Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Emile Ford & the Checkmates


 Data notowania: 1959-12-18  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Parlophone) R 4591
oraz Adam Faith - ''What Do You Want''(Pye) 7N 15225

 

   "NME" / "Rec. Ret." chart: 30 X '59-21 IV '60 (25 tyg.), no. 1 18 XII '59-22 I '60 (6 tyg.), no. 62. listy brytyjskiej wszech czasów;
inne wersje: Shakin' Stevens (5. m. '87);
no. 363. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Jimmy Monaco, Joseph McCarthy, Howard Johnson] Czwarte i ostatnie w historii brytyjskiej listy przebojów podwójne 1. miejsce. Dzielili je Adam Faith oraz brytyjski wokalista, pochodzący z Wysp Bahama, Emile Ford (właśc. Emile Sweatman) wraz ze swym pop-rhythm'n'bluesowym wielonarodowościowym zespołem the Checkmates, grali w nim krewni Emile'a - George Sweetman (sax) i jego brat Dave (b) oraz Ken Street, Alan Hawkshaw i John Cuffley. Początkowo mieli oni zamiar wydać na stronie "A" przeróbkę utworu Dona Gibsona - Don't Tell Me Your Troubles. Jednak zdecydowali się na wznowienie standardu music-hallowego z okresu I wojny światowej, wykonywanego w 1917 przez duet Ada Jones & Billy Murray. What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - zresztą pospiesznie nagrany - przyniósł zespołowi ponad milion sprzedanych płyt na całym świecie i był zwiastunem kolejnych przebojów Forda i Checkmatesów (cztery następne SPs na liście brytyjskiej też znalazły się w Top 20). Producent Michael Barclay użył aranżacji podobnej do utworów the Johnny Otis Show. Emile Ford został odkryty podczas konkursu muzycznego, organizowanego w Soho. Był pierwszym czarnym brytyjskim wokalistą, który doszedł do 1. miejsca na liście "NME". Wraz ze swoim zespołem uznany został w 1960 przez "New Musical Express" za no. 1 wśród nowych wykonawców. Urodził się w St. Lucia na wyspach Bahama 16 X 1937, spędził dzieciństwo na Karaibach, a następnie wyjechał do Londynu, gdzie studiował na politechnice. Od chwili zakończenia kariery piosenkarskiej mieszka w Szwecji.


  


 Data notowania: 1959-12-25  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Pye) 7N 15225

   Dość niezwykła informacja: ostatnie zestawienie, kończące rok 1959, zostało sporządzone na podstawie sprzedaży płyt tylko w dniach 16-19 XII. Wydarzeniem mijającego roku była, niestety, tragiczna śmierć Buddy'ego Holly'ego w dniu, "w którym umarła muzyka": 3 II 1959. Przebój Emile'a Forda & the Checkmates, siedzący okrakiem między rokiem 1959 i 1960, był najpopularniejszym nagraniem w 1960. Jak się okazało, w 1959 najpopularniejszy był instrumentalny utwór, grany przez pianistę Russa Conway'a - Side Saddle. Natomiast najpopularniejszym utworem typowo świątecznym była wersja Maxa Bygravesa bardzo znanego przeboju gwiazdkowego Jingle Bell Rock (najwyższa pozycja - 7.). Wcześniej, w USA, wylansował go znany piosenkarz country Bobby Helms, natomiast nieco później (w 1962) - duet Chubby Checker i Bobby Rydell. Za najlepszego piosenkarza na świecie uznano Elvisa Presley'a, najlepszą piosenkarkę - Connie Francis, a grupę wokalno-instrumentalną - the Everly Brothers, w UK odpowiednio - Cliffa Richarda i Shirley Bassey. W dalszym ciągu najpopularniejszym LP na Wyspach był soundtrack z musicalu South Pacific. Kilku wykonawców zakończyło chwilowo swój pobyt na liście brytyjskiej, ich powrót nastąpi, ale po bardzo długim okresie nieobecności. Amerykańscy wokaliści z the Coasters opuścili listę 11 XII 1959 (Poison Ivy), powrócą z piosenką Sorry But I'm Gonna Have to Pass dopiero po 34 latach i 113 dniach, czyli 3 IV 1994. Na nieco krótszy okres opuściło listę trio wiewiórek ziemnych, czyli the Chipmunks, powołane do życia przez wokalistę i producenta nagrań Rossa Bagdasariana vel Davida Seville'a. Jako David Seville & the Chipmunks, z piosenką Ragtime Cowboy Joe, znajdowali się na liście do 18 IX 1959, aby po 33 latach i 87 dniach 19 XII 1992 powrócić na listę z piosenką Achy Breaky Heart pod szyldem Alvin & the Chipmunks featuring Billy Ray Cyrus. Po śmierci w 1972 twórcy tego fikcyjnego tria, po ośmiu latach odnowił je jego syn - Ross Bagdasarian Jr. Wreszcie trzeci z wykonawców - Ritchie Valens, po jednym tygodniu pobytu na liście 12 III 1959 (Donna) pojawił się na niej po 28 latach i 142 dniach: 1 VIII 1987 (słynna La Bamba).




