Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Honeycombs (the)


 Data notowania: 1964-08-27  (Record Retailer) 
Numer 1: Honeycombs (the) - ''Have I the Right''(Pye) 7N 15644

 

   'Rec. Ret.' chart: 23 VII-29 X '64 (15 tyg.), no. 1 27 VIII-3 IX '64 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 5. m.;
inne wersje: Dead End Kids (6. m. '77)

   [Howard Blaikley] Joe Meek zawsze podkreślał, że wprowadzone przez niego w tym utworze dudniące brzmienie basu i perkusji w całości skopiowało combo Dave'a Clarka. Produkcja pod tym kątem w przypadku piosenki Have I the Right pomogła zespołowi the Honeycombs w dotarciu na sam szczyt listy brytyjskiej i do Top 20 listy amerykańskiej. Wielką (o ile nie jedyną) atrakcją zespołu była perkusistka - Annie 'Honey' Lantree, zresztą jego liderka; wokalistą był natomiast Dennis D'Ell (Dalziell). Piosenkę tę specjalnie dla the Honeycombs napisała para autorska i menadżerska Ken Howard i Howard Blaikley, autorzy utworów dla takich znakomitości na rynku muzycznym, jak Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich oraz the Herd.


  


 Data notowania: 1964-09-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Honeycombs (the) - ''Have I the Right''(Pye) 7N 15644

   Wielki debiut na liście brytyjskiej: od 32. pozycji rozpoczyna tu swą karierę słynna żeńska grupa soulowa the Supremes ze swą niebawem jeszcze słynniejszą liderką, Dianą Ross; na razie w utworze Where Did Our Love Go Ross jeszcze nie jest uwzględniona na płycie jako współwykonawczyni. Dziewięć tygodni temu Top 40 zamykała piosenkarka z Jamajki Millie dwoma utworami: Sweet William i My Boy Lollipop. W tym tygodniu - podobna sytuacja: na 39. i 40. miejscu dwa utwory tego samego artysty; najpierw nowy utwór dysponującego potężnym głosem P. J. Proby'ego Together, a następnie spadający z listy Hold Me. Proby (właśc. James Marcus Smith) to wyjątkowo interesująca i kontrowersyjna postać. Urodził się w Houston w Teksasie w 1938, ale prawdziwe sukcesy odnosił po przeprowadzeniu się w 1964 do UK. Charakterystyczny był jego image: peruka w typie XVIII-wiecznego awanturnika Toma Jonesa, czarny fantazyjny krawat i kusa koszula nocna. Dysponował bardzo silnym, afektowanym głosem. Był stałym tematem prasy angielskiej, oskarżającej go obsceniczne zachowanie. Hold Me była nowocześnie, beatowo zaaranżowaną piosenką, popularną w 1933.