Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Beatles (the)


 Data notowania: 1963-05-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 18 IV-5 IX '63, 23 IV-14 V '83 (25 tyg.), no. 1 2 V-13 VI '63 (7 tyg.), no. 89 listy brytyjskiej wszech czasów; 'Billb.' chart: 41. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [John Lennon, Paul McCartney] From Me to You to pierwsza piosenka zespołu the Beatles, która znalazła się na 1. miejscu list przebojów wszystkich czasopism brytyjskich, w tym również oficjalnej listy, ogłaszanej przez "Record Retailer". Jej produkcją zajął się, oczywiście, George Martin. Dzięki świetnej wersji Dela Shannona była też pierwszą kompozycją Lennona i McCartney'a, która zyskała tak szybko popularność również w USA; jednak w wersji oryginalnej, co musi dziwić, nawet prowadzona tam promocja w 1964 spowodowała zaledwie krótkotrwałe zainteresowanie tym utworem, gdzieś "na poziomie" Top 40. Przy okazji wejścia Beatlesów po raz pierwszy na 1. miejsce listy brytyjskiej wypada podać bardzo skrótową choćby historię zespołu w pierwszym okresie istnienia. Od 1956 do 1958 Lennon tworzy skifflową grupę the Quarry Men, do której po pewnym czasie dołącza McCartney; mniej więcej w tym samym czasie Harrison gra w amatorskim trio the Rebels (którzy to już Rebelsi w Anglii!), a Richard Starkey, czyli późniejszy Ringo Starr (ur. 7 VII 1940 w Liverpoolu), m. in. w the Darktown Skiffle Group. W 1958 John i Paul tworzą okazjonalny duet wokalno-gitarowy the Nurk Twins; wtedy najprawdopodobniej powstała piosenka Love Me Do. W 1958 Lennon i McCartney wraz z Harrisonem powracają do pierwotnej, choć lekko skorygowanej nazwy - the Quarrymen. Co jakiś czas występują jako Johnny & the Moondogs, aby w 1959 przyjąć "definitywnie" nazwę Long John & the Silver Beatles (Lennon i McCartney odnosili ją do Buddy'ego Holly'ego i Cricketsów, za którymi przepadali). Ta nazwa została skrócona w maju 1960 do the Silver Beatles, którzy grają w ostatnim pre-beatlesowskim składzie ze Stu Sutcliffem i Petem Bestem. We wrześniu tegoż roku dochodzi do spotkania the Silver Beatles z liverpoolską grupą Rory'ego Storma - the Hurricanes z perkusistą Richardem Starkey'em. W maju 1961 znany trębacz i szef popularnej niemieckiej orkiestry - Bert Kaempfert zorganizował "Srebrnym Chrzonszczom" w hamburskim klubie "Star" wspólne występy z drugorzędnym wokalistą the Star Band, Tonym Sheridanem. Wówczas po raz ostatni zmienili nazwę zespołu na the Beat Brothers; nagrali ówczas wspólnie SP My Bonnie / The Saints. I o ten właśnie SP 28 X 1961 w sklepie muzycznym Briana Epsteina w Liverpoolu poprosił niejaki Raymond Jones. Epstein sprowadził płytę z Niemiec, przy okazji przesłuchał ją i... w grudniu był już jej menadżerem. Jej, czyli - the Beatles. Zespół miał w sumie najwięcej utworów na 1. miejscu na listach brytyjskiej i amerykańskiej. W ciągu trzech miesięcy od debiutu na liście 'Billboardu' wprowadził na nią aż pięć SPs. Jego album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band jest do dziś najlepiej sprzedającym się LP na Wyspach. W 1996 podwójny album Anthology został sprzedany w liczbie 10 mln egzemplarzy w ciągu czterech tygodni, a prawdziwym rekordzistą jest składanka pt. 1, której 23,5 mln kopii sprzedano w pierwszym miesiącu od chwili ukazania się.

   Jednocześnie w tym tygodniu na liście brytyjskiej pojawia się pierwszy cover utworu Beatlesów (czyli Lennona i McCartney'a) - Do You Want to Know a Secret, wykonywany przez Billy'ego J. Kramera & the Dakotas. Piosenka została napisana specjalnie dla Kramera, choć Beatlesi wydali własną, znacznie szybszą wersję na SP w USA.
Na listę wchodzi podwójny SP Petuli Clark - Casanova / Chariot. Wobec tego, że pierwszy śpiewany jest po niemiecku, a drugi po francusku, Petula jest jedynym wykonawcą brytyjskim w tych zestawieniach, prezentującym swe piosenki w trzech językach; niemal wszystkie pozostałe śpiewane były oczywiście po angielsku (jeszcze tylko poprzedni SP, Ya Ya Twist, wykonany został po francusku).


  


 Data notowania: 1963-05-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(R 5015) Parlophone

   Frank Ifield i jego piosenka Nobody's Darlin' But Mine zatrzymali się na miejscu 4. Oznacza to, że nie powiodła się próba wprowadzenia na listę czwartego z rzędu no. 1. To bezbłędnie zrealizowane nagranie Ifielda jako pierwszy zaśpiewał pod koniec lat 40. jego kompozytor - piosenkarz country Jimmy Davis. W Polsce wersja tej piosenki pt. Puste koperty zyskała popularność w latach 60. w wykonaniu Piotra Szczepanika.


