Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Doris Day


 Data notowania: 1950-06  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Doris Day - ''Bewitched''(Columbia) 

 

   Inne wersje: Bill Snyder (IV '50), Gordon Jenkins & his Orchestra (V '50);

no. 159. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Dzieląc swój czas między studiem nagraniowym a studiem filmowym, Doris Day (właśc. D. von Kappelhoff) sama musiała być oczarowana, zmartwiona i zdezorientowana, no i oczywiście mocno zajęta. Ta fotogeniczna dziewczyna z Cincinnati pseudonim artystyczny przyjęła w 1943 po nagraniu z orkiestrą Barney'a Rappa piosenki Day after Day. Zanim jednak w 1948 zawitała do Hollywood, zaśpiewała z orkiestrą Lesa Browna dwie piosenki - Sentimental Journey i My Dreams Are Getting Better All the Time, bijące od razu rekordy powodzenia; miała wówczas 24 lata (urodziła się 3 IV 1924). W samych tylko latach 50. ukończyła cztery filmy i 12 bestsellerowych nagrań. Piosenkę Rodgersa i Harta - Bewitched, nagrała w 1949; w jej wykonaniu było równie popularne w USA (10. miejsce na liście przebojów), jak i w UK. Pod nieco wydłużonym tytułem - Bewitched (Bothered & Bewildered) nagrał ją w tym czasie powoli zdobywający uznanie - Mel Tormé. Doris Day, jeszcze przed wejściem na listę przebojów w UK, nagrała liczne przeboje brytyjskie, a na liście 'Billboardu' miała już 25 SPs.


  


 Data notowania: 1951-08  (Sheet Music Chart) 
Numer 1: Doris Day - ''Shanghai''(Columbia) 

 

   No. 159. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   Do sierpnia 1951 Shanghai był największym przebojem tej piegowatej gwiazdy filmowej. Piosenka Boba Hilliarda mówiła o tym do czego może doprowadzić jedno niewinne kłamstewko. Wśród licznych wersji tego utworu znalazła się też interpretacja dawnego szefa Doris Day - Boba Crosby'ego.


  


 Data notowania: 1954-04-16  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

 

   NME chart: 2 IV-15 X '54 (29 tyg.), no.1 16 IV '54, 7 V-25 VI '54 (9 tyg.), utwór roku '54, 25. utwór listy brytyjskiej wszech czasów; Billb. chart: 1. m.;
inne wersje: Kathy Kirby (4. m. '63), Daniel O'Donnell & Mary Duff (28. m. '95);
no. 159. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Paul Francis Webster, Sammy Fain] Ten jeden z największych przebojów w UK (w mniejszym stopniu również w USA) pochodził z westernu Calamity Jane (Doris grała w nim kasjerkę biletową). Skomponowany przez Sammy'ego Faina, wyróżniony przez Academy Award Oscarem, utwór miał liczne wersje, również rhythm'n'bluesowe i country'owe. Wśród wielkich sław, które nagrały te piosenkę, byli m. in. Slim Whitman, the Moonglows, Kathy Kirby, Billy Stewart i Freddy Fender.


  


 Data notowania: 1954-05-07  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Nader skuteczny atak najpopularniejszego utworu najpopularniejszej piosenkarki 1954 na 1. miejsce. A na 3. miejscu 'niezawodny' Frankie Laine z The Kid's Last Fight. To piosenka autorstwa Boba Merrilla, który należał wówczas do najpłodniejszych twórców. Specjalnie dla Laine'a napisał utwór o walce bokserów wagi ciężkiej. I był to jego (Merrilla) już ósmy utwór na brytyjskiej liście w tym roku. Jak większość SPs Laine'a, również i ta opowieść o bokserze, który wygrał walkę, ale zmarł wskutek ciężkiej choroby zakaźnej, była znacznie wyżej notowana w UK, niż w USA. Laine'owi towarzyszą pianista Carl Fischer i chór Normana Luboffa.


  


 Data notowania: 1954-05-14  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Wśród kilku nowości tego tygodnia znalazł się też utwór Heart of My Heart w wykonaniu szalenie popularnego w Anglii w latach 50. piosenkarza i komika, często używającego cockney'a - Maxa Bygravesa. Towarzyszyła mu w tej piosence grupa wokalna Tanner Sisters, która wystąpiła podczas tournée Buddy'ego Holly'ego w UK w 1958.


