Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Frankie Laine


 Data notowania: 1951-05  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Jezebel''(Columbia) 

 

   Inne wersje: Marte Wilde (19. m. '62), Shakin' Stevens (58. m. '89);

no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Znany jako Mr. Rhythm, pochodzący z Chicago Frankie Laine (właśc. Frank Lo Vecchio) przedstawił swój drugi światowy przebój (po The Cry of the Wild Goose), śpiewając tę dramatyczną balladę w sposób zupełnie beznamiętny. Jego Jezebel znalazła się na 2. miejscu listy amerykańskiej. Strona "B" tego SP Rose, Rose, I Love You również osiągnęła Top 10 listy "Billboardu".


  


 Data notowania: 1951-05  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Rose, Rose, I Love You''(Columbia) 

 

   No. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Piosenek chińskich na amerykańskiej listy przebojów było pewnie tyle, co pałeczek do jedzenia w jednej ręce. Ta orientalna ballada (w oryginale śpiewana przez pannę Hue Lee jako Mei Kuei O Mei Kuei) zwróciła $ 25 tys., które Columbia zapłaciła wytwórni Mercury za przejście pod koniec 1950 Frankiego Laine'a (właśc. Frank Lo Vecchio), 38-letniego Włocha z Chicago (urodzony 30 III 1913) do siebie, wystarczyły na to sukcesy w UK i zajęcie 6. miejsca na liście amerykańskiej.


  


 Data notowania: 1951-08  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Jo Stafford + Frankie Laine - ''Pretty-Eyed Baby''(Columbia) 

 

   Frankie Laine - no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Label: Jo Stafford & Frankie Laine. Ten dynamiczny duet amerykański nagrał piosenkę z repertuaru ex-Ink Spotsa - Deeka Watsona & the Brown Dots, którzy następnie przeistoczyli się w the Four Tunes. Pretty-Eyed Baby okazała się być o wiele bardziej popularna w UK, niż w USA. Strona "B" tego SP - In the Cool, Cool, Cool of the Evening była z kolei słuchana z równym powodzeniem po obu stronach Atlantyku.


  


 Data notowania: 1953-04-24  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

 

   "NME" chart: 3 IV-4 XII '53 (36 tyg.), no. 1 24 IV-19 VI '53, 3 VII-7 VIII '53, 21 VIII-4 IX '53 (18 tyg.), utwór roku '53, 5. utwór listy brytyjskiej wszech czasów; "Billb." chart: 2. m.;
inne wersje: David Whitfield (49. m. '60), the Bachelors (2. m. '64), Robson & Jerome (1. m. '95/'96);
no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Erwin Drake, Irvin Graham, Jimmy Shirl, Al Stillman] Label: Frankie Laine with Paul Weston & his Orchestra. Jak dotąd, żaden utwór nie spędził na brytyjskiej liście przebojów więcej tygodni na 1. miejscu od tej wersji tej quasi-religijnej ballady (18 tygodni, choć nie jednym ciągiem). Pierwotnie została napisana dla TV programu Jane Froman - "US Canteen". Dwie inne wersje I Believe na liście brytyjskiej (z 1964 i 1995) również odniosły wielki sukces. Frankie Laine, amerykański (choć pochodzenia włoskiego) wokalista o pięknym głosie, to najpopularniejszy wykonawca na rynku brytyjskim w epoce przed rock'n'rollowej. W samym tylko 1953 przebywał na szczycie listy brytyjskiej 'the New Musical Express' 27 tygodni, a 30 X tego roku trzy jego SPs (I Believe, Where the Winds Blow, Hey Joe) znalazły sie w Top 3!

   Jest to też ostatni tydzień pobytu na liście utworu, który pamiętał jeszcze pierwsze zestawienie z 14 XI '52: Because You're Mine Mario Lanzy, wytrwał więc na niej aż 24 tygodnie. Piosenka pochodziła z czwartego filmu wybitnego tenora, który zmarł w wieku 38 lat w 1959. Przyczyny jego śmierć do dziś nie są ostatecznie wyjaśnione, choć wiadomo, że prowadził wyniszczający tryb życia (nadużywał alkoholu i spożywał ogromne ilości jedzenia).