  


 Data notowania: 1963-05-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

   Najwyższą pozycję na liście odnotowuje utwór My Way w wykonaniu wielkiej gwiazdy rock'n'rolla Eddiego Cochrana. To niestety ostatni utwór w zestawieniach "Record Retailer" tragicznie zmarłego przed trzema laty wokalisty amerykańskiego, nie licząc reedycji dwóch przebojów sprzed lat: Summertime Blues (IV 1968) i C'mon Everybody (II 1988). My Way Cochrana nie ma oczywiście nic wspólnego, poza tytułem, z wielkim przebojem Franka Sinatry.


  


 Data notowania: 1963-05-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

   Beatlesi spokojnie tkwią na samym szczycie listy, gdy - o ironio - na swej najwyższej pozycji (16.) już drugi tydzień przebywa utwór He's So Fine amerykańskich dziewcząt z grupy the Chiffons. To właśnie ta piosenka stała się w przyszłości przyczyną skandalu, związanego z oskarżeniem George'a Harrisona o plagiat po nagraniu wielkiego przeboju My Sweet Lord.


  


 Data notowania: 1963-05-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

   Dwa ważne debiuty na liście brytyjskiej. Po pierwsze - utwór: na 22. miejscu rozpoczyna swój pobyt jedyna piosenka mogącą konkurować w 1963 z wielkimi przebojami Beatlesów - I Like It Gerry'ego & the Pacemakers. Po drugie - zespół: na 39. miejscu debiutuje grupa the Hollies, jedni z najważniejszych wykonawców lat 60., którzy wielkie sukcesy potrafili odnosić jeszcze w II połowie lat 80.! Tym pierwszym ich SP była piosenka (Ain't That) Just Like Me.
17 V odbył się w Monterey pierwszy festiwal muzyki folkowej. Wzięli w nim udział m. in. Bob Dylan, Joan Baez, Pete Seeger, trio Peter, Paul & Mary, the Weavers i Mance Lipscomb.


  


 Data notowania: 1963-06-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

   I Like It i Gerry & the Pacemakers z 22. pozycji przenoszą się aż na 7.; ten utwór ma wszelkie szanse, aby porządnie zamieszać na liście w najbliższym czasie. Drugi debiut z tego tygodnia - przepiękny Atlantis Shadowsów też ma apetyt na najwyższe miejsce. Niestety, połączenie najpopularniejszego zespołu gitarowego lat 60. ze świetną kompozycją piszącego już wcześniej dla the Shadows Jerry'ego Lordana pozwoliło dotrzeć temu utworowi "tylko" do 2. miejsca.


  


 Data notowania: 1963-06-13  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''From Me to You''(Parlophone) R 5015

   Cztery utwory próbowały od 9 V zaatakować z 2. miejsca czołową pozycję From Me to You: How Do You Do It, Can't Get Used to Losing You (Andy Williams), Scarlett O'Hara (Jet Harris & Tony Meehan) i dwukrotnie Do You Want to Know a Secret (Billy J. Kramer & the Dakotas). Bezskutecznie! Powiedzie się to dopiero piosence I Like It Gerry'ego & the Pacemakers, która w tym tygodniu wykonała skok z 7. na 2. miejsce. W pierwszej dziesiątce znajdują się wyłącznie wykonawcy brytyjscy, ale - co ciekawsze - Top 4 składa się z samych liverpoolczyków (the Beatles, Gerry & the Pacemakers, Billy J. Kramer & the Dakotas i Billy Fury z piosenką Alana Fieldinga When Will You Say I Love You). Can't Get Used to Losing You to jedna z najciekawszych piosenek Williamsa, jednego z weteranów amerykańskiej lekkiej muzy. Jej kompozytorami byli Doc Pomus i Mort Shuman, którzy współpracowali z m. in. z Presley'em, Dionem & the Belmonts i Fabianem. Scarlett O'Hara to świetny utwór instrumentalny Jerry'ego Lordana (twórca Apache i Wonderful Land), wykonany przez dwóch niedawnych jeszcze Shadowsów, a poświęcony oczywiście bohaterce Przeminęło z wiatrem. W USA doczekał się on wersji wokalnej "króla polki" - Lawrence'a Welka. Przeminęła ona jednak bez echa. Natomiast sentymentalna piosenka When Will You Say I Love You przyniosła weteranowi angielskiego rock'n'rolla - Billy'emu Fury'emu średnio zaszczytne miano 'Liverpudlian'.
Tymczasem the Beatles już wyraźnie stają się gwiazdą brytyjskiego show-biznesu: rozpoczyna się radiowy program BBC - 'Pop Go the Beatles'.


  


 Data notowania: 1963-09-12  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

 

   'Rec. Ret.' chart: 29 VIII '63-26 III '64, 9-16 IV '64 (33 tyg.), 'M. W.' chart: 3-17 IX '83 (3 tyg.), no. 1 12 IX-3 X '63, 28 XI-5 XII '63 (6 tyg.), utwór roku '63, no. 11 listy brytyjskiej wszech czasów, UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Jeden z największych przebojów w historii muzyki pop i muzyki rockowej. Zamówienia na tę płytę przed jej ukazaniem się przekroczyły 300 tys.; już sam ten fakt był wydarzeniem na miarę dekady. W rezultacie sprzedaż przekroczyła 1 mln 890 tys. egzemplarzy, co stawia te płytę na 1. miejscu do 1977 i na 2. miejscu do 1990 wśród najlepiej sprzedawanych SPs w UK. W UK the Beatles przez trzy tygodnie będą prowadzić nie tylko na liście SPs, ale także wśród 'Epek' (Twist & Shout) i LPs (Please Please Me). Do 6 V 1965 aż 21 razy znajdą się jednocześnie na pierwszych miejscach tych trzech list. W tym czasie popularność tego SP w USA była niewielka, jednak pół roku później, 21 III 1964, SP She Loves You, wydany przez wytwórnię Swan, osiągnął szczyt listy 'Billboardu' (zastąpił zresztą na tej pozycji inny utwór Beatlesów - I Want to Hold Your Hand). To w tej piosence po raz pierwszy słychać było słynne 'yeah yeah yeah', które urzekło słuchaczy niezależnie od wieku; to ta piosenka zapoczątkowała szaleństwo, określane mianem 'Beatlemanii'.

