Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Equals (the)


 Data notowania: 1968-07-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Equals (the) - ''Baby Come back''(President) PT 135

 

   'Rec. Ret.' chart: 1 V '68, 15 V-4 IX '68 (18 tyg.), no. 1 3-17 VII '68 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 32. m.;
inne wersje: Pato Banton (1. m. '94)

   [Eddy Grant] Liderami tego wyjątkowo atrakcyjnie prezentującego się na estradzie zespołu byli urodzeni na Jamajce brytyjscy bliźniacy Derv i Lincoln Gordon, ale prawdziwą gwiazdą był tu Eddie Grant z Gujany. The Equals to pierwsza grupa grająca muzykę z gatunku pop-ska, która doszła do 1. miejsca listy brytyjskiej. Większość utworów Equalsów była wydana w 1966 (w tym trzy, które weszły do pierwszej dziesiątki: Baby Come back, Viva Bobby Joe - przebój z lipca 1969 i Black Skin Blue Eyed Boys - przebój z grudnia 1970, wszystkie autorstwa Granta), jednak wówczas przeszły zupełnie nie zauważone! Tej reedycji dokonano w UK dopiero po tym, jak utwór znalazł się na listach przebojów w Niemczech i Holandii. Po latach zarówno autor piosenki, jak i sam utwór ponownie znaleźli się na 1. miejscu listy brytyjskiej: Eddy Grant (delikatna korekta imienia) w listopadzie 1982 z utworem I Don't Wanna Dance, a Baby Come back w październiku 1994 w wykonaniu Pato Bantona.

   Z 7. miejsca na 2. przesunęła się w tym tygodniu piosenka Son of Hickory Holler's Tramp w wykonaniu amerykańskiego wokalisty O C Smitha. To o tyle ważne, że to najwyższe w UK notowanie przedstawiciela "rodziny" Smithów w dziejach listy brytyjskiej. Dotychczas najwyżej doszli amerykańska piosenkarka Muriel Smith - 3. miejsce latem 1953 i gwiżdżący Brytyjczyk Whistling Jack Smith - 5. miejsce w marcu ubiegłego roku. Za trzy lata do 2. miejsca dotrze też Hurricane Smith z piosenką Don't Let It Die.


  


 Data notowania: 1968-07-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Equals (the) - ''Baby Come back''(President) PT 135

   Z nowości na liście tego tygodnia warto odnotować m. in. I Close My Eyes & Count to Ten - Dusty Springfield, Universal - the Small Faces, America - the Nice, Mrs. Robinson - Simon & Garfunkel i Dance to the Music - Sly & the Family Stone. Największą popularnością cieszyły się niewątpliwie I Close My Eyes & Count to Ten i Mrs. Robinson. Pierwsza z nich to piosenka z przepiękną melodią i stale wzrastającym tempem, co przy dramatycznym sposobie śpiewania Dusty dało rezultat w postaci jednego z najwspanialszych utworów w całej karierze tej wokalistki. To już piąty jej utwór z pierwszej dziesiątki, który nie znalazł się w Top 100 listy amerykańskiej! Dla kompozytora - Clive'a Westlake'a, to trzeci z rzędu utwór w brytyjskiej Top 10 (w tym - wcześniejszy utwór Dusty Springfield - All I See Is You). Natomiast piosenka duetu amerykańskiego została napisana przez Paula Simona oczywiście dla słynnego filmu The Graduate z Dustinem Hoffmanem w roli głównej. To jeden z najsłynniejszych przebojów filmowych wszech czasów. W USA był to już drugi no. 1 Simona & Garfunkela na liście 'Billboardu' po The Sounds of Silence z początku stycznia 1966. Mrs. Robinson pojawi się jeszcze na brytyjskiej liście za pół roku, jako jeden z utworów na 'czwórce' pod tym samym tytułem.


  


 Data notowania: 1968-07-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Equals (the) - ''Baby Come back''(President) PT 135

   Już drugi tydzień piosenka Lulu - Boy i the Who - Dogs znajdują się na sąsiadujących pozycjach: Boy na 39. miejscu (w ubiegłym tygodniu na 26.), a Dogs na 40. (tydzień temu na 25.). A' propos obu tych utworów: to bodaj najkrótsze kombinacje literowe tytułu i wykonawcy - tylko siedem liter w obu przypadkach.
17 VII odbyła się premiera animowanego filmu George'a Dunninga Yellow Submarine z muzyką Beatlesów i z rysunkami niemieckiego grafika Heinza Edelmanna. Wśród scenarzystów do tego filmu znalazł się kanadyjski pisarz Erich Segal, autor słynnej książki Love Story. Stała się ona kanwą filmu pod tym samym tytułem, a ten dał z kolei słynny przebój, wylansowany m. in. przez Andy'ego Williamsa i Shirley Bassey.