  


 Data notowania: 1953-05-01  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Od tygodnia trwa serial w trzech odcinkach najdłuższego w dziejach listy brytyjskiej przebywania jednego nagrania na 1. miejscu. Rozpoczynają się próby zastąpienia I Believe na szczycie. Pierwszą podejmuje sam Guy Mitchell. W tym tygodniu w pierwszej trójce (tuż za Lainem) ma on dwa utwory: wielki przebój She Wears Red Feathers i szybko pnący się do góry Pretty Little Black Eyed-Susie, ale i on nie przebije hitu roku: dociera w tym tygodniu do 2. pozycji. W USA tę piosenkę umieszczono na stronie 'B' właśnie She Wears Red Feathers, który zresztą nie zrobił tam żadnej kariery. Natomiast na Wyspach ten chwytliwy przebój, ze świetnie podkreślającym rytm klaskaniem, wydano jako następny, osobny SP. W ten sposób dano utworowi Mitchella kolejną szansę wejścia do pierwszej trójki listy 'NME'. Pretty Little Black Eyed-Susie Mitchell wykonywał jak zwykle z towarzyszeniem orkiestry i chóru Mitcha Millera.


  


 Data notowania: 1953-05-08  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Drugą próbę detronizacji championa podjął... sam Frankie Laine. W duecie z Jimmym Boydem nagrał utwór Tell Me a Story. Dziwny to był duet: 40-letni Laine i 13-letni Boyd. Tell Me a Story cieszyło się sporą popularnością od maja do września, dotarło jednak tylko do 5. miejsca, a dla Boyda był to ostatni przebój w jego "karierze".


  


 Data notowania: 1953-05-15  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Trzeci nieudany zamach na lidera: amerykańska aktorka i piosenkarka, występująca w UK - Muriel Smith, dociera do 3. pozycji z utworem Hold Me Thrill Me Kiss Me. To warzyszy jej tutaj orkiestra Wally'ego Stotta. To utwór, z którego światowy przebój uczyniła Karen Chandler, znana wcześniej jako Eve Young. Jednak w UK przegrywała ona definitywnie z nagraniem Smith. To był zresztą jedyny przebój większego formatu tej Amerykanki z urodzenia, a Brytyjki z wyboru, piosenkarki i aktorki. Znana była przede wszystkim z udziału w dwóch wielkich filmowych musicalach: South Pacific i The King & I z tym, że jej udział w tym pierwszy ograniczał się do dubbingowania głosu Juanity Hall. Najlepsza wersja Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, nieco późniejsza, należała wszakże do świetnego wokalisty soulowego Mela Cartera.


  


 Data notowania: 1953-05-22  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Walc angielski I'm Walking behind You w wykonaniu Eddiego Fishera będzie pierwszym utworem, który dokona wyłomu w okupowaniu 1. miejsca przez I Believe. Ale na razie na 3. miejscu, czyli tuż za Frankiem Lainem i Natem 'King' Colem (Pretend), plasuje się inny przebój Fishera - Downhearted, w którym towarzyszy mu orkiestra Hugo Winterhaltera. W tym roku wprowadził on do pierwszej dziesiątki aż pięć piosenek. Wśród nich była i ta kompozycja Boba Hilliarda, zresztą też stale obecnego na listach przebojów. Na liście 'Billboardu' Downhearted znalazł się nieco później, jako czternasty utwór Fishera w Top 20.


  


 Data notowania: 1953-05-29  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Na liście pojawia się kolejny walc, który po raz drugi zdetronizuje, choć na krótko, I Believe: The Song from the Moulin Rouge w wykonaniu orkiestry Mantovaniego.


  


 Data notowania: 1953-06-05  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Tydzień pod znakiem uroczystości koronacyjnych królowej Elżbiety II, stąd gorączka, która opanowała Brytyjczyków, nie ominęła listy przebojów. Trudno było wówczas nie usłyszeć w Light Programme (jedyny brytyjski program z muzyką popularną) kogoś i czegoś nie związanymi z tymi uroczystościami. W tym tygodniu na liście znajdowały się aż cztery utwory, poświęcone temu wydarzeniu: dwie wersje In a Golden Coach (There's a Heart of Gold) (Billy Cotton & his Band, vocals by Doreen Stephens oraz Dickie Valentine), Windsor Waltz Very Lynn i Coronation Rag czarnej pianistki Winifred Atwell. Najpopularniejsza okazała się cockney'owska wersja zespołu Billy'ego Cottona, która właśnie znajduje się na 3. miejscu.