  


 Data notowania: 1954-05-21  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   W tym tygodniu nie odnotowano żadnych znaczących przetasowań na brytyjskiej liście przebojów. Chociaż... Na 3. miejsce przesuwają się Friends & Neighbours, sygnowani jako Billy Cotton & his Band, vocals by the Bandits. Pozostaną na tej pozycji do 18 czerwca, czyli przez pięć tygodni. W połowie tego roku wydawało się, że na całych Wyspach wszyscy pogwizdują uroczy refren z tego cockney'owskiego szlagieru. Był to w pewien stopniu ukłon wobec Cottona, który nagrał swój ostatni duży przebój, a jak mało kto uosabiał angielską muzykę popularną I połowy lat 50. Oczywiście nie była to jedyna w Anglii wersja tej piosenki; nagrali ją jeszcze Max Bygraves, Max Miller i sam kompozytor - Malcolm Lockyer.


  


 Data notowania: 1954-05-28  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   To ostatni tydzień pobytu na liście wielkiego przeboju zespołu the Stargazers - I See the Moon.


  


 Data notowania: 1954-06-04  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Wśród kilku nowych utworów na liście na uwagę zasługuje śpiewający pieśni gospel kwartet z Płn. Karoliny the Four Knights. Śpiewana przez nich doo-woopowa piosenka Pata Ballarda I Get So Lonely (dotrze do bardzo wysokiej 3. pozycji) oparta została na tradycyjnym utworze Gently down the Stream, piosenka znana też jest jako Oh Baby Mine. Dużym sukcesem będzie też utwór Jacka Fultona Wanted z repertuaru Perry'ego Como, wykonywany przez Ala Martino: 4. pozycja i 16 tygodni na liście świadczy o jego dużej popularności na Wyspach. Wersja oryginalna z kolei miała większe powodzenie w USA.


  


 Data notowania: 1954-06-11  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Leniwa letnia atmosfera ujawnia się również na liście przebojów - na górze zestawienia nie ma najmniejszych zmian, natomiast niżej - na 12. miejscu debiutuje wspaniała Petula Clark z francuską piosenką The Little Shoemaker. Ta stepująca kompozycja stała się również największym przebojem w USA grupy the Gaylords.


  


 Data notowania: 1954-06-18  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Apogeum stagnacji na liście: piąty tydzień z rzędu identyczna pierwsza trójka (Secret Love, Such a Night i Friends & Neighbours), wykonawcy tego ostatniego utworu, Billy Cotton & his Band, to wokalista i szef zespołu instrumentalno-wokalnego, w tym wypadku główną partię wokalną wykonywała grupa the Bandits.


  


 Data notowania: 1954-06-25  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Secret Love''(Philips) PB 230

   Dziewiąty tydzień na szczycie listy filmowej piosenki Doris Day! W tym tygodniu pojawia się utwór, w którym większość upatrywała najgroźniejszego rywala Secret Love. Jak się jednak okazało, nie miłosna opowieść Perry'ego Como Idle Gossip stanie się następnym no.1.


  


 Data notowania: 1956-08-10  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

 

   "NME" chart: 29 VI-23 XI '56 (22 tyg.), no. 1 10 VIII-14 IX '56 (6 tyg.), "Billb." chart: 3. m.;
inne wersje: Geno Washington & the Ram Jam Band - Que sera sera (43. m. '66);
no. 159. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Jay Livingstone, Ray Evans] Label: Doris Day with Frank De Vol & his Orchestra. Wkrótce po podpisaniu bezprecedensowej umowy z Columbią, opiewającej na $ 1 mln, Day znalazła się po raz ostatni w tej dekadzie w Top 10 listy "Billboardu" z nagrodzoną Oscarem przez Academy Award piosenką z filmu Alfreda Hitchcocka - The Man Who Knew Too Much, Doris śpiewa ją w końcowej scenie happy endu swemu filmowemu dziecku. W Polsce, znana jako Que sera sera, należała do najczęściej słyszanych w radiu i na wszelkiego rodzaju prywatkach. Ta fotogeniczna piosenkarka przez wiele lat nie traciła na popularności i jeszcze w latach 70. wywoływała aplauz, gdy śpiewała "Que sera sera...".

   Jeden jedyny raz do pierwszej trójki wszedł popularny w pierwszej połowie lat 50. 'piękny amerykański tenor' Tony Martin (właśc. Alvin Morris Jr.); piosenkę Walk Hand in Hand śpiewał z towarzyszeniem orkiestry i chóru Hugo Winterhaltera. W UK śpiewał ją również Ronnie Carroll, jednak wersja Martina była popularniejsza, gdyż wystąpił on w popularnym w tym czasie na Wyspach filmie Let's Be Happy. Oryginalne wykonanie tej kompozycji Johnny'ego Cowella należało do kanadyjskiego piosenkarza Denny'ego Vaughna. To był ostatni spektakularny sukces Martina w latach 50., choć zupełnie niespodziewanie w połowie lat 60. związał się z wytwórnią... Motown!


