gdzie urodził się 19 VIII 1940. Tam od najmłodszych lat szkolił swój głos w chórze kościoła baptystów, a od 13. roku życia występował w stałym programie telewizyjnym - 'Matinee', prezentując własne wersje aktualnych przebojów rhythm'n'bluesowych. Prawdziwym odkrywcą i wielbicielem jego talentu był Arthur Godfrey, od 1956 Nash przez siedem lat występował w jego audycjach radiowych i programach telewizyjnych, od 1957 gościł na amerykańskiej liście przebojów. Później popularność Nasha w USA przygasła, natomiast zyskiwał coraz więcej fanów w UK; w latach 1968-72 na liście brytyjskiej znalazło się sześć wykonywanych przez niego utworów i - co ważniejsze - pięć doszło do pierwszej dziesiątki, a wszystkie były w Top 20. Pojawiał się na niej jeszcze w 1985 i 1989. Do muzyki reggae przekonał się w Kingston, gdzie spotkał Boba Marley'a; przełomem był nagrany w 1971 album, zawierający marley'owski utwór Stir It up. Tears on My Pillow (I Can't Take It) był siódmym z rzędu. W oryginale piosenkę tę śpiewał Little Anthony w stylu rock'n'rollowym; Nash pokazał, jak wspaniale brzmi ona w rytmie reggae. Jeszcze odnośnie do Nasha: to on w 1965 doprowadził do nagrania przez Glorię Gaynor płyty Let's Move & Groove Together (nb. kiepskiej), co rozpoczęło wielką karierę tej gwiazdy disco.

   W tym tygodniu mamy solowe prezentacje kilkoro liderów znanych zespołów: na 30. miejscu David Cassidy z Partridge Family (I Write the Songs / Get It up for Love), na 32. Roy Wood z Wizzard (Oh What a Shame), na 33. Bryan Ferry z Roxy Music (You Go to My Head), na 35. Frankie Valli z the Four Seasons (Swearin' to God) i na 37. Lyn Paul z the New Seekers (It Oughta Sell a Million).