Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Guy Mitchell


 Data notowania: 1950-12  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''My Heart Cries for You''(Columbia) 

 

   no. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Anegdota głosi, że Mitchell w ostatniej chwili nagrał ten utwór, po odmówieniu przez Sinatrę nagrania tego "dziadostwa". Inna historyjka twierdziła, że tradycyjny francuski temat, na którym oparty jest ten utwór (Chanson de Marie Antoinette), skomponowała sama Maria Antonina, panująca w XVIII w. królowa Francji. A tak naprawdę wersja Guy'a Mitchella (właśc. Albert Cernick), urodzonego w Detroit 27 II 1927 syna imigrantów jugosłowiańskich, tej chwytającej za serce ballady odniosła największy sukces w bardzo ostrej rywalizacji i stała się pierwszym z wielu jego światowych przebojów w latach 50. Popularny najpierw w UK, w USA doszedł aż do 2. miejsca listy przebojów. Mitchell zaliczany jest do najpopularniejszych piosenkarzy epoki przed rock'n'rollem. Zmarł 1 VII 1999.


  


 Data notowania: 1951-01  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''The Roving Kind''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Ten jeszcze wciąż "dobrze zapowiadający się" wokalista amerykański doprowadził do 4. miejsca listy amerykańskiej i do Top 5 listy brytyjskiej piosenkę z repertuaru the Weavers - The Roving Kind, stronę "B" płyty My Heart Cries for You. Była to wersja starej angielskiej pieśni żeglarskiej - The Pirate Ship.


  


 Data notowania: 1951-03  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Sparrow in the Tree Top''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Tak się złożyło, że "wróbel" z kompozycji Boba Merrilla wleciał na amerykańską listę Top 20 między dwoma "drozdami" i doszedł na niej do 9. pozycji. Nagranie to zapoczątkowało stały pobyt Mitchella na listach angielskiej i amerykańskiej.


  


 Data notowania: 1951-06  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''My Truly, Truly Fair''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Piosenka Boba Merrilla z rytmicznym klaskaniem z musicalu Arthura Godfrey'a Talent Scouys szybko znalazła się w Top 10 "Billboardu" (doszła do 5. miejsca) i na liście brytyjskiej. Wkrótce potem amerykańscy DJ-e - co nie było niespodzianką - wybrali jej wykonawcę, Guy'a Mitchella, na najbardziej obiecującego piosenkarza roku 1951.


  


 Data notowania: 1952-03  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''There's Always Room in Our House''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   W wielu brytyjskich domach znalazło się miejsce dla jeszcze jednej pełnej szczęścia kompozycji Boba Merrilla. Popularna w Anglii wersja Mitchella była pierwsza, lecz równie dobrze sprzedawał się SP Billy'ego Cottona, choć trzeba dodać, że w dużym stopniu dzięki stronie "B" - bardzo popularnej I Wanna Say Hello.


  


 Data notowania: 1952-04  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Pittsburgh, Pennsylvania''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Przebój od trzech "M": wykonawca Mitchell, kompozytor Bob Merrill i producent Mitch Miller. Ten międzynarodowy przebój z "pstrykaniem" palcami opowiada o chłopaku często odwiedzającym pewien lombard w Pittsburgu (Penns.), w którym daje pod zastaw swego anioła stróża. Na liście "Billboardu" utwór doszedł do 6. miejsca.


  


 Data notowania: 1952-10  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Feet up''(Columbia) 

 

   No. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Chyba tylko Bob Merrill mógł skomponować piosenkę o radościach przewijania niemowlaka! Mitchell, który właśnie odniósł wielki sukces podczas koncertu w London Palladium, zasmakował w wysokich pozycjach na liście brytyjskiej - tym razem zabawnym utworem o pieluszkach (podtytuł: Pat Kim on the Po-Po).


  


 Data notowania: 1953-03-13  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''She Wears Red Feathers''(Columbia) DB 3238

 

   "NME" chart: 13 II-22 V '53, 12 VI '53 (16 tyg.), no.1 13 III-3 IV '53 (4 tyg.);
no. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bob Merrill] Label: Guy Mitchell with Mitch Mitchell & his Orchestra & Chorus. Wreszcie Guy Mitchell znalazł się na szczycie oficjalnej brytyjskiej listy przebojów. Nowy utwór Boba Merrilla - She Wears Red Feathers opowiada o londyńskim bankierze, który sprowadził sobie do domu wesolutką dziewczynę odżywiającą się wyłącznie orzechami kokosowymi i owocami morza. To jednocześnie pierwszy z całej serii przebojów na oficjalnej liście brytyjskiej zrealizowanych przez Mitcha Millera.

   Ostatni tydzień na liście przebywa pierwszy "chart-topper" - Here in My Heart Ala Martino.