  


 Data notowania: 1953-06-12  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Lista została zdominowana przez jednego wykonawcę i jeden temat. Frankie Laine nie tylko prowadzi, ale wciąż "zabezpiecza tyły" utworem Tell Me a Story. Temat Terry z filmu Chaplina Światła rampy jest bez przerwy w czołówce listy od połowy maja do końca października (dwie wersje: orkiestr Rona Goodwina i Franka Chacksfielda). The Theme from the Film "Limelight" Rona Goodwina & his Orchestra została zrealizowana przez samego George'a Martina, jednak ta melodia nierozerwalnie łączy się z orkiestrą Chacksfielda, który jednak tę wydawałoby się nierówną walkę na brytyjskiej liście przebojów wygrał nieznacznie (orkiestra Goodwina 7 i 21 sierpnia osiągnęła 3. miejsce). Pochodzący z Devon Goodwin, dyrygent, aranżer i kompozytor, wcześniej współpracował ze znanymi big-bandami Geralda, Teda Heatha i Stanley'a Blacka. W USA popularność zdobył jedynie przebojem z '57 - Swinging Sweathearts, znanym w UK pod tytułem Skiffling Strings.


  


 Data notowania: 1953-06-19  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   W tym tygodniu I Believe Laine'a wyrównało rekord Here in My Heart Martino pobytu na 1. miejscu: 9 tygodni. Tuż za nim uplasował się utwór Nata 'King' Cole'a - Pretend. Obok takich pereł, jak Too Young, Nature Boy i Mona Lisa, ta optymistyczna oda była wyjątkowo lubiana przez konferansjerów oraz przez autorów audycji radiowych i prowadzących widowiska telewizyjne. W sumie Pretend jako wicelider listy przebywał na niej aż przez pięć tygodni, gdyż poprzednio również od 8 do 29 maja. O ogromnej popularności tego utworu świadczyć mogą rock'n'rollowe wersje Carla Manna z 1959 i Alvina Stardusta, która w 1981 weszła do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów.


  


 Data notowania: 1953-07-03  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Triumfalny powrót I Believe na szczyt listy. Na listę wprowadza się też orkiestra Teda Heatha z melodyjnym utworem Ralpha Flanagana Hot Toddy. Teda Heatha warto odnotować przede wszystkim z innego powodu: jego orkiestra była jedynym klasycznym big-bandem tanecznym, który wszedł na rhythm'n'bluesowe terytorium, nagrywając cover pierwszego przeboju Billa Haley'a & his Comets Crazy Man Crazy.


  


 Data notowania: 1953-07-10  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   I Believe absolutnie nie zagrożenie panuje na liście. Al Martino natomiast wprowadza swój czwarty utwór na listę - w Rachel dominuje stale towarzysząca mu orkiestra Monty'ego Kelly'ego. Jest to też czwarty utwór Martino w pierwszej dziesiątce.


  


 Data notowania: 1953-07-17  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Pełna stagnacja na liście. W UK zewsząd słychać pompatyczne wyznanie wiary Frankiego Laine'a.


  


 Data notowania: 1953-07-24  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Nagłe ożywienie na liście za sprawą duetu Doris Day i Johnnie Ray i ich piosenki Let's Walk Thata-Way. Ten zgrabny utwór na zabawny temat - "chłopak spotyka dziewczynę", napisali późniejsi autorzy piosenek Presley'a: Twomey, Wise i Weisman.


  


 Data notowania: 1953-07-31  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Od dwóch miesięcy pierwsza trójka zarezerwowana jest niemal wyłącznie dla Frankiego Laine'a oraz dwóch orkiestr: Franka Chacksfielda i Mantovaniego.


  


 Data notowania: 1953-08-07  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Ciekawa postać pojawia się na liście: Jane Hutton to w latach 40. wokalistka big-bandowa, później zastąpiła Jo Stafford w zespole the Pied Pipers, siostra przyrodnia niezwykle fotogenicznej szefowej popularnej na przełomie lat 30. i 40. orkiestry tanecznej Iny Ray Hutton, wreszcie żona kierownika orkiestry Axela Stordala. Właśnie ta orkiestra i męska grupa wokalna the Boys Next Door akompaniują jej w piosence Say You're Mine Again z repertuaru Perry'ego Como. Stroną "B" jest popularny wtedy temat Moulin Rouge.