   Do 2. miejsca dochodzi Cliff Richard z piosenką It's All in the Game. To najpopularniejszy jego utwór w USA w latach 50. i 60., mimo iż doszedł tam tylko do 25. pozycji! Największy sukces It's All in the Game odniosło w 1958 w wykonaniu Tommy'ego Edwardsa: 1. miejsce w UK ('New Musical Express') i w USA ('Billbord').
Spośród nowości tego tygodnia trzy wykonują debiutanci na liście brytyjskiej; każda z nich - ciekawy przypadek - zaczyna się od słowa 'hello'. Hello Muddah Hello Faddah - Allan Sherman, Hello Heartache Goodbye Love - Little Peggy March i Hello Little Girl - the Fourmost.


  


 Data notowania: 1963-09-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

   Po jedenastu tygodniach pobytu po raz ostatni na liście znajduje się (You're the) Devil in Disguise Elvisa Presley'a. We wrześniu ciężkiemu wypadkowi samochodowemu ulegają znany gitarzysta, ex-Shadow Jet Harris i jego dziewczyna, popularna piosenkarka Billie Davis. Ten incydent stał się bezpośrednią przyczyną zakończenia kariery artystycznej przez Harrisa.


  


 Data notowania: 1963-09-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

   Wśród nowości mamy w tym tygodniu piosenki dwoje artystów o wielkich sukcesach w niedalekiej przeszłości. Everybody Tommy Roe napisał na pokładzie samolotu, gdy wracał z tournée po UK, gdzie występował wspólnie z Beatlesami. Mówiąc dokładnie, ten naśladowca Buddy'ego Holly'ego z Georgii odniósł już dwa sukcesy na liście brytyjskiej (Sheila i The Folk Singer), jednak przed sobą miał tylko jeden, ale za to wielki przebój - Dizzy (no. 1 wiosną 1969). Dla Shirley Bassey I (Who Have Nothing) był rzeczywiście ostatnim dużym przebojem tej dekady (choć w 1970 zachwyciła wszystkich piękną wersją kompozycji Georga Harrisona Something), zaśpiewanym przez tę wybitną wokalistkę pełnym głosem, bardzo emocjonalnie, żeby nie powiedzieć - dramatycznie. I (Who Have Nothing) pochodził z solowego repertuaru wokalisty the Drifters - Bena. E. Kinga, ale w oryginale była to piosenka włoska Uno Dei Tanti, której angielski tekst napisali później Jerry Leiber i Mike Stoller.


  


 Data notowania: 1963-10-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

   Sytuacja niespotykana na liście brytyjskiej: w pierwszej trzydziestce nie ma ani jednego utworu (poza prowadzącym, oczywiście), który zajmowałby swą najwyższą pozycję; a więc wszystkie (poza pierwszym) były już wyżej lub pójdą jeszcze do góry! Jako dowód - pierwsza dziesiątka: 2. Do You Love Me - Brian Poole & the Tremeloes (1. miejsce 10-24 X), 3. Then He Kissed Me - the Crystals (2. 10-17 X), 4. It's All in the Game - Cliff Richard (2. 12-26 IX), 5. If I Had a Hammer - Trini Lopez (4. 10 X), 6. I Want to Stay Here - Steve & Eydie (3. 26 IX), 7. Just Like Eddie - Heinz (5. 26 IX), 8. Shindig - the Shadows (6. 10 X), 9. Blue Bayou / Mean Woman Blues - Roy Orbison (3. 7 XI) i 10. I'll Never Get over You - Johnny Kidd & the Pirates (4. 12 IX).


  


 Data notowania: 1963-11-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

   Triumfalny powrót najpopularniejszego utworu 1963 na 1. miejsce listy po siedmiotygodniowej przerwie. Dłuższy przerwę w ponownym zajęciu czołowego miejsca miał tylko jeden utwór: w 1991 Bohemian Rhapsody Queenów powtórnie zajęło 1. miejsce po blisko 16 latach! Na listę wchodzi niecodzienny utwór: w At the Palace (Parts 1 & 2) duet Wilfrid Brambell & Harry H. Corbett ani przez chwilę nie śpiewa; w obu częściach obaj panowie wyłącznie mówią. Jako Steptoe & Son wystąpią w sylwestrowym Royal Variety Performance.


  


 Data notowania: 1963-12-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''She Loves You''(Parlophone) R 5055

   Na 3. miejsce wchodzi You Were Made for Me zespołu Freddie & the Dreamers. To jedna z wielu piosenek Mitcha Murray'a, która w 1963 znalazła się na liście 'Rec. Ret.' (jedynie Lennon i McCartney mogli wówczas poszczycić się większą liczbą przebojów). Jest to trzeci już utwór 'Marzycielskiego' Freddiego i tak jak poprzednie (If You Gotta Make a Fool of Somebody i I'm Telling You Now) znalazł się on w pierwszej trójce. Był to jeden z najbłyskotliwszych początków kariery wykonawców, którzy nigdy nie dotarli na szczyt listy.


