Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Frank Ifield


 Data notowania: 1962-07-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

 

   'Rec. Ret.' chart: 5 VII '62-10 I '63 (28 tyg.), no. 1 26 VII-6 IX '62 (7 tyg.), utwór roku '62, no. 27 listy brytyjskiej wszech czasów, UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 5. m.;
no. 130. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Johnny Mercer, Victor Schertzinger] Frank Ifield (urodzony 30 XI 1937 w Coventry) to wielka gwiazda piosenki brytyjskiej wczesnych lat 60. To mniej istotne, że pierwsze jego nagrania (Lucky Devil, Gotta Get a Date) przyniosły mu średni, mówiąc delikatnie, sukces. Ważniejsze, że ten wychowany w Australii Anglik tą właśnie piosenką rozpoczął krótko trwającą, ale wypełnioną ogromnymi osiągnięciami karierę w epoce tuż-przed-beatlesowskiej. I Remember You była punktem zwrotnym w jego twórczości piosenkarskiej. Nostalgiczny tekst tej znanej piosenki, powstałej w 1942 do filmu The Fleet's in (wykonywała ją tam orkiestra Jimmy'ego Dorsey'a), oprawiony był oryginalną aranżacją w stylu country, z dodaniem elementu jodłowania i partii harmonijki ustnej (Harry Pitch występujacy później jako Mr. Bloe), opartej na kanwie australijskiego 'songu' Waltzing Matilda, zresztą również śpiewanego wcześniej przez Ifielda. To 6. złoty SP na liście brytyjskiej (1 096 tys. sprzedanych płyt), ale dzięki wydaniu tej płyty w USA przez wytwórnię Vee Jay to także utwór z pierwszej piątki listy 'Billboardu' (wtedy twórczość brytyjska jeszcze z trudnością przebijała się na rynek amerykański). Producentem nagrania był Norrie Paramor, ale po zmianach aranżacyjnych, dokonanych przez Ifielda, odmówił zaznaczenia swego nazwiska na płycie. Uprzedźmy fakty: to pierwszy z trzech kolejnych nos. 1 tego piosenkarza i pierwszy z czterech w sumie jego prowadzących utworów.


  


 Data notowania: 1962-08-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

   W Top 10 znalazły się trzy utwory z zabawnymi, komediowymi elementami: Speedy Gonzales - Pat Boone (no. 3), Come outside - Mike Sarne with Wendy Richard (no. 6) i Right Said Fred - Bernard Cribbins (no. 10). Dla równowagi, na 17. miejscu znalazła się mało śmieszna piosenka Jimmy'ego Justice'a Ain't That Funny. Najgłośniejszym z tych utworów, mimo iż nie prowadził w UK, a w USA doszedł tylko do 6. pozycji, była piosenka Buddy'ego Kaye'a, Davida Hilla i Ethel Lee, wykonana przez Pata Boone'a (co to działo się wtedy w Polsce!). Na całym świecie sprzedano ponad milion egzemplarzy tego SP, a w USA był to już 38. utwór Boone'a w Top 40 i 14. (ale i ostatni zarazem) w Top 10. Przez radiowe stacje meksykańskie utwór ten nie był prezentowany z powodu obraźliwych - zdaniem tamtejszych krytyków - określeń wobec Meksykan; niemniej był to no. 1 w innych krajach latynoskich - w Argentynie, Peru i Urugwaju. Mało kto wie, że 'żeński' głos w tej piosence należy do Robina Warda, który w tym samym, 1962, wprowadził utwór Wonderful Summer do amerykańskiej Top 20. Mało kto także pamięta oryginalną wersję Speedy Gonzales; tym pierwszym wykonawcą był chyba nikomu dziś już nieznany Dave Dante.