  


 Data notowania: 1953-03-20  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''She Wears Red Feathers''(Columbia) DB 3238

   Pomimo wypadnięcia z listy Here in My Heart, w Top 12 znajduje się wciąż siedem "prowadzących" utworów, gdyż już od tygodnia w pierwszej dwunastce gości piosenka Lity Rozy o "piesku w oknie".


  


 Data notowania: 1953-03-27  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''She Wears Red Feathers''(Columbia) DB 3238

   Pojawia się druga wersja "pieska w oknie". Wielki przebój Patti Page w USA (How Much Is) That Doggie in the Window w UK dochodzi zaledwie do 9. miejsca i będzie jedynym (!) przebojem tej bardzo popularnej piosenkarki amerykańskiej na oficjalnej liście brytyjskiej. Przyczyna: z powodu skomplikowanej umowy między wytwórniami, większość wydanych przez Mercury'ego SPs Page nigdy nie ukazała się w UK (ten jej brytyjski SP wydał Oriole).


  


 Data notowania: 1953-04-03  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''She Wears Red Feathers''(Columbia) DB 3238

   Najważniejsza informacja z tego tygodnia: na liście pojawia się I Believe w wykonaniu Frankiego Laine'a. Druga to taka, że Now Ala Martino po raz drugi wdrapuje się na 3. miejsce (poprzednio 20 III tego roku). Piosenkarz wystapił tylko raz w popularnym programie Arthura Godfrey'a 'Talent Scouts', właśnie z tą piosenką. Popularność zyskała niemal wyłącznie w... UK i weszła jako trzeci jego utwór na listę 'NME' i jako trzeci do Top 10. Wersja Martino zdecydowanie pobiła na Wyspach wykonania Brytyjczyków: Joego Lossa i Dicka Jamesa.


  


 Data notowania: 1953-09-11  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

 

   "NME" chart: 28 VIII-27 XI '53 (14 tyg.), no. 1 11 IX-16 X '53 (6 tyg.);
no. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bob Merrill] Pod koniec 1953 wydawało się, że magia Mitchella zaczyna tracić na znaczeniu. Niemniej był on wciąż jednym z najpopularniejszych artystów w UK. Piosenka w stylu Johnniego Ray'a, która zmieniła na 1. miejscu I Believe, napisana przez Boba Merrilla, była najdłużej utrzymującym się na szczycie listy NME utworem Mitchella.


  


 Data notowania: 1953-09-18  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

   Na liście brytyjskiej debiutuje Dean Martin (właśc. Dino Crocetti), światowej sławy piosenkarz i aktor amerykański. Piosenka Kiss, z którą Martin dotarł w UK do 5. miejsca, pochodziła z pamiętnego filmu Niagara z Josephem Cottonem i Marilyn Monroe.


  


 Data notowania: 1953-09-25  ( the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

   Najbardziej niecodzienną sytuacją na liście w tym tygodniu jest identyczna kolejność pierwszej piątki, co w tygodniu poprzednim. Taka sekwencja miała miejsce tylko ten jeden raz!


  


 Data notowania: 1953-10-02  ( the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

   2. miejsce w tym tygodniu Where the Winds Blow Frankiego Laine'a wynikało chyba tylko stąd, że w 1953 szczyt listy w większości opanowany był przez niego samego (27 tygodni). Los challengera spotkał właśnie tę popularną (ale jedynie w Anglii) piosenkę Terry'ego Gilkysona. Akompaniament fortepianowy należy tu do Carla Fischera. Niektórzy zauważają, że śpiewany przez chórek drugi głos był żywcem przenoszony później przez Johna Leytona do swych piosenek. Na liście brytyjskiej debiutuje kolejna duża postać (ale tylko lat 50.) - David Whitfield swoim drugim SP, kompozycją Billy'ego Reida Bridge of Sighs. Whitfield, przed laty zwycięzca popularnego programu Hughiego Greena "Opportunity Knocks" dla nowych talentów Radio Luxembourg, to wokalista starszej szkoły, typowy tenor lekkiej muzy.


  


 Data notowania: 1953-10-09  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

   Na liście nie dzieje się nic szczególnego, wszystko miesza się we własnym sosie. Nie pojawia się godny rywal piosenki Mitchella.


  


 Data notowania: 1953-10-16  (the New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Look at That Girl''(Philips) PB 162

   Na listę wchodzą dwa utwory, które niedługo dotrą na sam jej szczyt: Hey Joe! Laine'a i Answer Me Whitfielda. Spada z niej natomiast piosenka o ciekawej historii: Let's Walk Thata Way Doris Day i Johnniego Ray'a na początku jesieni przez siedem kolejnych tygodni zajmowała niezmiennie 4. miejsce.


