Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Cliff Richard


 Data notowania: 1959-07-31  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

 

   "NME" chart: 10 VII-27 XI '59, 11 XII '59, 1 I '60 (23 tyg.), no. 1 31 VII-4 IX '59 (6 tyg.), no. 86 listy brytyjskiej wszech czasów; 'Billb.' chart: 30. m.;
inne wersje: Cliff Richard & the Young Ones featuring Hank B. Marvin (1. m. '86);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Lionel Bart] Label: Cliff Richard & the Drifters. Living Doll w wykonaniu Cliffa Richarda (właśc. Harry Webb) to przerobiona wersja piosenki Lionela Barta, twórcy musicalu Oliver; znalazła się ona w debiutanckim filmie (bzdurny kryminał) Cliffa - Serious Charge w reżyserii Terence'a Younga i wprowadziła go do amerykańskiej Top 40. Na całym świecie sprzedano ten SP w liczbie 1 052 tys. egzemplarzy. Był to pierwszy utwór, w którym towarzyszący stale Cliffowi zespół instrumentalny the Drifters przyjął nazwę the Shadows. Jednym z powodów była chęć uniknięcia zamieszania i pomyłek z tak samo nazywającą się słynną amerykańską grupą rhythm'n'bluesową. Blisko 40 lat później Richard nagrał Living Doll z kabaretowym zespołem the Young Ones i ponownie doprowadził go na 1. miejsce! Cliffa nazywano 'Piotrusiem Panem' angielskiego popu; odniósł niewątpliwie największe sukcesy ze wszystkich brytyjskich wykonawców muzycznych. Urodził się w Luknow w Indiach 14 X 1940; karierę rozpoczynał w Dick Teague Skiffle Group i niemal od razu zyskał miano najlepszego piosenkarza rock'n'rollowego w UK, pomimo złej prasy (wytykano mu zbyt wyzywające zachowanie podczas koncertów). Odnosił sukcesy w filmie, na scenie, w TV, radiu i na kasetach wideo, a zwłaszcza na płytach. Jego utwory były przebojami niemal we wszystkich krajach; w 1963 czasopismo 'Billboard' uznało go za muzyczną postać no. 1 na świecie (za nim znaleźli się Elvis Presley i the Shadows). W okresie 1959-2002 wprowadził 35 LPs do Top 10 brytyjskiej listy albumów (w tym siedem na 1. miejsce), przy czym w latach 80. miał na niej więcej, niż którykolwiek artysta. Wydał ponad 260 mln płyt (SPs, EPs i LPs). Wziął udział w pierwszym programie 'Top of the Pops', najsłynniejszym brytyjskim telewizyjnym programie muzycznym. Od 43 lat jest obecny na liście brytyjskiej, wprowadzając 64 SPs do pierwszej dziesiątki. W 1959 był najmłodszym, 19-letnim (Living Doll), a w 1999, w wieku 59. lat, najstarszym (The Millenium Prayer) wykonawcą brytyjskim, który znalazł się na szczycie listy przebojów. W 1980 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, a w 1995 otrzymał tytuł szlachecki.


  


 Data notowania: 1959-08-07  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Na listę wchodzi najbliższy no. 1 listy brytyjskiej: piosenka Sama Cooke'a Only Sixteen w wykonaniu Craiga Douglasa. Tymczasem Living Doll z łatwością odpiera ataki challengerów: tuż za nim przez dłuższy czas będzie tylko Dream Lover Darina, a dopiero niżej Lipstick on Your Collar Connie Francis i Lonely Boy Paula Anki. Francis wygrała niedawno konkurs w wysoko notowanym programie Arthura Godfrey'a - 'Talent Scouts'. W USA był to jej trzeci "złoty SP". W przypadku Anki to był właśnie jego największy sukces w USA, a nie słynna Diana! Pochodził z filmu Girl's Town, a w 1972 ponownie wprowadził go listę 'Billboardu' Donny Osmond.


  


 Data notowania: 1959-08-14  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Battle of New Orleans Lonniego Donegana & his Skiffle Group znów na 2. miejscu (poprzednio - 24 VII)! Na taką piosenkę - o klęsce Brytyjczyków, mógł pozwolić sobie tylko on! 'NME' określił ją jako "największe muzyczne szaleństwo w Anglii wszech czasów".
Mantovani, który wraz ze swoją orkiestrą zakończył kontakty z lista brytyjską 21 VI 1957, w 1959 wprowadził do Top 30 amerykańskiej listy longplay'ów aż pięć swych płyt długogrających, został też pierwszym Brytyjczykiem, który w tym tygodniu znalazł się na jej szczycie. Prawdę mówiąc, pomogła mu w tym wzrastająca popularność powtórek filmowych.


  


 Data notowania: 1959-08-21  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Listę opuszcza Peter Gunn Theme, temat Henry'ego Manciniego z popularnego wtedy programu telewizyjnego, wykonywany przez Duane'a Eddy'ego i jego septet instrumentalny the Rebels, wcześniej przebój orkiestry Ray'a Anthony'ego. Podobnie, jak Living Doll, również nowa wersja Peter Gunn znalazła się po latach w Top 10 listy brytyjskiej: w styczniu 1986 Art of Noise, mieszana brytyjska grupa instrumentalistów i producentów muzycznych nagrała wraz z Eddym powtórnie ten utwór. Tymczasem rozpoczynają się zdjęcia do filmu Because They're Young z Duanem Eddym (stąd będzie pochodził jego najpopularniejszy utwór - tytułowy) i znanym disc-jockey'em Dickiem Clarkiem.