  


 Data notowania: 1962-08-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

 

   UWAGA - notka do 1. utworu 1962: [Stranger on the Shore - Mr Acker Bilk & his Paramount Jazz Band (Columbia DB 4750), 'Rec. Ret.' chart: 30 XI '61-13 XII '62 (55 tyg.), no. 1 -, najw. poz. 2., no. 3 listy brytyjskiej wszech czasów, UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 1. m.; inne wersje: Andy Williams (30. m. '62)].

   UWAGA - komentarz do 1. utworu 1962: [Acker Bilk, Robert Mellin] Label: Mr Acker Bilk with the Leon Young String Chorale. Wielki przebój Mr. Ackera Bilka - Stranger on the Shore jest już 37. tydzień na liście 'Rec. Ret.'. Pobity został rekord słynnej piosenki Frankiego Laine'a - I Believe, która w 1953 pozostawała 36 tygodni na liście 'NME'. W samym tylko UK sprzedano ponad milion egzemplarzy tego instrumentalnego przeboju. W całej historii listy brytyjskiej tylko dwa utwory były ponad rok bez przerwy na niej obecne: właśnie ta wersja Stranger on the Shore i Release Me Engelberta Humperdincka. To oczywiście najpopularniejszy instrumentalny utwór na świecie w 1962. Początkowo jego tytuł miał brzmieć - Jenny, od imienia córki Bilka, uległ zmianie, gdy stał się muzycznym tematem przewodnim telewizyjnego serialu BBC dla dzieci - Stranger on the Shore. Z licznych wersji wokalnych tego utworu za najlepsze uważa się wykonania Andy'ego Williamsa i zespołu the Drifters.

   Niektórzy krytycy i dziennikarze muzyczni zauważyli, że w ostatnich dwunastu tygodniach aż 11 razy (w tym osiem razy z rzędu) miejsce 5. było najwyższą pozycją danego utworu: trzykrotnie As You Like It (Adam Faith), czterokrotnie Ginny Come Lately (Brian Hyland), po jednym razie English Country Garden (Jimmie Rodgers) i Here Comes That Feeling (Brenda Lee) oraz w dwóch ostatnich tygodniach Don't Ever Change (the Crickets).


  


 Data notowania: 1962-08-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

   Bardzo wysokie skoki do góry wykonują Irlandczyk Ronnie Carroll (właśc. Ronald Cleghorn) z Roses Are Red (My Love) (z 23. na 8. miejsce) i Brian Hyland z Sealed with a Kiss (z 32. na 16. miejsce). Carroll debiutował na liście przed ośmiu laty (27 VII '56 z Walk Hand in Hand), ale swój największy sukces odniósł właśnie z tą piosenką (za niecały miesiąc dojdzie do 3. miejsca), ckliwą balladą autorstwa Paula Evansa, coverem amerykańskiego piosenkarza Bobby'ego Vintona. Również miłosną balladą była piosenka Amerykanina Hylanda; napisali ją Peter Udell i Gary Geld. To wielki przebój: zarówno w USA, jak i w UK w tym roku doszedł do 3. miejsca, w Anglii wejdzie do pierwszej dziesiątki jeszcze w 1975, a w wykonaniu Jasona Donovana osiągnie szczyt listy brytyjskiej w 1989. Na dole listy już trzeci tydzień z rzędu na 31. miejscu tkwi Johnny Tillotson w utworze It Keeps Right on a Hurtin'.
16 VIII Pete Best przestaje być perkusistą i członkiem grupy the Beatles. Dwa dni później zespół daje koncert w Hulme Hall w Port Sunlight już z nowym bębniarzem - Ringo Starrem.