Bilans roku:

utwór roku: Side Saddle - Russ Conway,

wykonawca roku: Russ Conway,

najpopularniejsze utwory: 1. Side Saddle - Russ Conway, 2. It Doesn't Matter Anymore - Buddy Holly, 3. Living Doll - Cliff Richard & the Drifters, 4. Smoke Gets in Your Eyes - the Platters, 5. Petite Fleur - Chris Barber's Jazz Band,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. Russ Conway, 2. Cliff Richard, 3. Elvis Presley, 4. Bobby Darin, 5. Marty Wilde,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: Side Saddle - Russ Conway (26 miejsce), What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates (62. miejsce), Oh! Carol - Neil Sedaka (82. miejsce) - p. notowanie z 13 XI '59, Living Doll - Cliff Richard & the Drifters (86. miejsce),

SPs Russa Conway'a: More Party Pops (10. miejsce), The World outside (24. miejsce), Side Saddle (1. miejsce), Roulette (1. miejsce), China Tea (5. miejsce), Snow Coach (7. miejsce), More & More Party Pops (5. miejsce).


  


 Data notowania: 1960-01-01  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Pye) 7N 15225

   Przywitanie się z listą najbliższego nowego no. 1 - piosenki Starry Eyed w wykonaniu "brytyjskiego Binga Crosby'ego", Michaela Holliday'a. Jednocześnie następuje definitywne pożegnanie z brytyjską listą przebojów bodaj największego przeboju Cliffa Richarda - piosenki Living Doll.
Dla najbardziej ciekawych odnośnie do wszystkich utworów pierwszej listy 1960, podaję je w kolejności przebywania na liście. I tak, od 25 IX 1959: Mack the Knife - Bobby Darin, od 9 X: Travellin' Light - Cliff Richard i Red River Rock - Johnny & the Hurricanes, od 30 X: What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates i Put Your Head on My Shoulder - Paul Anka, od 6 XI: Teen Beat - perkusista amerykański Sandy Nelson, od 13 XI: Oh Carol - Neil Sedaka, Rawhide - Frankie Laine, Seven Little Girls Sitting in the back Seat - the Avons (brytyjska mieszana grupa wokalna) i Snow Coach - Russ Conway, od 20 XI: What Do You Want - Adam Faith, More & More Party Pops - Russ Conway i Little Donkey - brytyjska grupa wokalna the Beverley Sisters, od 27 XI: Piano Party - Winifred Atwell (ostatni utwór tej brytyjskiej pianistki pochodzącej z Karaibów), od 4 XII: Little White Bull - Tommy Steele, Among My Souvenirs - Connie Francis, Deck of Cards - Wink Martindale i The Only Boy in the World - Stevie Marsh (zupełnie dziś zapomniana piosenkarka brytyjska), od 11 XII: Bad Boy - Marty Wilde, od 18 XII: Heartaches by the Number - Guy Mitchell, Staccato's Theme - amerykańska orkiestra pod dyrekcją Elmera Bernsteina, Jingle Bell Rock - Max Bygraves, Be My Guest - Fats Domino, Some Kinda Earthquake - Duane Eddy & the Rebels i We Got Love - Alma Cogan, od 25 XII: In the Mood - kolejna amerykańska orkiestra, tyle że pod dyrekcją Erniego Fieldsa i Reveille Rock - Johnny & the Hurricanes. 1 I 1960 na listę weszły trzy utwory: Starry Eyed - Michael Holliday, Way down Yonder in New Orleans - Freddy Cannon i Living Doll - Cliff Richard. Zastąpiły one trzy inne, które spadły w ostatnim tygodniu ubiegłego roku: I'll Never Fall in Love Again - Johnnie Ray, San Miguel - Lonnie Donegan i But Not for Me - Ella Fitzgerald.
Do najmniej znanych w tym towarzystwie należą the Avons i Freddy Cannon. Angielskie mieszane trio wokalne the Avons błysnęło tylko tym jednym utworem: Seven Little Girls Sitting in the back Seat, który w tym właśnie tygodniu doszedł do 3. miejsca! W jego skład wchodziły siostry stryjeczne Valerie i Elaine Murtagh i pochodzący z Jersey Ray Adams. Autorem tej piosenki był Paul Evans, kompozytor słynnego Dance on Shadowsów. Piosenka Way down Yonder in New Orleans Freddy'ego Cannona (właśc. Freddy Pacariello) pochodziła z albumu The Explosive Freddy Cannon, a w oryginale była standardem z 1922 duetu Layton & Johnson; każdy utwór na tej płycie odnosił się do jakiegoś miasta w USA. Wspomniany utwór Some Kinda Earthquake to najkrótszy utwór, jaki znalazł się kiedykolwiek na liście: czas jego trwania - 1 min. 17 sek.


  


 Data notowania: 1960-01-08  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Pye) 7N 15225

   Po raz ostatni (zaledwie - czwarty) jest na liście główny hit gwiazdki A. D. 1959 - Jingle Bell Rock, śpiewany przez Maxa Bygravesa.


  


 Data notowania: 1960-01-15  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Pye) 7N 15225

   Swe aspiracje do najwyższych miejsc na liście zgłasza pojawiający się właśnie na liście utwór Why, śpiewany przez aktora i wokalistę Anthony'ego Newley'a. Rzeczywiście, za trzy tygodnie znajdzie się na 1. miejscu zestawienia "New Musical Express"!


  


 Data notowania: 1960-01-22  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Pye) 7N 15225

   Aż siedem utworów, które dotarły w przeszłości i znajdą się w przyszłości na 1. miejscu listy brytyjskiej, mamy w tym tygodniu w Top 30 "New Musical Express", wliczając w to tego tygodniową nowość: Poor Me Adama Faitha. W programie "Sunday Night at the London Palladium" 19,5 mln widzów oglądało Cliffa Richarda, śpiewającego nowy przebój Voice in the Wilderness. Było to w przeddzień jego odlotu z Shadowsami na tournée po USA, gdzie w ramach "Dick Clark's Caravan of Stars" występował z wielkimi gwiazdami amerykańskimi: Frankiem Avalonem, Freddym Cannonem i Bobbym Rydellem.