  


 Data notowania: 1959-08-28  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Tommy Steele i jego Give Give Give wchodzi na listę "NME". Piosenka nie zyskała większej popularności (jeszcze tylko w przyszłym tygodniu będzie odnotowana jej obecność w zestawieniu), jednak ta informacja stanowi pretekst do przypomnienia, iż Steele był jednym z wielu piosenkarzy brytyjskich, którzy swe wysokie pozycje na liście zawdzięczali własnym przeróbkom z listy amerykańskiej. Należeli do nich m. in. Marty Wilde, Frankie Vaughan i Craig Douglas. Największe przeboje Wilde'a w 1959 to Donna z repertuaru Ritchiego Valensa, tragicznie zmarłego w katastrofie samolotowej piosenkarza z Kalifornii oraz A Teenager in Love, który wcześniej śpiewali Dion & the Belmonts. Vaughan rozpoczął tegoroczne sukcesy od hipnotycznego coveru zespołu the Fleetwoods Come Softly to Me, a Douglas oba swoje utwory na liście A. D. 1959 (wspomniany A Teenager in Love i Only Sixteen) "zapożyczył" od wykonawców zza oceanu.


  


 Data notowania: 1959-09-04  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Living Doll''(Columbia) DB 4306

   Z obu wersji znanego utworu Personality w tym tygodniu nie ma już żadnego: do 31 VII po ośmiu tygodniach dotrwał Lloyd Price, a w ubiegłym tygodniu po raz ostatni bawiło na liście wykonanie Anthony'ego Newley'a. Piosenka, którą włączył do swego repertuaru przede wszystkim wspaniały Bobby Darin, została napisana na bazie pieśni gospel Wade in the Water.


  


 Data notowania: 1959-10-30  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

 

   "NME" chart: 9 X '59-29 I '60 (17 tyg.), no. 1 30 X-27 XI '59 (5 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Sid Tepper, Roy Bennett] Label: Cliff Richard & the Shadows. Travellin' Light skomponowali znani amerykańscy autorzy przebojów Tepper i Bennett. Dzięki niej Cliff już następnym swym SP powrócił na 1. miejsce listy "NME". Strona "B" - bardzo rockowa Dynamite została wydana pod tym samym numerem płyty jako strona "A", przyniosła piosenkarzowi siódmy utwór w Top 20. To te właśnie utwory (Living Doll mógł być jeszcze uważany za jednorazowy wyskok młodego artysty) utwierdziły pozycję Cliffa Richarda w gronie najpopularniejszych wtedy piosenkarzy w UK i zapoczątkowały jego bezprecedensową karierę. Dziś Sir Cliff Richard zgromadził więcej przebojów w Top 10 niż jakikolwiek artysta brytyjski i sprzedał 100 milionów płyt.

   Top 5 uzupełniają w tym tygodniu: Bobby Darin - Mack the Knife (2. miejsce), Marty Wilde - Sea of Love (3.), the Everly Brothers - ('Til) I Kissed Ya (4.) i Johnny & the Hurricanes - Red River Rock. Marty Wilde, występujący wówczas w bardzo popularnym programie brytyjskiej TV - "Boy Meets Girls", zaśpiewał utwór wykonywany wcześniej przez Phila Phillipsa; jego świetną realizacją zajmowali się Joe Meek i Johnny Franz. Marty Wilde (właśc. Reginald Smith) specjalizował się niejako w wykonywaniu coverów, co - choć to wówczas normalna praktyka - może dziwić, gdyż później był cenionym autorem piosenek, pisanych m. in. dla Lulu, the Casuals, Status Quo i oczywiście dla swojej córki - Kim Wilde. Na liście przebojów w UK obecny był do końca 1962. Ostatni z tej piątki - Red River Rock, to przebój daleki od popularnego wówczas rock'n'rolla: przeróbka starego utworu w stylu country'n'western Red River Valley. Szefem kwintetu był saksofonista polskiego pochodzenia - Johnny Paris (właśc. J. Pocisk), zaczynający karierę w 1957 w zespole rockabilly Macka Vickery'ego. Tu ciekawa uwaga: zespołem "supportującym" występy Johnny & the Hurricanes w hamburskim Star Club w 1962 byli... the Beatles.


  


 Data notowania: 1959-11-06  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Wyjątkowa stabilizacja na liście, zapowiada się długie trwanie wielkiego przeboju Cliffa Richarda na 1. miejscu listy. Tymczasem odbywa się druga edycja nagród Grammy. Tym razem National Association of Recording Arts & Sciences przyznała m. in. nagrodę dla najbardziej obiecującego artysty Bobby'emu Darinowi, Dinah Washington za najlepsze wykonanie piosenki rhythm'n'bluesowej - What a Difference a Day Makes, grupie the Kingston Trio za najlepszy album folkowy At Large i białemu piosenkarzowi Johnny'emu Hortonowi jako najwybitniejszemu wykonawcy rhythm'n'bluesowemu.


  


 Data notowania: 1959-11-13  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Na liście rozpoczyna żywot jeden z wielkich evergreenów: Oh! Carol, śpiewany przez Neila Sedakę (ur. 13 III 1939 w Nowym Jorku) (RCA 1152), a dedykowany koleżance z uczelni - Carol Klein, późniejszej Carole King. Teraz doszedł on do 3. miejsca i przebywał na liście brytyjskiej 17 tygodni. Sukces odniosła też jej reedycja na potrójnym SP wraz z Breaking up Is Hard to Do i Little Devil w 1972 (RCA Maximillion 2259). King odwzajemniła się żartobliwą piosenką - Oh Neil. Sedaka, kojarzony w latach 60. z charakterystycznym "tra-la-la" w swych piosenkach, uchodził za ultra komercyjnego piosenkarza, pianistę, ale też autora wielu przebojów innych sławnych wykonawców.