  


 Data notowania: 1957-01-04  (New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Singing the Blues''(Philips) PB 650

 

   "NME" chart: 7 XII '56- 3 V '57 (22 tyg.), no. 1 4 I '57, 18 I '57, 1 II '57 (3 tyg.), 71. utwór listy brytyjskiej wszech czasów; "Billb." chart: 1. m.;
inne wersje: Tommy Steele & the Steelmen (1. m. '57), Dave Edmunds (28. m. '80), Daniel O'Donnell (23. m. '94);
no. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Melvin Endsley] Label: Guy Mitchell with Ray Coniff & his Orchestra. Nowy rok zaczął się z nowym no. 1 i to po obu stronach Atlantyku. W UK Singing the Blues Melvina Endsley'a to trzeci SP Guy'a Mitchella na szczycie listy, w USA tym utworem powrócił on do Top 10 po prawie pięciu latach nieobecności i - co ważniejsze - prowadził na liście Billboardu aż przez 9 tygodni. Mitchell nagrał cover piosenki kolegi z wytwórni Philips - Marty'ego Robbinsa, nadając jej szybsze tempo i melodyjność, przez co znacznie łatwiej wpadała w ucho (zwłaszcza fragmenty gwizdane). Orkiestrę w tym utworze prowadził Ray Coniff. To trzeci z rzędu utwór na 1. miejscu listy 'NME' wytwórni Philips i piąty z rzędu zrealizowany przez Mitcha Millera.

   Wytwórnia Philips święciła wówczas wielkie triumfy. Od 22 tygodni na 1. miejscu znajdują się wyłącznie SPs tej wytwórni (taka sekwencja nie powtórzy się już nigdy), pięć z rzędu SPs Philipsa zajmowało szczyt listy "NME". W przyszłym notowaniu passę tę przerwie Decca (zresztą tylko na jeden tydzień - szkoda). W USA, w balu inaugurującym rok 1957 w stanie Washington, na zaproszenie prezydenta Eisenhowera wystąpił Pat Boone.


  


 Data notowania: 1957-01-18  (New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Singing the Blues''(Philips) PB 650

   Na 1. miejscu trwa wymiana jednego i tego samego utworu w wersji amerykańskiej i angielskiej (wyższe notowania będzie miała ta pierwsza). W tym czasie TV brytyjska rozpoczyna nadawanie dwóch programów rozrywkowych: "Cool for Cats", w którym zawodowi tancerze tańczyli najnowsze przeboje oraz "6-5 Special" z występami znanych artystów na żywo. Ten ostatni "wymyślił" Jack Good w miejsce audycji "Teen Club", rozpoczynał się on na antenie BBC zawsze o 18.05, stąd nazwa. Zaraz potem Alfred Shaugnessy nakręcił film składankę z tego programu właśnie pod tytułem 6-5 Special, w Polsce wyświetlany jako Jazz! Jazz! Jazz!. 16 I otwarto w Londynie the Tavern Club, jazzowy klub, w którym okazjonalnie występowały angielskie grupy skifflowe. Ponadto Bill Haley & his Comets, po tym jak Rock around the Clock osiągnął status złotej płyty, otrzymali zaskakujące zaproszenie od mediów brytyjskich do odwiedzenie Anglii z kilkoma koncertami. Jeszcze bardziej zaskakujące było jednak co innego. Jak się szybko okazało, zainteresowanie zespołem było wtedy już dużo mniejsze i jego wyjazd z UK odbywał się przy zdawkowych zaledwie doniesieniach prasowych.


  


 Data notowania: 1957-02-01  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Vaughan - ''The Garden of Eden''(Philips) PB 660
oraz Guy Mitchell - ''Singing the Blues''(Philips) PB 650

   Po raz drugi w historii listy brytyjskiej na 1. miejscu znajdują się dwa utwory i po raz drugi jest to zgodny szczyt brytyjsko-amerykański.
W tym miesiącu Presley rozpoczyna zdjęcia do swego drugiego filmu - Loving You.


  


 Data notowania: 1957-05-17  (New Musical Express) 
Numer 1: Guy Mitchell - ''Rock-A-Billy''(Philips) PB 685

 

   "NME" chart: 26 IV-26 VII '57 (14 tyg.), no. 1 17 V '57 (1 tydz.); "Billb." chart: 10. m.;
no. 127. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Woody Harris, Eddie Deane] Label: Guy Mitchell with Ray Coniff & his Orchestra. Al Cernick, zanim "został" Guy'em Mitchellem, śpiewał country'n'western jako Al Grant. Tym utworem wskoczył jeszcze raz do pociągu "rockabilly", z tym, że jadącym nieco szybciej, dojechał nim do stacji końcowej "No. 1". Piosenkę Rock-a-Billy napisał Eddie Deane wspólnie z Woodym Harrisem dla Marty'ego Robbinsa; Harris później komponował przeboje dla Bobby'ego Darina. Należała ona rzeczywiście do tego gatunku - połączenia rock'n'rolla i country.