  


 Data notowania: 1956-08-17  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

   Bill Haley & his Comets przypominają, że w 1956 lista brytyjska należy do nich. W serii przebojów ojca rock'n'rolla - Rockin' through the Rye, stara szkocka piosenka, która jest jego piątym utworem w Top 10 w okresie ośmiu miesięcy.


  


 Data notowania: 1956-08-24  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

   Na liście pojawia się trzeci SP Brytyjki Anne Shelton - Lay down Your Arms. Poprzednie (Arrivederci Darling i Seven Days) zaledwie zaznaczą swą obecność, ten szturmem zdobędzie sam szczyt listy.


  


 Data notowania: 1956-08-31  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

   Popularny i interesujący żeński kwartet wokalny z Wisconsin - the Chordettes miał dość dziwną częstotliwość pojawiania się na liście zarówno w USA, jak i w UK: wszystkie trzy utwory dzieliły dokładnie półtoraroczne przedziały: w listopadzie / grudniu 1954 - Mr. Sandman, w marcu / kwietniu 1958 - Lollipop, a w tym tygodniu wchodzi Born to Be with You, ich lipcowy przebój w USA. Te piosenkę Dona Robertsona śpiewała, jak zwykle bezbłędnie, frontmanka zespołu - Lynn Evans. Utwór cieszył się dużą i długą popularnością: w 1968 na 1. miejsce amerykańskiej listy country wprowadził go Sonny James, a w 1973 znalazł się na 5. miejscu listy "M. W.".


  


 Data notowania: 1956-09-07  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

   Na liście pojawia się kolejny, październikowo-listopadowy no. 1: Woman in Love w wykonaniu samego Frankiego Laine'a. Co najmniej na uwagę zasługuje też debiut na liście wspaniałego murzyńskiego zespołu rhythm'n'bluesowego the Platters, który przedstawia swój podwójny SP: The Graet Pretender / Only You. W USA oba utwory zostały wydane osobno w 1955, najpierw Only You został nagrany w wytwórni King w kwietniu w Los Angeles, lecz kiedy odmówiła ona wydania go na płycie, menadżer zespołu i kompozytor tej piosenki Buck Ram podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury. Drugi utwór nagrano już w Mercurym we wrześniu w Chicago, choć z dużymi oporami członków grupy, którzy uważali go za "zbyt hillbilly". Oczywiście w obu piosenkach sola wokalne wykonuje najsłynniejszy tenor zespołu Tony Williams.


  


 Data notowania: 1956-09-14  (New Musical Express) 
Numer 1: Doris Day - ''Whatever Will Be, Will Be (Que sera, sera)''(Philips) PB 586

   Pierwszym brytyjskim przebojem ze słowem "rock'n'roll" w tytule był kompletnie zwariowany kawałek Bloodnok's Rock'n'Roll Call, nagrany przez Petera Sellersa, Spike'a Milligana i Harry'ego Secombe'a, czyli zespół the Goons. Utwór sygnowany był dodatkowo przez Majora Dennisa Blodnoka, 43rd Deserters (Rtd.), z Rolandem Rockcakem i jego Wholly Rollers pod dyrekcją Maestro Ponke. SP ten znalazł się właśnie na liście przebojów, miał dwie strony "A", tą drugą był utwór The Ying Tong Song. Ten drugi był bodaj jeszcze bardziej osobliwy, co - być może - spowodowało, że w 1973 wydano go ponownie i znalazł wówczas takie powodzenie, że dotarł do 5. pozycji listy "M. W.". Sygnowany był skromniej: Goons with Maurice Ponke & his Orchestre Fromage. Wkrótce Peter Sellers stał się gwiazdą filmową, niezapomnianym inspektorem Clouzotem w "Różowej panterze", Secombe nagrał jeszcze kilka piosenek (w tym w 1967 dość popularną wersję słynnej This Is My Song), przede wszystkim jednak utrzymywał się z... apanaży szlacheckich, natomiast kompozytor obu piosenek Milligan, trudnił się konferansjerką i działalnością pisarską (na podstawie jego powieści w 2001 powstał film w reżyserii Terence'a Ryana - Puckoon, ironiczno-gorzkie spojrzenie na dramaty irlandzkie przez pryzmat konfliktu w małej wiosce, podzielonej na dwie części w wyniku wytaczania granicy między wolną Irlandią a brytyjskim Ulsterem).