  


 Data notowania: 1959-11-20  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Debiut jednego z najpopularniejszych i najinteligentniejszych piosenkarzy brytyjskich pierwszej połowy lat 60. Adama Faitha. Debiut jest wyjątkowo okazały: What Do You Want dojdzie do 1. miejsca listy.


  


 Data notowania: 1959-11-27  (New Musical Express) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Travellin' Light''(Columbia) DB 4351

   Ciekawe skojarzenia z pogodą angielską: ostatni tydzień spędza na liście kompletnie "nie na czasie" październikowy no. 1 Here Comes Summer Jerry'ego Kellera, startuje Snow Coach, grany na fortepianie przez Russa Conway'a. Ten stepowany "sezonowy" utwór był ostatnią kompozycją Conway'a w brytyjskiej Top 5. Jednocześnie u dołu zestawienia pojawia się ostatni utwór na liście brytyjskiej jednego z najsłynniejszych piosenkarzy amerykańskich - Guy'a Mitchella: Heartaches by the Number (w USA utwór ten w połowie grudnia prowadził przez dwa tygodnie na liście "Billboardu").


  


 Data notowania: 1960-07-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

 

   "Rec. Ret." chart: 30 VI-27 X '60 (18 tyg.), no. 1 28 VII '60, 11- 18 VIII '60 (3 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch, Pete Chester] Label: Cliff Richard & the Shadows. Wszystko zostało w rodzinie: trzeci przebój Cliffa z 1. miejsca listy brytyjskiej skomponował gitarzysta rytmiczny (akordowy) Shadowsów - Bruce Welch wraz z Petem Chesterem, który z kolei był gitarzystą prowadzącym (solowym) w pierwszej grupie Welcha, the Five Chesternuts. Akompaniuje, rzecz jasna, zespół the Shadows. Niezwykły był sposób wybrania tej piosenki na przebój singlowy: dokonano tego w drodze ankiety fanów Cliffa.

   W Top 40 tego tygodnia znajduje się aż 15 debiutantów: piosenkarze amerykańscy - Brian Hyland, Buddy Greco, Jim Reeves i Roy Orbison, brytyjscy - Gary Mills, Tommy Bruce & the Bruisers (czyli z instrumentalną grupą towarzyszącą), Michael Cox, Ken Dodd i George Formby (również instrumentalista - ukelele) i australijski - Rolf Harris, amerykańska męska grupa wokalna - Hollywood Argyles, dwa brytyjskie zespoły instrumentalne (z solowym SP) - the Shadows i Flee-Rekkers, duński męski duet wokalny - Jan & Kjeld, oraz kanadyjska orkiestra Percy'ego Faitha. Na 19. miejscu pojawia się A Mess of Blues, pierwszy SP Elvisa Presley'a od czasu Wear My Ring around Your Neck, czyli od 2 V 1958, który nie wchodzi od razu do pierwszej dziesiątki listy. Piosenka Pomusa i Shumana A Mess of Blues na SP amerykańskim była stroną 'B' wielkiego przeboju It's Now Or Never (O Sole Mio); w UK wydana została jako osobna płyta (tu stroną 'B' była również bardzo popularna The Girl of My Best Friend). Jeszcze tylko krótko o zespole Tommy'ego Bruce'a & the Bruisers: reprezentowali styl, a właściwie naśladowali znanego prezentera i piosenkarza Biga Boppera; w ubiegłym tygodniu doszli do 3. miejsca z utworem słynnego pianisty jazzowego, Fatsa Wallera - Ain't Misbehavin'. W 1986 ta piosenka osiągnęła szczyt listy country "Billboardu".


  


 Data notowania: 1960-08-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

   Początki są zawsze trudne. "Record Retailer" też zaczynał z kłopotami: If She Should Come to You Anthony'ego Newley'a trzy tygodnie temu znajdowało się na 15. miejscu, 28 VII wskoczyło aż na 4., aby w ubiegłym tygodniu spaść na 16. i obecnie, od 11. miejsca, znów powoli wspinać się do góry. W okresie 21 VII-4 VIII były to największe zmiany pozycji w trzech kolejnych tygodniach w historii listy brytyjskiej. Sądzi się, że doszło do pomyłek w obliczeniach sprzedaży płyty i emisji nagrania w stacjach radiowych. Na marginesie: ta piosenka to angielska wersja znanego hiszpańskiego szlagieru Augusta Algueró La Montana.
Po raz pierwszy od 1II 1957 konkretne nagranie powróciło na 1. miejsce. Wówczas był to utwór Singing the Blues Guy'a Mitchella, zmieniony w poprzednim tygodniu przez Frankiego Vaughana i jego wersję Garden of Eden, teraz - po tygodniowym pobycie na 3. miejscu - Please Don't Tease powróciło na szczyt listy.


  


 Data notowania: 1960-08-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Please Don't Tease''(Columbia) DB 4479

   W pierwszej szóstce zestawienia z tego tygodnia znajdują się wyłącznie wykonawcy, którzy już byli, lub niebawem znajdą się na szczycie listy brytyjskiej: Cliff Richard, the Shadows, Johnny Kidd & the Pirates, Elvis Presley, the Everly Brothers i Anthony Newley.


  


 Data notowania: 1960-12-29  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''I Love You''(Columbia) DB 4547

 

   "Rec. Ret." chart: 1 XII '60-16 III '61 (16 tyg.), no. 1 29 XII '60-5 I '61 (2 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch] Label: Cliff Richard & the Shadows. Po dwóch miesiącach królowania następuje detronizacja utworu roku. Dokonuje tego dziesiąty utwór z pierwszej dziesiątki Cliffa Richarda - I Love You. Jest to, podobnie jak i w przypadku poprzedniego no. 1 Cliffa Please Don't Tease, kompozycja gitarzysty Shadowsów Bruce'a Welcha.