  


 Data notowania: 1953-08-21  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Od tego tygodnia aż do 21 października na liście znajdują się aż trzy wersje tematu Terry z filmu Światła rampy: dwie orkiestrowe - Chacksfielda i Goodwina oraz wokalna - Eternally Jimmy'ego Younga do tekstu Geoffrey'a Parsonsa. Nie zmienia to faktu, że na 1. miejsce powraca I Believe.


  


 Data notowania: 1953-08-28  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Na liście pojawia się definitywny pogromca wielkiego przeboju Laine'a - Look at That Girl Guy'a Mitchella.


  


 Data notowania: 1953-09-04  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''I Believe''(Philips) PB 117

   Laine wprowadza na listę kolejny przebój, który jednak dotrze "tylko" do 2. miejsca: Where the Winds Blow, skomponowany przez Terry'ego Gilkysona. I Believe kończy swą nadzwyczajną karierę na szczycie listy brytyjskiej: 18 tygodni na 1. miejscu (w trzech "podejściach") jest rekordem nie pobitym do dziś!


  


 Data notowania: 1953-10-23  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Hey Joe!''(Philips) PB 172

 

   "NME" chart: 16 X-4 XII '53 (8 tyg.), no. 1 23-30 X '53 (2 tyg.);
no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Boudleaux Bryant] Label: Frankie Laine with Paul Weston & his Orchestra & the Norman Luboff Choir (Carl Fischer - piano). Ten zachęcający do stepowania utwór country'n'western napisał Boudleaux Bryant, który później zasłynął jako kompozytor piosenek the Everly Brothers. Nieco wcześniej Hey Joe! w wykonaniu Carla Smitha zajmował 1. miejsce na liście country "Billboardu". Ten utwór nie ma oczywiście nic wspólnego ze wspaniałym utworem, wykonywanym przez Jimiego Hendrixa.


  


 Data notowania: 1953-10-30  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Hey Joe!''(Philips) PB 172

 

   UWAGA - notka do 2. utworu roku '53: [Terry's Theme from >Limelight< - Frank Chacksfield & his Orchestra (Decca F 10106), "NME" chart: 22 V-30 X '53 (24 tyg.), no. 1 -, najw. poz. - 2., 67. utwór listy brytyjskiej wszech czasów; "Billb." chart: 6. m.; inne wersje: Ron Goodwin & his Orchestra - The Theme from the Film >Limelight< (3 m., '53), Jimmy Young - Eternally (8. m. '53)]

   UWAGA - komentarz do 2. utworu roku '53: [Charlie Chaplin] Jest to również ostatni tydzień pobytu na liście wielkiego instrumentalnego przeboju orkiestry Franka Chacksfielda - tematu ze Świateł rampy. Na liście brytyjskiej ta wersja znajdowała się przeszło pięć miesięcy, z czego przez pięć tygodni na miejscu 5. i przez siedem tygodni na 2. (i ani razu na 1.). Wielka popularność Chacksfielda w USA wzrosła właśnie po nagraniu tej najsłynniejszej wersji wspaniałego tematu chaplinowskiego - "Tematu Terry ze >Świateł rampy<". Szef orkiestry - Frank Chacksfield, zmarł 9 VI 1995.

   O dominacji Laine'a w UK w 1953 świadczą jego cztery utwory (I Believe, Where the Winds Blow, Hey Joe! i nowość - Answer Me) w pierwszej szóstce.


  


 Data notowania: 1953-11-13  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

 

   "NME" chart: 30 X '53-19 II '54 (17 tyg.), no. 1 13 XI '53-1 I '54 (8 tyg.);
inne wersje: David Whitfield (1. m. '53), Ray Peterson (47. m '60), Barbara Dickson (9. m '76);
no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bunny Sigman, Gerhard Winkler, Fred Rauch] Label: Frankie Laine with Paul Weston & his Orchestra & the Norman Luboff Choir (Carl Fischer - piano). Kolejna quasi-religijna ballada, z którą Frankie Laine triumfował na brytyjskiej liście przebojów. To trzeci utwór Laine'a, który w 1953 doszedł do 1. miejsca. Wszedł tym samym do ekskluzywnego klubu dwunastu wykonawców, którzy w jednym roku umieścili co najmniej trzy utwory na szczycie. Kompletnie zaskakująca była decyzja szefów Radia BBC, nie dopuszczająca wersji Laine'a Answer Me do emisji z powodów 'religijnych': użycie zwrotu 'O Lord' w tekście! W USA popularna była jedynie wersja Answer Me, My Love Nata "King" Cole'a, z kolei prawie nieznana w UK.