  


 Data notowania: 1962-08-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

   Początek 10-tygodniowego pobytu na liście brytyjskiej jednego z najlepszych utworów Duane'a Eddy'ego - Ballad of Palladin (zacznie od 27. pozycji, za trzy tygodnie dojdzie do 10.). Pochodził on z TV serialu westernowego Richarda Boone'a - Have Gun, Will Travel (Boone był współautorem Ballad of Palladin). Ta melodia doskonale pasowała do stylu 'twang' gry Duane'a na gitarze. Eddy gra tu bez towarzyszącej mu przez wiele lat grupy the Rebels, dobrał sobie natomiast liczne grono instrumentów smyczkowych i dętych; wśród muzyków byli też znakomity saksofonista Plas Johnson i perkusista Earl Palmer. Warto dodać, że podobny tytuł do wspomnianego serialu miał pierwszy album Duane'a Eddy'ego z grudnia 1958: Have 'Twangy' Guitar - Will Travel.


  


 Data notowania: 1962-08-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

   Jeden z najsłynniejszych utworów tamtych lat - Speedy Gonzales Pata Boone'a już czwarty tydzień nie schodzi z 2. pozycji; nie uda się mu jednak zastąpić na szczycie listy Franka Ifielda. Na 10. miejscu znajduje się Connie Francis z piosenką Vacation; niestety, najpopularniejsza piosenkarka II połowy lat 50. w tym tygodniu żegna się na zawsze z Top 10 listy brytyjskiej. Brytyjska żeńska grupa wokalna the Vernons Girls w okresie 17 V-12 VII tego roku miała na liście piosenkę Lover Please; gdy ta straciła popularność, sympatyczne Angielki postanowiły prezentować również drugą stronę SP. Fortel udał się i po sześciu tygodniach podwójna już płyta Lover Please / You Know What I Mean znów zawitała na listę (w tym tygodniu weszła nawet do pierwszej czterdziestki).


  


 Data notowania: 1962-09-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''I Remember You''(Columbia) DB 4856

   W tym tygodniu Pata Boone'a w roli wicelidera zastąpił Bobby Darin; zaprezentował jedną z najlepszych piosenek swego autorstwa - Things. Osiągneła ona później wielkie sukcesy na liście country "Billboardu": w wykonaniu Anne Murray w 1971 i Ronniego Dove'a w 1975.
Wśród nowości tego tygodnia znajdują się utwory wykonywane przez artystów wielce zasłużonych dla brytyjskiej listy przebojów: It'll Be Me przez Cliffa Richarda, Sheila przez Tommy'ego Roe'a, Little Eva (właśc. Eva Boyd) śpiewała Loco-Motion, Del Shannon Cry Myself to Sleep, a Jerry Lee Lewis przebój Chucka Berry'ego Sweet Little Sixteen. Na uwagę zasługuje zwłaszcza piosenka Little Evy, która zrobiła oszałamiającą karierę. W tym samym mniej więcej czasie nagrały ją dziewczęta z the Vernons Girls, o których była mowa w ubiegłym tygodniu; ich wersja w tym tygodniu wchodzi na 47. miejsce listy i... natychmiast z niej wypada. Druga propozycja należała do keyboardzisty brytyjskiego Dave'a Stewarta, specjalisty od coverów, który wraz z towarzyszącą mu wokalistką Barbarą Gaskin doszedł w 1986 zaledwie do 70. miejsca. Najpopularniejszą wersję The Loco-Motion nagrała w 1988 ogromnie popularna w tym czasie Kylie Minogue. A przecież było jeszcze nagranie z 1974 znakomitego amerykańskiego zespołu klasycznie rockowego - the Grand Funk Railroad. Little Eva swą krótką karierę w show biznesie rozpoczęła przypadkowo i nietypowo: jako opiekunka dzieci słynnej pary twórców piosenek Carole King i Gerry'ego Goffina, towarzysząc im niekiedy w nagraniach demo. Tak też nagrała Loco-Motion (na drugim planie King i grupa wokalna the Cookies). Piosenka miała znaleźć się w repertuarze innej Amerykanki, Dee Dee Sharp, gdy jednak ta odrzuciła tę propozycję, zdecydowano się na wypuszczenie wersji Little Evy, nagranej w niewielkiej wytwórni Dimension. Utwór stał się wielkim przebojem (1. miejsce na liście 'Billboardu, 2. miejsce na liście 'Record Retailer'), gdy sama wykonawczyni zaproponowała oryginalny taniec do tej piosenki. Odrodzenie popularności tego nagrania w UK (tu wydała je firma London) nastąpiło w 1972. W sumie przebywało ono na liście brytyjskiej aż 28 tygodni. W zestawieniu utworów wszech czasów na liście brytyjskiej zajmuje ono bardzo wysoką 55. pozycję.