  


 Data notowania: 1963-12-12  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Want to Hold Your Hand''(Parlophone) R 5084

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 5 XII '63-23 IV '64, 14 V '64, 26 XI-3 XII '83 (24 tyg.), no. 1 12 XII '63-9 I '64 (5 tyg.), UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 1. m.;

inne wykonania: Dollar - I Wanna Hold Your Hand (9. m. '80);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [John Lennon, Paul McCartney] Beatlesi nie przegapili okazji! Ten SP uważa się za tę płytę, która rozpoczęła tzw. I falę brytyjskiej inwazji na amerykańskie listy przebojów. Niespodziewanie zastąpił on She Loves You na 1. miejscu. Niespodziewanie, bowiem nigdy dotąd nie zdarzyło się, aby ten sam wykonawca zastąpił inne swoje wykonanie na szczycie listy; nigdy też dwa pierwsze miejsca nie były zajmowane przez tego samego artystę. W UK pierwszy milion egzemplarzy tego SP sprzedano w rekordowym czasie - w ciągu zaledwie trzech dni; jest to 3. SP pod względem liczby sprzedanych egzemplarzy w UK (przynajmniej do 1990). Beatlesi nagrywali go w dużym stopniu z nastawieniem na słuchaczy w USA. Ten cel został osiągnięty głównie dzięki umiejętnej promocji: był to najlepiej sprzedający się brytyjski SP za Oceanem, zakupy przekroczyły 15 mln egzemplarzy. Można śmiało powiedzieć, że to właśnie ta płyta przełamała w USA bariery, które dotąd utrudniały wykonawcom brytyjskim zaistnienie na rynku amerykańskim. Za Oceanem ten SP wydała potężna korporacja płytowa - Capitol, firma z którą związani byli tacy artyści, jak Nat "King" Cole, Les Paul & Mary Ford czy Frank Sinatra. Szefowie Capitolu zaryzykowali wydanie tej płyty w nakładzie 200 tys. kopii. Rozeszły się one w ciągu kilku dni i odtąd wytwórnia szła na każde ustępstwo i spełniała każdą prośbę zespołu. Ale nawet wtedy szef firmy - Jay Livingstone (nb. autor słynnej Whatever Will Be Will Be) stwierdził, że nie wydaje mu się, aby the Beatles mogli cokolwiek znaczyć na rynku muzycznym!!

   Debiutujący na 30. miejscu z utworem Not Too Little Not Too Much z TV serialu Coronation Street Chris Sandford, jest pierwszą na liście gwiazdą opery mydlanej. Dla odmiany drugi SP liverpoolczyków z the Swinging Blue Jeans, od tego tygodnia w zestawieniu 'Rec. Ret.', Hippy Hippy Shake został określony przez ówczesnych krytyków jako najbardziej hałaśliwy i najbardziej buntowniczy utwór 1963. Ciekawe jest pochodzenie tego utworu. Otóż w filmie The World of Suzie Wong występująca tam Nancy Kwan swoje kwestie zaczynała najczęściej od słów "for goodness sake". To zdopingowało rockowego piosenkarza Chana Romero do napisania tej piosenki z frazą w tekście 'for goodness sake a hippy hippy shake' i nagrania jej w 1959.


  


 Data notowania: 1963-12-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Want to Hold Your Hand''(Parlophone) R 5084

   Przykra informacja! Trzynasty SP Shadowsów Geronimo jako pierwszy w ich karierze nie dostaje się do Top 10. W tym i następnym tygodniu utknie na 11. pozycji i nie przesunie się już wyżej. Przykre to tym bardziej, że Geronimo to jeden z ciekawszych melodycznie utworów tego najsłynniejszego zespołu gitarowego, z dwiema doskonałymi solówkami gitarowymi Hanka Marvina.


  


 Data notowania: 1963-12-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Want to Hold Your Hand''(Parlophone) R 5084

