Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Bobby Darin


 Data notowania: 1959-07-03  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Dream Lover''(London) HLE 8867

 

   "NME" chart: 29 V-2 X '59 (19 tyg.), "M.W." chart: (Lightning LIG 9017) 14 IV '79 (1 tydz.), no. 1 3-24 VII '59 (4 tyg.); "Billb." chart: 2. m.;
no.133. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Bobby Darin] Bobby Darin (właśc. Walden Robert Cassotto) był pierwszym popularnym białym artystą wytwórni Atlantic. Urodził się 14 V 1936 w Nowym Jorku. Był artystą bardzo wszechstronnym: piosenkarzem, kompozytorem, aktorem i multi-instrumentalistą; śpiewał piosenki rockowe, rythm'n'bluesowe, country, z okolic 'muzyki środka' i czysto popowe. Dream Lover to utwór w rytmie calypso z bardzo chwytliwą melodią, napisany przez samego Darina, a dotyczący problemu wolnej miłości na prywatkach. W nagraniu wzięli też udział Neil Sedaka jako pianista i słynna sesyjna grupa rhythm'n'bluesowa the Cues (później nagrywała też m. in. z Jimmym Jonesem). Piosenka otrzymała nagrodę Grammy, a Darin został pośmiertnie - w 1990 - wprowadzony do Rock'n'Roll Hall of Fame. Bobby Darin zmarł w wyniku długotrwałej choroby reumatycznej serca 20 XII 1973 w wieku 37 i pół roku.


  


 Data notowania: 1959-07-10  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Dream Lover''(London) HLE 8867

   Początek wizyty na liście największego przeboju roku 1959 - Living Doll wykonywanego przez piosenkarza no. 1 w UK w tamtym roku - Cliffa Richarda.


  


 Data notowania: 1959-07-17  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Dream Lover''(London) HLE 8867

   Niestety, po raz ostatni na liście notowany jest wielki, pośmiertny przebój Buddy'ego Holly'ego - It Doesn't Matter Anymore.


  


 Data notowania: 1959-07-24  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Dream Lover''(London) HLE 8867

   Na liście "NME" pojawia się A Big Hunk O'Love Elvisa Presley'a, wielki przebój w USA (prowadził przez dwa tygodnie w sierpniu na liście "Billboardu"), nieco mniejszy w UK (doszedł "tylko" do 4. miejsca). SP wywoływał mieszane uczucia u słuchaczy: umieszczony na stronie "A" A Big Hunk O'Love to jedna z najostrzejszych piosenek rockowych Elvisa, gdy tymczasem strona "B", My Wish Came True, to typowa delikatna ballada.


  


 Data notowania: 1959-10-16  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Mack the Knife''(London) HLK 8939

 

   "NME" chart: 25 IX-8 I '60, 22 I '60, 10 III '60 (18 tyg.), "M. W." chart: (Lightning LIG 9017) 14 IV '79 (1 tydz.), no. 1 16-23 X '59 (2 tyg.); "Billb." chart: 1. m.;
inne wersje: Dick Hyman Trio - Theme from 'The Threepenny Opera' (9. m. '56), Billy Vaughn - Theme from 'The Threepenny Opera' (12. m. '56), Louis Armstrong with his All-Stars - Theme from the Threepenny Opera (8. m. '56), Louis Armstrong with his All-Stars (24. m. '59), Ella Fitzgerald (19. m. '60), King Kurt (55. m. '84);
no. 133. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [Kurt Weil, Marc Blitzstein, Bertold Brecht] Mack the Knife, piosenka roku 1959 w USA, liczyła sobie wtedy ponad 30 lat. Po raz pierwszy wykonana została przez żonę kompozytora (Kurta Weilla), Lotte Lenya, która jest zresztą wspomniana w tekście. Pochodzi, oczywiście z Opery za trzy grosze Weilla i Brechta, wystawionej po raz pierwszy w Berlinie w 1928, a będącej adaptacją XVIII-wiecznej Opery żebraczej Johna Gay'a. Pomimo, że była wyłączona z emisji w niektórych stacjach radiowych i telewizyjnych (CBS) "za propagowanie przemocy", stała się światowym przebojem i otrzymała nagrodę Grammy dla najlepszego nagrania roku. Darin, który odniósł ogromny sukces w 1959, idąc od małego zespołu do wielkich orkiestr tanecznych w Las Vegas, pozostał popularnym wykonawcą aż do swej śmierci w 1973. To po nagraniu tego utworu w wielu wywiadach dawał jasno do zrozumienia, że w sztuce wokalnej stawia się wyżej od Sinatry.


  


 Data notowania: 1959-10-23  (New Musical Express) 
Numer 1: Bobby Darin - ''Mack the Knife''(London) HLK 8939

   Wśród wielu nowych grup brytyjskich, który "ujawniły się" w październiku 1959, byli też Johnny & the Moondogs, właśnie doszli do finału w konkursie młodych talentów w programie "TV Star Search". Po odejściu w tym czasie gitarzysty, basisty i wokalisty w jednej osobie - Kena Browna zespół składał się z trzech muzyków: Johna Lennona, Paula McCartney'a i George'a Harrisona (grali, jak widać, bez stałego perkusisty). Oczywiście wtedy przyszli Beatlesi nie znaleźli się jeszcze na liście przebojów.