  


 Data notowania: 1962-11-08  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Lovesick Blues''(Columbia) DB 4913

 

   'Rec. Ret.' chart: 25 X '62-14 II '63 (17 tyg.), no. 1 8 XI-6 XII '62 (5 tyg.); 'Billb.' chart: 44. m.;
no. 130. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Cliff Friend, Irving Mills] Label: Frank Ifield with Norrie Paramor & his Orchestra. To jeden z najsłynniejszych utworów muzyki country. Wersja oryginalna z 1922 należała do Elsiego Clarka; w wykonaniu Hanka Williamsa w 1949 piosenka ta przebywała przez 16 tygodni na czele listy country "Billboardu". W 1962 świetną "jodłującą" wersję, śpiewaną aksamitnym falsetem, nagrał brytyjski Australijczyk - Frank Ifield; zamówienia na mającą się ukazać płytę przekroczyły 200 tys., a nagranie już po dwóch tygodniach doszło do 1. miejsca. W październiku Ifield wraz z Cliffem Richardem i Shadowsami wystąpił w prestiżowym Royal Command Variety Performance.


  


 Data notowania: 1962-11-15  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Lovesick Blues''(Columbia) DB 4913

   W dziesiątą rocznicę powstania brytyjskiej listy przebojów w tym tygodniu jest na niej (i to w pierwszej dziesiątce) jeden z uczestników pierwszego notowania z 14 XI 1952: Nat "King" Cole. Wtedy śpiewał Somewhere along the Way, obecnie drugi tydzień na 8. miejscu jest jego piosenka Ramblin' Rose. Ponadto w tym tygodniu Stranger on the Shore jest po raz pięćdziesiąty (!) na liście brytyjskiej, nie wypadając z niej ani razu.


  


 Data notowania: 1962-11-22  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Lovesick Blues''(Columbia) DB 4913

   Czwarty tydzień z rzędu z 2. pozycji próbuje atakować szczyt listy bezpretensjonalna piosenka Chrisa Monteza (właśc. Ch. Montanez) Let's Dance. Utwór autorstwa i realizacji Jima Lee, właściciela małej amerykańskiej wytwórni Monogram, która oczywiście wydała ten SP, był próbą wprowadzenia nowego tańca quasi-latynoskiego. Utwór okazał się wielkim sukcesem zarówno w UK (wytwórnia London), przebywając na liście przez 18 tygodni, jak i w USA, dochodząc do wysokiego 5. miejsca na "Billboardzie". Reedycja tego SP w 1972 ponownie odniosła sukces w UK, a nawet kolejne wydanie w 1979 też zdobyło pewną popularność. W rezultacie - na liście największych przebojów wszech czasów w UK Let's Dance zajmuje bardzo wysokie 28. miejsce. Monteza uważano wtedy za naturalnego sukcesora artystycznego zmarłego tragicznie w katastrofie lotniczej Ritchiego Valensa.
Z nowości na liście na uwagę zasługują wspaniała bossa nova Desafinado, śpiewana przez niezrównaną Ellę Fitzgerald i Neil Sedaka, który nie odniósł jednak sukcesu nowym SP Next Door to an Angel.