   Na 2. miejscu znajduje się niespodziewanie tarantella Poppa Piccolino Diany Decker. W oryginale była to włoska piosenka Papaveri e Papere, tak samo wesoła, jak i jej wersja angielska o kataryniarzu i jego małpce. Rok wcześniej zdobyła ona 2. miejsce na festiwalu piosenki włoskiej w San Remo w wykonaniu Nilliego Pizziego. Na Wyspach piosenka była przeznaczona jako prezent gwiazdkowy dla dzieci, jednak szczyt jej popularności przyszedł przynajmniej o miesiąc za wcześnie. To był jedyny przebój tej angielskiej aktorki amerykańskiego pochodzenia, choć próbowała powrócić na listy czy to piosenkami bożonarodzeniowymi (I'm a Little Christmas Cracker, Do You Love Old Santa Claus), czy też skierowanymi do rodziców (Oh My Papa, Mama Mia). Ostatnie wokalne próby Decker to nagrania dla Columbii piosenek z zespołem Big Ben Banjo Band Norriego Paramora. W Polsce stała się przebojem w wykonaniu Mieczysława Wojnickiego jako Kaczuszka i mak.


  


 Data notowania: 1953-11-20  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

   Trzeba koniecznie odnotować pojawienie się romantycznego utworu Vaya con Dios duetu gitarowo-wokalnego Les Paul & Mary Ford. Było to jedyne pojawienie się tej małżeńskiej pary na brytyjskiej liście, a sama piosenka znajdowała się na niej tylko 4 tygodnie (do 11 grudnia) i dotarła do 7. miejsca. Natomiast w USA był to najpopularniejszy utwór w całej dekadzie lat 50.!!


  


 Data notowania: 1953-11-27  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''

   Na liście pojawia się pierwszy duży przebój gwiazdkowy: I Saw Mommy Kissing Santa Claus w wersji Jimmy'ego Boyda z Mississippi (w USA ukazał się w grudniu 1952) oraz w wersji the Beverley Sisters. Kompozytor Tommy Connor próbował zainteresować tą piosenką różne wytwórnie angielskie, jednak żadna nie widziała w niej niczego ciekawego. Connor zabrał ją więc do USA, gdzie błyskawicznie - jeszcze na Boże Narodzenie '52 - wydała Columbia w wykonaniu 12-letniego Boyda. SP odniósł gigantyczny wręcz sukces: 700 tys. sprzedanych kopii w ciągu 10 dni. Rok później Boyd podbił Wyspy (3. miejsce 4 XII '53); był już wówczas słuchaczem Professional School for Children w Hollywood. Niestety, kolejne nagrania solowe nie przyniosły mu uznania: ani gwiazdkowe Santa Got Stuck up the Chimney w USA, ani trzy SPs w UK - I Saw Mommy Do the Mambo, A Kiss for Christmas i Reinder Rock. Jedynie w duecie z 40-letnim Frankiem Lainem 13-letni Boyd dostał się na listy w USA i UK w piosence Take My Heart.


  


 Data notowania: 1953-12-04  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

   Wśród kilku nowości tego tygodnia było też Let's Have a Party, niezwykle popularnej pianistki brytyjskiej - Winifred Atwell. Na całym świecie sprzedano ponad milion egzemplarzy tego SP, a sam utwór był składanką fragmentów ośmiu popularnych przebojów, m. in. Boomps a Daisy, If You Knew Suzie i Knees up Mother Brown.


  


 Data notowania: 1953-12-11  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196
oraz David Whitfield - ''Answer Me''(Decca) F 10192

   Niecodzienna sytuacja: dwa pierwsze miejsca i to tego samego utworu w różnych wersjach, wersja Whitfielda jest po raz drugi na szczycie listy po 4-tygodniowej przerwie. Jest to pierwszy tydzień od 24 kwietnia bez I Believe Frankiego Laine'a!


  


 Data notowania: 1953-12-18  (the New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

   Wersja Laine'a Answer Me niestrudzenie prowadzi, i to znów samotnie. Niżej pojawia się utwór instrumentalny, który zastąpi ją na czele listy: Oh, Mein Papa Eddiego Calverta.