   Sukces w tym tygodniu odnosi również Anthony Newley: nie tylko jego wersja Strawberry Fair znów znalazła się na 3. miejscu, ale temat przewodni jego telewizyjnego seryjnego programu The Strange World of Gurney Slade w wykonaniu orkiestry Maxa Harrisa - Gurney Slade dochodzi do wysokiej 11. pozycji.
Wielkim triumfatorem roku 1960 okazał się Adam Faith. To niemal sensacja, ale wszystkie jego pięć utworów znalazło się w Top 5! Trzeba tu dodać, że dwa pierwsze jego przeboje (What Do You Want z ubiegłego roku i tegoroczny Poor Me) znalazły się na 1. miejcu listy brytyjskiej. The Everly Brothers przechodzą z wytwórni Cadence (w UK - London) do Warnera, pierwszy SP tej wytwórni, ich piosenka Cathy's Clown, przebywa aż siedem tygodni na 1. miejscu w UK i pięć tygodni na 1. miejscu w USA. Największą niespodzianką jest jednak fantastyczna forma Presley'a po przyjściu z wojska. Za największy przebój gwiazdkowy trzeba uznać Little Donkey duetu Nina & Frederick. Wg "NME" piosenkarzem roku na świecie został uznany Presley, piosenkarką Connie Francis, grupą wokalną the Everly Brothers, a osobistością muzyczną Duane Eddy. Redaktorom i czytelnikom tego tygodnika najbardziej podobał się utwór Shadowsów Apache. LP roku na Wyspach jest w dalszym ciągu soundtrack South Pacific.

Bilans roku:

utwór roku: It's Now Or Never (O solo mio) - Elvis Presley & the Jordanaires,

wykonawca roku: Cliff Richard,

najpopularniejsze utwory: 1. What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates, 2. As Long As He Needs Me - Shirley Bassey, 3. Cathy's Clown - the Everly Brothers, 4. It's Now Or Never (O sole mio) - Elvis Presley with the Jordanaires, 5. Handy Man - Jimmy Jones,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. Adam Faith, 2. Cliff Richard, 3. Elvis Presley, 4. Anthony Newley, 5. the Everly Brothers,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - Emile Ford & the Checkmates (62. miejsce), He'll Have to Go - Jim Reeves (78. miejsce) - p. notowanie z 27 X '60, Only the Lonely (Know How I Feel) - Roy Orbison (88. miejsce),

golden SP: It's Now Or Never (O sole mio) - Elvis Presley with the Jordanaires,

SPs Adama Faitha: What Do You Want (3. miejsce), Poor Me (1. miejsce), Someone Else's Baby (2. miejsce), When Johnny Comes Marching Home / Made You (5. miejsce), How about That (4. miejsce), Lonely Pup (in a Christmas Shop) (4. miejsce),

SPs Cliffa Richarda: Travellin' Light (6. miejsce), Living Doll (28. miejsce), Expresso Bongo EP (14. miejsce), Voice in the Wilderness (2. miejsce), Fall in Love with You (2. miejsce), Please Don't Tease (1. miejsce), Nine Times out of Ten (3. miejsce), I Love You (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1961-01-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''I Love You''(Columbia) DB 4547

   Rok 1961 na liście 'Rec. Ret.' rozpoczyna się od niegroźnej pomyłki: nowość na 35. miejscu - piosenka Tony'ego Bennetta Till, jest sklasyfikowana jako podwójny SP z utworem Serenata. Tymczasem Serenata znajduje się na podwójnej płycie, ale z Let's, nagrała ją... wielka Sarah Vaughan.


  


 Data notowania: 1962-01-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

 

   'Rec. Ret.' chart: 11 I-31 V '62 (21 tyg.), no. 1 11 I-15 II '62 (6 tyg.), UK Golden Disc;
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Sid Tepper, Roy Bennett] Label: Cliff Richard & the Shadows. The Young Ones, hymn na cześć młodości, to tytułowa piosenka Sida Teppera i Roy'a Bennetta z najnowszego filmu Sidney'a J. Furiego z Cliffem Richardem (wersja polska - Chcemy się bawić), niewykluczone, że najpopularniejsza w całym jego dorobku. Jeszcze przed ukazaniem się tej płyty liczba zamówień doszła do pół miliona (!); wobec tego zrozumiały jest fakt, że po raz pierwszy w tej dekadzie ten właśnie utwór znalazł się na liście od razu na 1. miejscu! Oczywiście niedługo potem osiągnęła ona milionowy nakład. Również LP The Young Ones osiągnął w UK status złotej płyty. Poważni krytycy muzyczni określili ten film - chyba przesadnie - 'najlepszym musicalem w historii kina brytyjskiego'. Cliff gra tu syna bogatego biznesmana, a jednocześnie autora piosenek i członka klubu rock'n'rollowego (rzecz jasna w tajemnicy przed ojcem). Towarzyszy mu oczywiście zespół the Shadows oraz orkiestra Norriego Paramora, który ponadto był współkompozytorem elementów baletowych. Niestety, pojawienie się akurat w tym tygodniu tego SP uniemożliwiło wejście na szczyt listy największemu przebojowi w UK w 1962 - Stranger on the Shore Mr. Ackera Bilka with the Leon Young String Chorale. A Cliff będzie miał w tym roku jeszcze trzy (czyli wszystkie) utwory w Top 2!