  


 Data notowania: 1962-11-29  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Lovesick Blues''(Columbia) DB 4913

   Najpiękniejszy, obok Runaway, utwór Dela Shannona - Swiss Maid zajmuje w tym tygodniu swą najwyższą, 2. pozycję. To również pierwszy wielki sukces na liście brytyjskiej kompozytora tej piosenki, amerykańskiego country-rockera Rogera Millera (w jego oryginalnej wersji nosiła tytuł Fair Swiss Maiden). Tę cudowną melodię, biegnącą jak nurt szybkiej rzeki, Shannon zaśpiewał, kapitalnie jodłując. Natomiast Miller swój największy sukces w UK osiągnie za trzy lata jako wokalista, dochodząc na sam szczyt listy z własną piosenką King of the Road. Do 3. pozycji w tym tygodniu doszła Susan Maughan ze swym największym i - prawdę powiedziawszy - jedynym sporym przebojem: Bobby's Girl. Maughan zaczynała jako wokalistka the Ray Ellington Quartet, nagrała też solowo trzy utwory, ale bez sukcesu. Dopiero cover piosenki Marcie Blaine, nagrany z orkiestrą i chórem Wally'ego Stotta, przyniósł jej krótkotrwałą sławę: w ankiecie NME została wybrana piosenkarką roku 1963 na Wyspach. Mimo tego nie zdyskontowała sukcesu i rozpoczęła karierę w kabaretach.
Tygodnik "NME" ogłasza własną listę, podsumowującą rok 1962. W konkurencji "światowej" piosenkarzem roku zostaje Elvis Presley, piosenkarką - Brenda Lee, a zespołem wokalnym - the Everly Brothers. W tej ostatniej klasyfikacji na 8. miejscu znaleźli się Beatlesi.


  


 Data notowania: 1962-12-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Lovesick Blues''(Columbia) DB 4913

   Zapowiedź piątego z rzędu no. 1 Elvisa Presley'a w UK! Niezwykły skok z 26. na 2. miejsce wykonuje śpiewana przez niego piosenka Return to Sender.


  


 Data notowania: 1963-02-21  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''The Wayward Wind''(Columbia) DB 4960

 

   'Rec. Ret.' chart: 24 I-18 IV '63 (13 tyg.), no. 1 21 II-7 III '63 (3 tyg.);
inne wersje: Jimmy Young (27. m. '56), Tex Ritter (8. m. '56), Gogi Grant (9. m. '56);
no. 130. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Herb Newman, Stan Lebowsky] Label: Frank Ifield with Norrie Paramor & his Orchestra. Frank Ifield jest pierwszym brytyjskim wykonawcą, który swym trzecim utworem osiąga szczyt listy brytyjskiej; trzeba dodać, że Wayward Wind jest też jego trzecim z rzędu (po I Remember You i Lovesick Blues) utworem no. 1. Tym utworem Ifield potwierdził swą wielką klasę: klasyczny utwór country'n'western zaśpiewał na wskroś nowocześnie, używając (lecz bez przesady) swego waloru - śpiewając lekkim falsetem. Wersja oryginalna tej piosenki należała do amerykańskiej wokalistki Gogi Grant.

   Informacja mało istotna: od trzech tygodni przebywa na liście dwoje artystów amerykańskich, mocno podkreślających akcent w swoim nazwisku. Eydie Gormé śpiewa Blame It on the Bossa Nova, a Mel Tormé - Comin' Home Baby. Oboje wylansowali dwa duże przeboje: Gormé, jeszcze w tym roku, w duecie ze Stevem (Lawrencem) I Want to Stay Here, a Tormé sześć i pół roku wcześniej Mountain Greenery. Tak naprawdę te akcenty są ważne, gdyż w polskich rozgłośniach radiowych z upodobaniem czytano te nazwiska błędnie: Gorm i Torm!