  


 Data notowania: 1953-12-25
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

   W kończącym rok 1953 tygodniu Frankie Laine był w sumie 27 tygodni na 1. miejscu listy brytyjskiej, czyli przeszło pół roku - rekord prawdopodobnie nie do pobicia, wszystkie jego utwory w sumie przebywały na niej przez 84 tygodnie, co też jest "wynikiem" znakomitym. Jego wersja I Believe przebywała 18 tygodni na 1. miejscu listy brytyjskiej, co jest prawdopodobnie kolejnym rekordem nie do pobicia. Tylko dwunastu wykonawców miało co najmniej trzy utworu w jednym roku na 1. miejscu, do nich należy właśnie Laine: w tym roku wprowadził na szczyt I Believe, Hey Joe! i Answer Me. Największym przebojem gwiazdkowym jest I Saw Mommy Kissing Santa Claus w wykonaniu 12-letniego Jimmy'ego Boyda z Mississippi. Ta wersja kompozycji Tommiego Connora ukazała się w USA pod koniec 1952 i wtedy została sprzedana w 700-tysięcznym nakładzie w ciągu 10 dni.


Bilans roku 1952/1953:

utwór roku: I Believe - Frankie Laine,

wykonawca roku: Frankie Laine,
najpopularniejsze utwory: 1. I Believe - Frankie Laine, 2. Terry's Theme from >Limelight< - Frank Chacksfield & his Orchestra, 3. Here in My Heart - Al Martino, 4. Answer Me - Frankie Laine, 5. The Song from the Moulin Rouge (Where Is Your Heart) - Mantovani & his Orchestra,
najpopularniejsi wykonawcy: 1. Frankie Laine, 2. Guy Mitchell, 3. Eddie Fisher, 4. Mantovani & his Orchestra, 5. Al Martino,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: I Believe - Frankie Laine (5. miejsce), Terry's Theme from >Limelight< - Frank Chacksfield & his Orchestra (67. miejsce),

SPs Frankiego Laine'a: High Noon (7. miejsce), Sugarbush (8. miejsce, Doris Day &...), Girl in the Wood (11. miejsce), I Believe (1. miejsce), Tell Me a Story (5. miejsce, ...& Jimmy Boyd), Where the Winds Blow (2. miejsce), Hey Joe! (1. miejsce), Answer Me (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1954-01-01  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''Answer Me''(Philips) PB 196

   Frankie Laine, największa postać brytyjskiej listy 1953, podkreślił ten fakt jeszcze w pierwszym dniu nowego roku. Natomiast na 2. miejsce powraca Mantovani & his Orchestra z melodią Swedish Rhapsody (poprzednio - 4 grudnia). To szwedzka melodia ludowa, opracowana przez Hugo Alfvena pod tytułem Midsummer Vigil. Mantovani najpierw nagral przebój orkiestry Percy'ego Faitha z filmu Moulin Rouge, a nastepnie... stronę 'B' z tego samego SP kanadyjskiej orkiestry. Zresztą i ten utwór orkiestra naszego włoskiego Anglika nagrała dla filmu: The Stranger Left No Card. W obu przypadkach wersje Mantovaniego okazały się być większymi przebojami na Wyspach. Ale i w USA właśnie jego orkiestra cieszyła się większą popularnością: w II połowie lat 50. 13 jej przebojów weszło do Top 20 listy 'Billboardu', wydała złotych albumów, a jej koncerty po całych Stanach były z reguły wyprzedane. Jeszcze w 1959 LP Film Encores przewodził liście albumów i zapoczątkował sześć LPs w amerykańskiej Top 30. Dużą sprzedażą płyt orkiestra cieszyła się wciąż w latach 70. W Polsce Swedish Rhapsody jest doskonale znana jako... sygnał popularnego 'Lata z Radiem'.


  


 Data notowania: 1955-07-22  (New Musical Express) 
Numer 1: Alma Cogan - ''Dreamboat''(HMV) B 10872

 

   UWAGA - notka do 4. utworu '55: [Cool Water - Frankie Laine (Philips PB 465), "NME" chart: 24 VI-18 XI '55 (22 tyg.), no. 1 -, najw. poz. 2.; no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej].