   Nie pierwsze i nie ostatnie apogeum zespołów jazzu tradycyjnego na liście brytyjskiej: na 2. miejscu Mr. Acker Bilk, Kenny Ball & his Jazzmen na 8. miejscu, Dorothy Provine na 21. (Don't Bring Lulu), the Temperance Seven (Charleston) na 30., wokalista i klarnecista Terry Lightfoot & his New Orleans Jazzmen na 37. (King Kong), poniżej 40. miejsca Bob Wallis & his Storyville Jazz Band (Come along Please). Nie można zapomnieć, że na 38. pozycji jest jeszcze wybitny przedstawiciel jazzu współczesnego - the Dave Brubeck Quartet z Take Five.


  


 Data notowania: 1962-01-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Na liście pojawiają się zupełnie nowe twarze: Amerykańscy wokaliści - Phil McLean z piosenką Small Sad Sam i Danny Peppermint & the Jumping Jacks z mało znaną w Polsce wersją Peppermint Twist.


  


 Data notowania: 1962-01-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Po raz ostatni na liście, na 28. miejscu, figuruje wielki podwójny SP Elvisa Presley'a His Latest Flame / Little Sister; wypada z listy z 38. pozycji.


  


 Data notowania: 1962-02-01  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

   Z pierwszej czterdziestki wypada Small Sad Sam Phila McLeana, natomiast do pierwszej dwudziestki wchodzi Wimoweh Karla Denvera. Pierwszy utwór to średnio udana odpowiedź na bardzo popularną piosenkę Jimmy'ego Deana Big Bad John, natomiast drugi to własna wersja Denvera utworu 'Żetonów' (the Tokens) z Brooklynu The Lion Sleeps Tonight (Wimoweh). Denver pracował przez kilka lat jako marynarz i kiedyś, podczas pobytu w Afryce, usłyszał te piosenkę śpiewaną w języku suahili; i to on przywiózł ja do Anglii. W Tokensach, a właściwie wtedy jeszcze w zespole Linc-Tones, swą karierę rozpoczynał jeden z najpopularniejszych piosenkarzy amerykańskich przełomu lat 50. i 60. Neil Sedaka.
Tymczasem Sedaka już drugi tydzień rozsadził się na 3. pozycji w swym największym przeboju tej dekady na rynku brytyjskim - Happy Birthday, Sweet Sixteen. Ta wspaniała kompozycja Howarda Greenfielda była inspirowana zapomnianą dziś piosenką Happy Birthday Mr 21.


  


 Data notowania: 1962-02-08  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(Columbia) DB 4761

 

   UWAGA - notka do 4. utworu roku: [Let's Twist Again - Chubby Checker (Columbia DB 4691), 'Rec. Ret.' chart: 17-31 VIII '61, 28 XII '61-28 VI '62, 23 VIII '62, 13-27 IX '62 (34 tyg.), 'M. W.' chart: (London HL 10512) 29 XI '75-31 I '76, no. 1 -, najw. poz. 2; 'Billb.' chart: 8. m.; inne wersje: John Asher (14. m. '75)].

   UWAGA - komentarz do 4. utworu roku: [Kal Mann, Dave Appell] Już drugi tydzień na 2. miejscu listy 'Rec. Ret.' znajduje się jeden z największych przebojów 1962 i jeden z najsłynniejszych utworów muzyki pop - Let's Twist Again 21-letniego Chubby'ego Checkera (właśc. Ernest Evans). Po nieprawdopodobnym sukcesie The Twist w USA i wielkiej popularności tej piosenki w UK Checker został królem twista po wsze czasy. The Twist był najpopularniejszym utworem lat 60. w USA, był jedynym utworem w historii listy 'Billboardu', który dwukrotnie, w dwóch różnych latach, dochodził do 1. miejsca. Kariera Let's Twist Again na liście 'Record Retailer' była równie niezwykła: znajdował się na liście w 1961 i 1962, dochodząc do 2. miejsca, a następnie w 1975 na podwójnym SP razem z The Twist znalazł się na 5. pozycji. To właśnie ten utwór doprowadził do prawdziwego szaleństwa twistowego w Europie i stał się inspiracją dla innych wykonawców. Przyjęcie przez piosenkarza takiego właśnie pseudonimu ('pucołowaty pionek warcabów') wiązało się z ponoć jego dużym podobieństwem do Fatsa Domino ('otyły klocek domina'). Oczywiście Checker wystąpił w filmie z 1961 Oscara Rudolpha Twist around the Clock (Twist przez całą dobę), w którym nie śpiewał jednak żadnego ze swoich wielkich przebojów (tam po raz pierwszy twista zatańczyli Mary Mitchell i Jeff Parker); wystąpił też w znanym u nas filmie Richarda Lestera It's Trad, Dad (Zabawa na sto dwa), w którym śpiewał Lose Your Inhibition Twist.

   Na 38. miejsce listy wchodzi najpopularniejsza (również w Polsce) i uważana za oryginalną, wersja Peppermint Twist; wykonują ją Joey Dee & the Starliters. Tytuł utworu pochodzi od klubu (?), pubu (?), restauracji (?) "Peppermint Lounge" na nowojorskim Manhattanie, gdzie zespół grywał 'do kotleta'. Uwaga: to wykonanie i wersja Danny'ego Pepperminta & the Jumping Jacks to dwa różne utwory.


  


 Data notowania: 1962-02-15  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Young Ones''(DB 4761) Columbia

   Eden Kane wszystkie swoje SPs notowane na liście brytyjskiej (czyli pięć), wprowadził do Top 10, ale tylko dwa - do Top 5. Ten drugi to Forget Me Not, piosenka Johnny'ego Wortha, która już drugi tydzień znajduje się na 3. miejscu.
Drugi, po Anthonym Newley'u, popularny angielski aktor filmowy skutecznie atakuje rynek muzyczny: Bernard Cribbins śpiewa z dużym powodzeniem piosenkę Hole in the Ground, napisaną specjalnie dla niego przez Teda Dicksa i Mylesa Rudge'a; realizacją tego SP zajął się sam George Martin. Cribbins wprowadzi na listę brytyjską jeszcze dwa utwory i każdy z nich wejdzie do Top 30.