  


 Data notowania: 1963-02-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''The Wayward Wind''(Columbia) DB 4960

   Wspomniana w ubiegłym tygodniu Eydie Gormé już czwarty tydzień okupuje miejsce 32. z utworem Blame It on the Bossa Nova; będzie to jednocześnie najwyższa pozycja tego utworu na liście. Dużo lepiej powodzi się Bobby'emu Vee, który już drugą piosenkę doprowadził do 3. pozycji : The Night Has a Thousand Eyes. Pomogło w tym niewątpliwie dobre przyjęcie Bobby'ego w filmie brytyjskiej TV Just for Fun, w którym zaśpiewał ten właśnie utwór. Piosenkarz, który - jak wiadomo - zastąpił Buddy'ego Holly'ego w "dniu, w którym umarła muzyka", cieszył się w USA powodzeniem jeszcze przez 30 lat.


  


 Data notowania: 1963-03-07  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''The Wayward Wind''(Columbia) DB 4960

   Dwa utwory oparte są na brzmieniach klasycznych, dwa inne - to przeróbki ludowych piosenek z egzotycznych krajów. Te pierwsze to Like I Do w wykonaniu Maureen Evans i Saturday Night at the Duck-Pond, grane przez brytyjską grupę instrumentalną the Cougars. Natomiast te drugie to żydowska Hava Nagila, grana przez młodych Szwedów z the Spotnicks i Sukiyaki, angielska wersja japońskiej piosenki Ue o muite Aruko z repertuaru Kyu Sakamoto. Sakomoto był wówczas popularną postacią japońskiej TV, filmu i estrady; jednak nawet to nie tłumaczy zaskakująco wysokich pozycji jego wersji w UK i USA (na dodatek Sukiyaki śpiewana była po japońsku). Zanim w oryginalnym wykonaniu znalazła się w czerwcu na liście brytyjskiej, już od stycznia popularna była jazzowa wersja instrumentalna trębacza Kenny'ego Balla i jego Jazzmenów. Później, w 1981, ta sama piosenka w wykonaniu amerykańskiego żeńskiego duetu wokalnego A Taste of Honey osiągnęła milionowy nakład, a całkiem niedawno, w 1995, do Top 10 listy 'Billboardu' wprowadziła Sukiyaki rhythm'n'bluesowa grupa wokalna 4 PM. Zaiste, niezwykła kariera całkiem przeciętnego utworu.


  


 Data notowania: 1963-07-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Confessin' (That I Love You)''(Columbia) DB 7062

 

   'Rec. Ret.' chart: 27 VI-17 X '63 (16 tyg.), no. 1 18-25 VII '63 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 58. m.;
no. 130. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Doc Daugherty, Ellis Reynolds, Al Neiburg] Ostatni (czwarty) utwór Ifielda, który ten australijsko-angielski wokalista potrafił doprowadzić do 1. miejsca; staje się tym samym siódmym wykonawcą w dziejach listy brytyjskiej z co najmniej czterema nos. 1 (dwoje z tej siódemki są akurat na 3. - Elvis Presley i 4. miejscu - the Shadows). Niestety, tym razem bez niespodzianek. Confessin' (That I Love You) to ładna piosenka, ale w jakimś sensie całkowicie 'zachowawcza', bez tak charakterystycznego dotąd dla Ifielda ciekawego operowania głosem, jodłowania i bogatszej aranżacji. Zresztą kariera Ifielda zmierza ku końcowi. Piosenka pochodzi z 1930, kiedy to lansowali ją Guy Lombardo & his Royal Canadians oraz Rudy Vallee.


  


 Data notowania: 1963-07-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Frank Ifield - ''Confessin' (That I Love You)''(Columbia) DB 7062

   W pierwszej dziesiątce aż cztery utwory to dawne i przyszłe hity ze szczytu listy: Confessin', Devil in Disguise - Presley (2. miejsce), Sweets for My Sweet - the Searchers (3.) i I Like It - Gerry & the Pacemakers (7.). Wielki debiut! Na listę wchodzi zespół the Rolling Stones w utworze Chucka Berry'ego - Come on.