   Rok 1963 to bezapelacyjny triumf Beatlesów; rozpoczyna się nowa epoka w dziejach muzyki pop-rockowej. 2 V 1963 zespół rozpoczyna cykl swych kolejnych jedenastu nos. 1 na liście brytyjskiej, wyłączając dwa SPs wydane przez Polydor - My Bonnie i Ain't She Sweet, które przypadkowo znalazły się na liście. My Bonnie, sygnowany przez Tony'ego Sheridana & the Beatles, 6 I zajął 48. miejsce, a Ain't She Sweet w okresie 11 I-15 II 1964 doszedł do 29. pozycji. Ogółem przebywali oni w tym roku aż 16 tygodni na szczycie listy; w całej jej historii dłużej na 1. miejscu znajdował się tylko Frankie Laine w 1953 (27 tygodni) i Elvis Presley w 1961 (18). Dodać trzeba, że aż trzy ich utwory znajdowały się 1. miejscu; to rzadki wypadek! Zwycięzcami są też Cliff Richard i the Shadows, którzy w sumie zanotowali aż sześć utworów na 1. miejscu, ale... w różnych kombinacjach: Cliff - trzy utwory, w tym dwa na jednym podwójnym SP, Shadowsi bez pomocy lidera - dwa, wreszcie instrumentalny duet dawnych Shadowsów, czyli Jet Harris & Tony Meehan, jeden utwór. Ekskluzywny klub wykonawców, których każdy z trzech pierwszych SPs znalazł się na 1. miejscu listy brytyjskiej, otwierają Gerry & the Pacemakers. A' propos Presley'a - kiedy 1 V 1963 śpiewana przez niego piosenka One Broken Heart for Sale żegnała się z listą, był to 144. tydzień nieprzerwanego pobytu piosenkarza w notowaniach brytyjskich, od 28 VII 1960, czyli od wejścia na listę utworu A Mess of Blues. Tak długo żaden wykonawca, aż do dziś, nie znajdował się bez przerwy na liście! Absolutny rekord! I znów, tak jak w poprzednich latach, w mijającym roku konkretny artysta pożegnał się z listą: amerykańska wokalistka Patsy Cline, na bardzo długo, ale nie na zawsze. W piosence Heartaches ostatni raz słyszana była 2 I, po czym zamilkła na... 27 lat i 340 dni; pojawiła się więc ponownie 8 XII 1990 z utworem Crazy, który zresztą okazał się jej największym - niestety, pośmiertnym - sukcesem w UK. Rok 1963 był rokiem pożegnania się z listą Pata Boone'a, był obecny na niej, bagatela - 296 tygodni. Posucha wśród prawdziwych przebojów gwiazdkowych. W tej sytuacji za taki trzeba uznać przezabawną piosenkę świetnej aktorki średniego pokolenia Dory Bryan (wybitna rola w filmie A Taste of Honey m. in. z Ritą Tushingham, który w polskiej wersji nosił tytuł Smak miodu) - All I Want for Christmas Is a Beatle; był to przy okazji pierwszy utwór poświęcony Beatlesom. Albumem roku okazał się bez cienia wątpliwości właśnie ich pierwszy LP - Please Please Me.

Bilans roku:

utwór roku: She Loves You - the Beatles,

wykonawca roku: the Beatles,

najpopularniejsze utwory: 1. She Loves You - the Beatles, 2. From Me to You - the Beatles, 3. I Want to Hold Your Hand - the Beatles, 4. I Like It - Gerry & the Pacemakers, 5. The Next Time - Cliff Richard & the Shadows,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. the Beatles, 2. Cliff Richard, 3. Gerry & the Pacemakers, 4. the Shadows, 5. Frank Ifield,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: She Loves You - the Beatles (11. miejsce), Deck of Cards - Wink Martindale (52. miejsce) - p. notowanie z 11 VII '63, From Me to You - the Beatles (89. miejsce),

golden SPs: She Loves You - the Beatles, I Want to Hold Your Hand - the Beatles,

SPs the Beatles: Love Me Do (17. miejsce), Please Please Me (2. miejsce), From Me to You (1. miejsce), My Bonnie (48. miejsce; Tony Sheridan &...), She Loves You (1. miejsce), I Want to Hold Your Hand (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1964-01-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Want to Hold Your Hand''(Parlophone) R 5084

   Rok rozpoczął się prawidłowo: od prowadzenia Beatlesów, bezapelacyjnych triumfatorów ubiegłego sezonu. W Top 5 mamy dwie nowości: z 6. miejsca na 2. awansuje Glad All over - the Dave Clark Five, a z 9. na 5. Twenty Four Hours from Tulsa Gene'a Pitney'a. W Top 20 mamy również dwie nowości: na 13. miejsce z 23. przesunął się Hippy Hippy Shake w wykonaniu the Swinging Blue Jeans, a na 20. z 27. - We Are in Love Adama Faitha. Również dwie nowości znalazły się w Top 30: na 26. At the Palace (Parts 1 & 2) 'mówionego' duetu Wilfrid Brambell & Harry H. Corbett (z 32. pozycji) i na 29. przepiękna ballada śpiewana przez Matta Monro - From Russia with Love (z 36.).


  


 Data notowania: 1964-01-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Want to Hold Your Hand''(Parlophone) R 5084

   Po osiemnastu tygodniach w pierwszej trójce, czyli od 5 IX 1963 (!), She Loves You Beatlesów spada w tym tygodniu na 5. miejsce; na 4. natomiast wchodzi I Only Want to Be with You w świetnym wykonaniu Dusty Springfield. Zaskakujące, że dwie następne wersje na liście brytyjskiej dotrą też do 4. miejsca: Bay City Rollers w 1976 (I Only Wanna Be with You) i the Tourists w 1979. Od trzech tygodni miejsca 33. i 34. zajmują (w różnych konfiguracjach) I Can Dance - Brian Poole & the Tremeloes i Deep Purple - Nino Tempo & April Stevens.
7 I 1964 nazwano czarnym dniem brytyjskiego rhythm'n'bluesa: wieku 32 lat zmarł na białaczkę Cyril "Squirrel" Davies, pionier tego gatunku muzyki na Wyspach. Dziś niesłusznie zapomniany, wirtuoz gry na harmonijce ustnej, wraz z Alexisem Kornerem założył zespół Blues Incorporated, z którym współpracowali m. in. Mick Jagger, Charlie Watts, Eric Burdon, Ginger Baker, Graham Bond i Paul Jones. Od listopada 1962 kierował zespołem the All-Stars, w którym śpiewał Long John Baldry.