  


 Data notowania: 1963-01-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time''(Columbia) DB 4950

 

   'Rec. Ret.' chart: 6 XII '62-4 IV '63 (18 tyg.), no. 1 3-17 I '63 (3 tyg.);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Buddy Kaye, Philip Springer] Label: Cliff Richard, the Shadows & the Norrie Paramor Strings. Szósty SP Richarda na 1. miejscu pochodził z filmu Petera Yatesa Summer Holiday (podobnie, jak Bachelor Boy, strona 'B' tego SP, a od przyszłego tygodnia - równoprawna strona 'A'). Tę sentymentalną, ale i bardzo piękną balladę, napisali Buddy Kaye i Philip Springer. Cliff śpiewał ją z towarzyszeniem orkiestry Norriego Paramora i oczywiście 'swoich' Shadowsów. Natomiast film to wyjątkowo błaha komedia o ucieczce przed własną mamą znanej amerykańskiej nastoletniej piosenkarki Barbary (Laurie Peters) starym, rozlatującym się autobusem, który prowadzi młody londyński mechanik samochodowy, Don (Cliff Richard).


  


 Data notowania: 1963-01-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time / Bachelor Boy''(Columbia) DB 4950

 

   Bachelor Boy - 'Rec. Ret.' chart: 10 I-4 IV '63 (13 tyg.), no. 1 10-17 I '63 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 99. m.;
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Cliff Richard, Bruce Welch] Od tego tygodnia SP Cliffa Richarda z filmu Summer Holiday ma dwie strony 'A'. Zabawną piosenkę Bachelor Boy, będącą ojcowską przestrogą dla wszystkich młodzieńców myślących o żeniaczce, napisał sam wykonawca do spółki z gitarzystą akompaniujących mu Shadowsów - Brucem Welchem.


  


 Data notowania: 1963-01-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''The Next Time / Bachelor Boy''(Columbia) DB 4950

   Bardzo wysoki skok do góry (z 28. na 9. miejsce) wykonuje drugi SP Tornadosów Globetrotter. Producentem tego instrumentalnego utworu był, podobnie jak i Telstar, Joe Meek. Ten również miał podobne, kosmiczne brzmienie. W związku z tym, że Telstar w tym tygodniu zajmuje 10. pozycję, grupa ma dwa SPs w pierwszej dziesiątce, co w przypadku zespołów instrumentalnych zdarzało się nader rzadko.
W styczniu Londyn odwiedził Bob Dylan (właśc. Fred Zimmermann) w związku z rolą włóczęgi w sztuce telewizyjnej Mad House on Castle Street, emitowanej przez BBC . Wykonywał tam dwie piosenki: Blowin' in the Wind i Swan on the River. W Londynie Fred Zimmermann występował pod pseudonimem, ale o tym dziś już nikt nie pamięta: Blind Boy Grant.


  


 Data notowania: 1963-03-14  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

 

   'Rec. Ret.' chart: 21 II-20 VI '63 (18 tyg.), no. 1 14-21 III '63, 4 IV '63 (3 tyg.);
inne wersje: Kevin the Gerbil (50. m. '84);
Cliff Richard - no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej, the Shadows - no. 3 wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bruce Welch, Brian Bennett] Label: Cliff Richard, the Shadows & the Norrie Paramor Strings. Tytułowy utwór z czwartego filmu Cliffa Richarda nie przegapił okazji i dostał się na 1. miejsce listy brytyjskiej. To drugi prowadzący jego utwór, napisany przez dwóch Shadowsów - Bruce'a Welcha i Briana Bennetta, zdaniem wielu krytyków najlepsza piosenka miłosna Cliffa. W USA Cliff wykonał ją w popularnym programie TV Eda Sullivana, ale mimo to fakt ten nie miał najmniejszego wpływu na zdobycie niewielkiej choćby popularności przez Summer Holiday (piosenki, nie filmu!) za Oceanem. 'British invasion 1. vawe' miała dopiero nadejść.

   Na 39. miejscu naszej listy debiutują Gerry & the Pacemakers, lokalna gwiazda Liverpoolu, z piosenką How Do You Do It?. Potentaci wśród wykonawców 1963 byli wtedy jeszcze tak mało znani, że DJ-e radiowi - znając zespół tylko z zapowiedzi - pisali jego nazwę 'Jerry & the Pacemakers'.


  


 Data notowania: 1963-03-21  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

   Sensacyjna "porażka" Elvisa na liście brytyjskiej: jego nowy SP - One Broken Heart for Sale, zatrzymał się na 12. miejscu i od przyszłego tygodnia zacznie spadać; dziś jest to nagranie stosunkowo trudno dostępne. W ten sposób zakończyła się passa (od 24 I 1958) 20 kolejnych utworów "Króla" w Top 10! Utwór ten pochodził z fatalnego filmu It Happened at the World's Fair, w którym cała fabuła ograniczała się do sposobu poderwania przez Elvisa ładnej pielęgniarki; nasz bohater wpadł na zmyślny pomysł, aby do serca dziewczyny dostać się przez... kontuzję. W tym celu opłacił młodzieńca, który za pieniądze wymierzył mu piłkarskiego kopa w goleń. Brrr.
Wraz ze wzrostem popularności grup liverpoolskich malała liczba wokalistów śpiewających cockney'em. That's What Love Will Do Joego Browna & the Bruvvers to łabędzi śpiew tego popularnego zespołu. Utwór napisał dla Browna Trevor Peacock, autor znanego przeboju Herman's Hermits - Mrs Brown You've Got a Lovely Daughter.
W marcu debiutuje młodziutki piosenkarz, również śpiewający na ogół cockney'em, Steve Marriott; wydaje SP z piosenką w stylu Buddy'ego Holly'ego - Give Her My Regards. Niedługo Marriott stanie się liderem słynnej grupy the Small Faces.