   UWAGA - komentarz do 4. utworu '55: [Bob Nolan] Label: Frankie Laine & Paul Weston & his Orchestra & the Mellomen. W samych górnych rejonach zestawień listy brytyjskiej na długie tygodnie usadowił się Frankie Laine z piosenką Cool Water o wędrówce po bezkresnej pustyni. Utwór należał do najpopularniejszych w UK w 1955, mimo iż nigdy nie osiągnął samego szczytu listy. Powszechnie uważa się, że ten gorąco przyjmowany przez wielbicieli Laine'a utwór w stylu country'n'western został napisany właśnie dla niego, tymczasem autorem był Bob Nolan, który skomponował go w 1941 dla swojej grupy the Sons of the Pioneers. Jednak w USA najpopularniejsza była wersja z 1948 orkiestry Vaughna Monroe, z którą zresztą śpiewali "Synowie Pionierów".


  


 Data notowania: 1956-10-19  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''A Woman in Love''(Philips) PB 617

 

   "NME" chart: 7 IX '56-25 I '57 (21 tyg.), no.1 19 X-9 XI '56 (4 tyg.); 'Billb.' chart: 19. m.;
inne wersje: Ronnie Hilton (30. m. '56), Four Aces featuring Al Roberts (19 m. '56);
no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Frank Loesser] Label: Frankie Laine with Percy Faith & his Orchestra. A Woman in Love pochodzi z musicalu filmowego Abe'a Burrowsa i Franka Loessera Guys & Dolls (Faceci i laleczki, w polskiej wersji) z końca 1955, film wyreżyserował Joseph L. Mankiewicz, obsadzając niezbyt fortunnie w głównych rolach Marlona Brando (to on śpiewał wersję oryginalną tego utworu), Franka Sinatrę, Jean Simmons i Vivian Blaine. Fabuła jest jak zwykle błacha, opowiada o dwóch niebieskich ptakach, którzy na końcu oczywiście wracają na dobrą drogę. Największy przebój w filmie śpiewa Renée Renoir, grający piosenkarza kubańskiego, a w finale duet Simmons-Brando. Dzięki temu utworowi Laine powrócił po długiej nieobecności do Top 20 listy "Billboardu" i wszedł na 1. miejsce listy "NME", zresztą już po raz ostatni. Na niektórych kopiach tego SP znalazł się nieco krótszy tytuł: Woman in Love. To A Woman in Love nie ma, rzecz jasna, nic wspólnego z wielkim przebojem Barbry Streisand o tym samym tytule.


  


 Data notowania: 1956-10-26  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''A Woman in Love''(Philips) PB 617

   Dużą popularnością cieszy się w tym czasie piosenka The Green Door: w UK nagrano aż pięć jej wersji. Najwyżej notowana będzie wersja Frankiego Vaughana (właśc. Frank Abelson), drugi cover brytyjski zaśpiewa Glen Mason, ale jako pierwszy na listę "NME" wprowadzi ją Amerykanin Jim Lowe. Wszystkie wykonania były mniej lub bardziej rock'n'rollowe. Lowe to znany DJ nowojorski, który tym utworem zadebiutował jako wokalista. Na 1. miejscu listy brytyjskiej Green Door znalazło się, ale dopiero 21 lat później w wykonaniu Shakin'a Stevensa.


  


 Data notowania: 1956-11-02  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''A Woman in Love''(Philips) PB 617

   Wielka gwiazda Almy Cogan świeci coraz słabiej - jej kolejny utwór, który pojawia się na liście - In the Middle of the House, pozostanie na niej tylko przez cztery tygodnie i dotrze zaledwie do 20. pozycji.


  


 Data notowania: 1956-11-09  (New Musical Express) 
Numer 1: Frankie Laine - ''A Woman in Love''(Philips) PB 617

   Pierwsza brytyjska wersja wielkiego przeboju amerykańskiego piosenkarza Jima Lowe'a The Green Door jest już na liście "NME"; wykonanie liverpoolczyka Frankiego Vaughana stanie się najpopularniejszym, przynajmniej do czasów Shakin'a Stevensa, wykonaniem tego pop-rock'n'rolla. Tymi drzwiami Vaughan wszedł po raz pierwszy do Top 10 tej listy. Producentem The Green Door był słynny później realizator - Joe Meek, a zespołem towarzyszącym - orkiestra i chór Wally'ego Stotta .