  


 Data notowania: 1964-04-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Can't Buy Me Love''(Parlophone) R 5114

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 26 III-25 VI '64, 9 VII '64 (15 tyg.), 31 III-7 IV '84 (2 tyg.), no. 1 2-16 IV '64 (3 tyg.), UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Ella Fitzgerald (34. m. '64);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Bezprecedensowe zamówienia na ten SP przekroczyły 2 mln egzemplarzy w USA i 1 mln w UK! Na 1. miejsce tak w USA , jak i w UK utwór ten wskoczył już po tygodniu pobytu na listach, przy czym tak szybkiego wejścia lista 'Billboardu' dotąd nie odnotowała, a podobna sytuacja po raz drugi zdarzyła się dopiero w 1995. SP ten odniósł niewiarygodny sukces zwłaszcza w USA, torując drogę innym nagraniom Beatlesom, tak że zdarzało się, iż zespół miał na liście popowej Top 100 'Billboardu' jednocześnie 14 (!) piosenek, a 60% sprzedanych płyt w danym okresie to nagrania tego zespołu. W jednym z tygodni marca pierwsza piątka listy pop "Billboardu" składała się wyłącznie z utworów "czwórki chłopców z Liverpoolu": 1. Can't Buy Me Love, 2. Twist & Shout, 3. She Loves You, 4. I Want to Hold Your Hand, 5. Please Please Me. Jakaż lista na świecie mogłaby poszczycić się podobnym układem?! Can't Buy Me Love pochodzi rzecz jasna z pierwszego filmu Beatlesów A Hard Day's Night (w wersji polskiej - The Beatles) w reżyserii Richarda Lestera, filmu będącego 'biografią' dwóch dni członków zespołu, pełnego gagów i humoru w dobrym guście. Piosenka Can't Buy Me Love wciąż znajduje się w pierwszej piątce SPs sprzedanych w największych nakładach w UK. To również wielki sukces George'a Martina: trzeci z rzędu utwór na 1. miejscu w UK przez niego realizowany.

   Z powodu niewystarczającego dostępu do najpopularniejszego środka przekazu, czyli radia, a także ze względu na częste ingerencje cenzury i promowanie muzyki łatwiejszej, mniej ambitnej, jeden z ważniejszych promotorów nagrań - Ronan O'Rahilly, zdobył środki na zakup i zaadaptowanie do emisji programów radiowych 34-letniego duńskiego promu "Frederica". Przeprowadzono go na wody w pobliżu Felixstowe w hrabstwie Suffolk i zakotwiczono 27 III 1964. Radiostacja, której nadano wdzięczne imię "Caroline", zadebiutowała w eterze o północy już następnego dnia przebojem Beatlesów Can't Buy Me Love. Miliony słuchaczy momentalnie nastawiło swoje odbiorniki z pasma BBC na pasmo 199 kHz. W lipcu "Caroline" została przeholowana w okolice wyspy Man, a na jej miejscu pojawił się statek-rozgłośnia "Atlanta", przechrzczony wkrótce na "Caroline South". Obie "Karoliny" przyczyniły się do wylansowania wielu wielkich przebojów lat 60. (np. You've Lost That Lovin' Feelin' duetu the Righteous Brothers), 70. i 80. Kres Radiu położyła nowelizacja prawa brytyjskiego, wskutek czego w 1989 brytyjska i duńska ekspedycja karna zarekwirowała statki! Prawda jest taka, że obie "Karoliny" utorowały drogę współczesnym formom prezentacji rocka drogą radiową, przez co do dziś muszą być drogie i bliskie każdemu miłośnikowi tej muzyki.


  


 Data notowania: 1964-04-09  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Can't Buy Me Love''(Parlophone) R 5114

   W Top 30 znajdują się dwa utwory w rytmie ska: My Boy Lollipop, śpiewany przez wokalistkę z Jamajki - Millie i Mocking Bird Hill w wykonaniu brytyjskiego zespołu the Migil Five. My Boy Lollipop to stara, przyjemna piosenka Bobby'ego Spencera (z zespołu the Cadillacs) z 1956, śpiewana w oryginale w wolnym tempie przez Barbie Gaie. 17-letnia Millie (w USA nazywana Millie Small) zmieniła go nie do poznania, przyspieszając niewiarygodnie tempo i śpiewając wysokim, dziecięcym głosem. Natomiast z Mocking Bird Hill, piosenki zgoła nikomu nic dziś nie mówiącego zespołu the Pinetoppers, wylansowanej w marcu 1951 przez Lesa Paula & Mary Ford i przez Patti Page, kwintet the Migil Five zrobił jakieś dziwactwo: przerobił niemal ludowy (i to przypominający rejony Bawarii) walczyk w szybkie, bardzo zrytmizowane ska. Warto dodać, że w tamtym czasie tygodnik 'NME' reklamował dodatkowo ten zespół podając, że jeden z jego członków - Red Lambert ma 90 kilka lat!
Viva Las Vegas Elvisa Presley'a, tytułowa piosenka z jego piętnastego filmu, tym razem w reżyserii George'a Sidney'a, dochodzi do 17. i jednocześnie najwyższego swego miejsca. Tym razem Elvis wcielił się w postać kierowcy rajdowego, Lucky'ego Jordana; jego partnerką była super-blond-sexy Ann-Margret. To, jak dotąd, najniżej notowany utwór Elvisa na liście brytyjskiej spośród wydanych przez RCA. O dziwo, dużo większy sukces odniósł ten utwór 28 lat później jako cover, w wykonaniu ZZ Top.