  


 Data notowania: 1963-04-04  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard + Shadows (the) - ''Summer Holiday''(Columbia) DB 4977

   Foot Tapper Shadowsów spada z 1. miejsca na 4., ale i tak wszystko zostaje w rodzinie: na szczyt listy powraca Cliff Richard. To już trzynasty taki powrót na 1. miejsce w całej historii listy brytyjskiej.
Cztery lata po swej tragicznej śmierci Buddy Holly powraca do pierwszej dziesiątki "Record Retailer" z kapitalnie wykonanym utworem Chucka Berry'ego z 1956 Brown-Eyed Handsome Man. Poprzednim jego utworem w Top 10 był największy przebój piosenkarza It Doesn't Matter Anymore.


  


 Data notowania: 1965-04-15  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard - ''The Minute You're Gone''(Columbia) DB 7496

 

   'Rec. Ret.' chart: 11 III-10 VI '65 (14 tyg.), no. 1 15 IV '65 (1 tydz.);
no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Jimmy Gateley] To "amerykański" utwór Cliffa Richarda: nie tylko nagrany został w studiu w Nashville, nie tylko był pierwotnie piosenką w stylu counry'n'western, ale ponadto grupą wokalną, wspomagającą piosenkarza, byli the Jordanaires, zespół towarzyszący przez wiele lat Presley'owi. To pierwszy od dwóch lat utwór tego najpopularniejszego brytyjskiego wykonawcy muzyki pop; nie był to jego oryginalny utwór, ale cover Sonny'ego Jamesa z 1. miejsca listy country "Billboardu". Na tym utworze kończy się oszałamiający sukces Cliffa wprowadzenia 26 SPs z rzędu do pierwszej dziesiątki!! Wypada je wszystkie wymienić; taka okazja już się przecież nie nadarzy: 1959 - Living Doll, Travellin' Light, 1960 - Voice In the Wilderness, Fall In Love with You, Please Don't Tease, Nine Times out of Ten, I Love You, 1961 - Theme for a Dream, Gee Whiz It's You, A Girl Like You, When the Girl in Your Arms Is the Girl of Your Heart, 1962 - The Young Ones, I'm Looking out the Window / Do You Wanna Dance, It'll Be Me, The Next Time / Bachelor Boy, 1963 - Summer Holiday, Lucky Lips, It's All in the Game, Don't Talk to Him, 1964 - I'm the Lonely One, Constantly, On the Beach, The Twelfth of Never, I Could Easily Fall i 1965 - The Minute You're Gone.


  


 Data notowania: 1965-11-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Rolling Stones (the) - ''Get off of My Cloud''(Decca) F 12263

 

   UWAGA - notka do 5. utworu '65: [Wind Me up (Let Me Go) - Cliff Richard (Columbia DB 7745), 'Rec. Ret.' chart: 4 XI '65-17 II '66 (16 tyg.), no. 1 -, najw. poz. 2; no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej].

   UWAGA - komentarz do 5. utworu '65: [Bob Montgomery] Do Top 20 dostaje się wielki przebój Cliffa Richarda Wind Me up (Let Me Go); dojdzie 'tylko' do 2. miejsca (23 XII '65-6 I '66), ale i tak będzie jednym z największych przebojów 1965. Kompozytor tej pięknej ballady, Bob Montgomery, był niegdyś współpartnerem wokalnym Buddy'ego Holly'ego. Jeszcze dziś zwraca uwagę perfekcyjna realizacja tego SP przez słynnego producenta Billy'ego Sherrilla, dokonana w studiu w Nashville. Później Sherrill był producentem takich sław muzyki country, jak Tammy Wynette i George Jones.


  


 Data notowania: 1968-04-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard - ''Congratulations''(Columbia) DB 8376

 

   'Rec. Ret.' chart: 20 III-12 VI '68 (13 tyg.), no. 1 10-17 IV '68 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 99.m.;
no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bill Martin, Phil Coulter] Poprzedni prowadzący utwór Cliffa Richarda (The Minute You're Gone) został zmieniony na 1. miejscu przez Beatlesów (22 IV 1965, Ticket to Ride); tym razem to on "zrzucił" ze szczytu "Czwórkę z Liverpoolu". Następny jego no. 1 pojawi się na liście dopiero za 11 lat. Congratulations to piosenka bliska konwencji tzw. bubblegum music, reprezentująca UK w kolejnym Konkursie Piosenki Eurowizji; zajęła w nim 2. miejsce, minimalnie ulegając piosence hiszpańskiej La la la w wykonaniu Massiel. Kompozytorami Congratulations byli Bill Martin i Phil Coulter; ten drugi był autorem piosenki-triumfatorki ubiegłorocznego konkursu - Puppet on a String, śpiewanej wówczas przez Sandie Shaw. Zaskakujące, że Congratulations to do tego czasu najlepiej sprzedający się SP Cliffa; w Europie z łatwością osiągnął milionowy nakład sprzedanych egzemplarzy. A Massiel i jej zwycięski utwór 1 V tego roku osiągnął na liście brytyjskiej... 35. pozycję. Á propos tego utworu - wielu krytyków wskazywało na zbyt wyraźne jego podobieństwo do ubiegłorocznego przeboju Dave'a Daviesa Death of a Clown. Na marginesie - to najdłuższy jednowyrazowy utwór w historii listy brytyjskiej.