  


 Data notowania: 1964-04-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Can't Buy Me Love''(Parlophone) R 5114

   W tym tygodniu mamy trzy dublety wśród potentatów listy brytyjskiej tamtych lat: the Bachelors śpiewają I Believe (3. miejsce) i Diane (16.), the Searchers - Don't Throw Your Love away (20.) i Needles & Pins (38.), a Gerry & the Pacemakers - Don't Let the Sun Catch You Crying (31.) i I'm the One (40.). I Believe to oczywiście jeden z najsłynniejszych przebojów w historii listy brytyjskiej. W 1953 Frankie Laine spędził z nim 18 tygodni na 1. miejscu (rekord chyba już nie do pobicia)! Bachelorsi za trzy tygodnie dojdą do 2. pozycji, a w listopadzie 1995 angielski aktorsko-wokalny duet Robson & Jerome ponownie wprowadzi I Believe na szczyt listy.
Pojawia się też utwór Bena E. Kinga z 1961 Stand by Me tu w wykonaniu Kenny'ego Lyncha. W tym czasie utwór ten nagrał także "niejaki" Cassius Clay, jednak wersja Lyncha była nieco bardziej popularna i mistrz świata w boksie w wadze ciężkiej nie wszedł na listę. Szkoda! Najistotniejsza informacja jest jednak zupełnie inna: na 39. pozycji pojawia się absolutny debiutant - jeden z najsłynniejszych i najwybitniejszych białych zespołów bluesowych, the Animals, z utworem Baby Let Me Take You Home.


  


 Data notowania: 1964-07-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''A Hard Day's Night''(Parlophone) R 5160

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 16 VII-8 X '64, 21-28 VII '84 (15 tyg.), no. 1 23 VII-6 VIII '64 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Peter Sellers (14. m. '65);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Zarówno wspaniały utwór Lennona i McCartney'a, jak i album-soundtrack pod tym samym tytułem (pierwszy fabularny film Beatlesów w polskich kinach wyświetlany jako The Beatles), błyskawicznie wskoczyły na 1. miejsca list singlowych i longplay'owych zarówno w UK, jak i w USA. Za Oceanem album A Hard Day's Night został sprzedany w milionowym nakładzie w rekordowym czasie czterech dni! W UK jest to piąty kolejny no. 1 Beatlesów; dotychczas tylko Presley miał podobna fantastyczną sekwencję w 1961-1962. Jak się okaże, zmieniony na 1. miejscu It's All over Now jest również pierwszym z pięciu kolejnych prowadzących utworów Rolling Stonesów. Oba utwory są dwoma z pięciu w tym tygodniu w Top 10 utworami, które były kiedykolwiek na szczycie listy brytyjskiej (pozostałe to The House of the Rising Sun na 5. miejscu, Do Wah Diddy Diddy na 9. i It's over na 10.).

   Dusty Springfield (właśc. Mary O'Brien) po raz pierwszy w swej karierze dochodzi do 3. miejsca listy brytyjsikiej. I Just Don't Know What to Do with Myself chwytająca za serce, bardzo emocjonalnie zaśpiewana piosenka Burta Bacharacha i Hala Davida, napisana dla byłego lidera doo-woopowej grupy the Flamingos - Tommy'ego Hunta.


  


 Data notowania: 1964-07-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''A Hard Day's Night''(Parlophone) R 5160

   Bez niespodzianek na liście. Pierwsza trójka bez zmian, w Top 10 tylko jedna nowość - z 12. pozycji na 10. przesunęła się piosenka Johna D. Loudermilka Tobacco Road w wykonaniu brytyjskiej grupy the Nashville Teens, podobnie jak w Top 20: tu na 18. miejsce z 31. skoczyła It's Only Make Believe, śpiewana przez Billy'ego Fury'ego. The Nashville Teens, wbrew swej nazwie, ani nie pochodzili ze stolicy muzyki country, ani też w ich składzie nie było nastolatków. Grupa powstała w Surrey i szybko uznana została za jedną z najciekawszych spośród nagrywających w tym czasie w UK. Utwór Tobacco Road, znany dotąd z interpretacji zupełnie nie rockowych wykonawców - Franka Ifielda i Lou'a Rawlsa, przez debiutujących na liście Brytyjczyków wykonany został absolutnie nowocześnie i bardzo dynamicznie. Natomiast Billy Fury kolejny raz potwierdził, że w epoce Beatlesów i Rolling Stonesów jest jeszcze miejsce dla piosenkarzy starej daty. Potwierdzała to także piosenka - hit jeszcze z lat 50., wykonywany wtedy przez Conway'a Twitty'ego.


  


 Data notowania: 1964-08-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''A Hard Day's Night''(Parlophone) R 5160

   Na 3. miejsce wchodzi piosenka Call up the Groups, najpopularniejszy utwór świetnego pod względem instrumentalnym i wokalnym kwintetu brytyjskich parodystów o niezwykłym poczuciu humoru - the Barron Knights. To właściwie składanka (medley) krótkich fragmentów słynnych wówczas przebojów popularnych zespołów: the Searchers - Needles & Pins, Freddie & the Dreamers - You Were Made for Me, the Rolling Stones - I Wanna Be Your Man, the Bachelors - Diane, the Dave Clark Five - Bits & Pieces i the Beatles - Twist & Shout.
31 VII 1964 w wieku 40 lat w katastrofie lotniczej ginie Jim Reeves. Prowadzona przez niego i jego menadżera Deana Manuela awionetka podczas powrotnego lotu z Arkansas do Nashville wpadła w gwałtowny deszcz i runęła na ziemię. Ten, niestety, fakt przyczynia się do nagłego wzrostu sprzedaży SPs artysty. Na liście zarówno I Love You Because, jak i I Won't Forget You znów zaczynają iść do góry.