  


 Data notowania: 1968-04-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Cliff Richard - ''Congratulations''(Columbia) DB 8376

   Na 3. miejsce w tym tygodniu wywindował się John Rowles w piosence If I Only Had Time. To najwyższa pozycja tego wokalisty, jaką zajął na liście brytyjskiej. Pochodził (to rzadkość) z Nowej Zelandii, był więc tamtejszym 'Tomem Jonesem' lub raczej 'Engelbertem Humperdinckiem'. If I Only Had Time w oryginale nosiła tytuł Je n'aurai pas le temps, a wykonywana była w autorskiej wersji przez Michaela Fugaina; Rowles śpiewał ją angielskim tekstem Jacka Fishmana. Spora popularność tego SP spowodowana była w znacznym stopniu występami tego piosenkarza w UK, właśnie w tym czasie, u boku zespołów Herman's Hermits i the Amen Corner.
Zalew wielkich przebojów amerykańskich - aż do 21 VI na liście znajdują się równocześnie cztery hity wszech czasów: What a Wonderful World / Cabaret - Louis Armstrong Orchestra & Chorus, Rock around the Clock - Bill Haley & his Comets, Young Girl - Union Gap featuring Gary Puckett i Honey - Bobby Goldsboro.


  


 Data notowania: 1979-08-25  (Music Week) 
Numer 1: Cliff Richard - ''We Don't Talk Anymore''(EMI) 2975

 

   'M. W.' chart: 21 VII-20 X '79 (14 tyg.), no. 1 25 VIII-15 IX '79 (4 tyg.); 'Billb.' chart: 7. m.;
no. 2. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Alan Tarney] Dzięki piosence We Don't Talk Anymore Cliff Richard po 11 latach i 124 dniach jest znów na szczycie listy brytyjskiej. Pozwala mu to na wejście do bardzo elitarnego klubu wykonawców mających co najmniej jeden utwór na 1. miejscu w latach 50., 60. i 70. Najnowsza piosenka prezentuje bardziej nowoczesne brzmienie Cliffa, jej autorem jest członek zespołu piosenkarza - Alan Tarney, a producentem gitarzysta rytmiczny Shadowsów - Bruce Welch. To było dla niego dobre wejście w pełne sukcesów lata 80.: oprócz roku 1984, w każdym z pozostałych lat miał przynajmniej jeden utwór w Top 10.

   Popularna w I połowie lat 80. piosenkarka amerykańska - Randy Crawford, debiutuje na liście brytyjskiej, ale niejako na 'gościnnych występach'. Crawford została zaproszona do przejęcia obowiązków wokalistki w wykonywanej przez zespół the Crusaders piosence Street Life. Niestety, nie zostało to odnotowane na wydanej przez MCA płycie.
Na listę wchodzi brytyjski piosenkarz Nick Lowe w piosence Cruel to Be Kind. Ważniejszą jednak informacją jest ślub, jaki w tym czasie wziął Lowe z córką Johnny'ego Casha - Carlene.


  


 Data notowania: 1979-09-01  (Music Week) 
Numer 1: Cliff Richard - ''We Don't Talk Anymore''(EMI) 2975

   Wyjątkowy przypadek na liście 'Music Week'. Jednym z nowych utworów w Top 10 w tym tygodniu jest Angel Eyes w wykonaniu Roxy Music. Zastępuje on niejako w dziesiątce podwójny SP Abby - Angeleyes / Voulez-vous. Oczywiście, obie piosenki o anielskich oczach nie mają ze sobą nic wspólnego.
Wytwórnia 2 Tone ma już dwóch wykonawców na liście brytyjskiej: do Specials A. K. A. (Gangsters, 6. miejsce) dołącza w tym tygodniu kolejny debiutant - zespół Madness z piosenką The Prince.


  


 Data notowania: 1979-09-08  (Music Week) 
Numer 1: Cliff Richard - ''We Don't Talk Anymore''(EMI) 2975

   W pierwszej piątce sami znajomi. Prowadzącego Cliffa Richarda nie trzeba przedstawiać. Trzeciego na liście Gary'ego Numana - również, zwłaszcza, że Cars dojdą do szczytu listy za dwa tygodnie. Podobnie jest z Roxy Music (Angel Eyes na 4. miejscu). Drugi w notowaniu B. T. Robertson jest już mniej znany, za to tytuł utworu - Bang Bang mówi sam za siebie. Również Flying Lizards to brytyjski zespół niewiele dziś komukolwiek mówiący, jednak śpiewany przez nich utwór - Money, znany jest z wykonań Beatlesów i Berna Elliotta & the Fenmen.


  


 Data notowania: 1979-09-15  (Music Week) 
Numer 1: Cliff Richard - ''We Don't Talk Anymore''(EMI) 2975

   U dołu zestawienia tego tygodnia pojawia się piosenka Don't Stop Till You Get Enough w wykonaniu Michaela Jacksona, niemal dorównująca popularnością Rockin' Robin z maja 1972. Ważniejsze jest tu jednak to, iż Don't Stop Till You Get Enough to pierwszy przebój, nagrany przez idola nastolatków we współpracy z Quincym Jonesem. Na listę wchodzi również niesamowita, daleka od oryginału, wersja wielkiego przeboju the Moody Blues - Nights in White Satin, wykonywana przez amerykańską grupę the Dickies. Wkrótce - 10 XI, na liście znajdzie się, już po raz trzeci, oryginalna wersja tego nadzwyczajnego utworu. Co ciekawe, nie jest to reedycja SP Moody Bluesów z 1967, lecz ta sama płyta, wydana przez Deram.