  


 Data notowania: 1964-12-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Feel Fine''(Parlophone) R 5200

 

   'Rec. Ret.' chart: 3 XII '64-25 II '65, 8 XII '84 (14 tyg.), no. 1 10 XII '64-7 I '65 (5 tyg.), UK Golden Disc; 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Wet Wet Wet (30. m. '90);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Po raz drugi na szczycie listy znajdowali się the Rolling Stones i po raz drugi zostali z niego zrzuceni przez Beatlesów (poprzedni układ: It's All over Now - A Hard Day's Night). Zakończenie roku na 1. miejscach listy 'Record Retailer' przez oba te zespoły to właściwy finał pierwszego roku 'brytyjskiej inwazji'. I Feel Fine to świetnie zaśpiewany przez Lennona, całkowicie nowocześnie zaaranżowany utwór, że wstępem gitarowym z odwrotnie puszczonej taśmy (po raz pierwszy w muzyce młodzieżowej). Zamówienie na ten SP przed jego ukazaniem się przekroczyło 750 tys. egzemplarzy. SP zdobył oczywiście status złotej płyty i dziś zajmuje 7. pozycję wśród 'najlepiej sprzedanych' małych płyt w historii brytyjskiego przemysłu płytowego. W USA wydano też osobno stronę 'B' tego SP - She's a Woman. Na marginesie: najgorzej na rozgrywkach stonesowsko-beatlesowskich wypadł Gene Pitney, który tak w ubiegłym, jak i w tym tygodniu z piosenką I'm Gonna Be Strong znajdował się na 2. miejscu.


  


 Data notowania: 1964-12-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Feel Fine''(Parlophone) R 5200

   Z nowości na liście warto wymienić dwie piosenki. Yeh Yeh to wspaniały debiut Georgiego Fame'a i jego zespołu the Blue Flames, którzy za niecały miesiąc zastąpią Beatlesów na 1. miejscu. Natomiast piosenkę Ringo w wykonaniu Kanadyjczyka Lorne'a Greene'a wymieniam dla ewentualnego sprostowania przypuszczeń jakoby dotyczyła ona perkusisty grupy the Beatles. Nic bardziej błędnego! To klasyczna ballada rodem z Dzikiego Zachodu, zainspirowana sukcesem TV serialu Bonanza i rolą papy Cartwrighta, którego sugestywnie zagrał Greene.


  


 Data notowania: 1964-12-24  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Feel Fine''(Parlophone) R 5200

   Dwa świąteczne utwory mamy na naszej liście, dla obu są to ich najwyższe notowania: na 11. miejscu Blue Christmas Elvisa Presley'a, a zaledwie na 29. Brenda Lee i jej kolejna propozycja na Gwiazdkę, tym razem pesymistyczna - Christmas Will Be Just Another Lonely Day. Dlaczego tak niskie pozycje? Cała Anglia słucha I Feel Fine.


  


 Data notowania: 1964-12-31  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Feel Fine''(Parlophone) R 5200

   W tym tygodniu nie ma żadnych zmian na liście, a to z tego jedynie powodu, że w okresie świątecznym nie zebrano danych o wielkości sprzedaży i częstości emisji utworów i pozostawiono notowanie z ubiegłego tygodnia. W londyńskim Hammersmith Odeon the Beatles organizują program bożonarodzeniowy, w którym biorą udział m. in. the Yardbirds, Freddie & the Dreamers, Sounds Incorporated i jako jedyna wokalistka Elkie Brooks.
W 1964 w katastrofie lotniczej ginie Jim Reeves i... odnosi największy, niestety pośmiertny, sukces w swej karierze. Jego dwa utwory - I Won't Forget You i I Love You Because biją wszelkie rekordy powodzenia. Ale i tak tylko Roy Orbison i the Supremes są jedynymi wykonawcami amerykańskimi, którzy dotarli do 1. miejsca listy 'Record Retailer'. Absolutnymi triumfatorami są Beatlesi, którzy dorzucają trzy kolejne nos. 1; mają więc sześć z rzędu utworów na szczycie listy (uwaga: nie liczymy dwóch SPs, wydanych przez Polydor, które dostały się na listę brytyjską: 6 VI 1963 My Bonnie i 11 VI-16 VII 1964 Ain't She Sweet). Wśród tych utworów jest też aktualnie prowadzący I Feel Fine. Od 11 X 1962 (wejście na listę Love Me Do) do 14 X 1964 (spadek z listy A Hard Day's Night) przebywali oni bez przerwy na liście - 105 tygodni: jeden z najdłuższych nieprzerwanych pobytów. Ale jeszcze dłużej stale przebywał Cliff Richard: 130 tygodni, czyli od 19 X 1961 (początek pobytu When the Girl in Your Arms Is the Girl in Your Heart) do 15 IV 1964 (pożegnanie się z listą I'm the Lonely One). I znów, podobnie jak w latach ubiegłych, żegna się z listą pewien artysta, wydawałoby się na zawsze. Ale to tylko pozory. 19 VIII 1964 po raz ostatni notowany jest utwór Dimples; po 28 latach 66 dniach (!) John Lee Hooker pojawi się powtórnie na liście, wykonując wspaniały utwór Boom Boom. Za największy przebój gwiazdkowy trzeba uznać śpiewany przez Elvisa Presley'a Blue Christmas. Na końcu tej wyliczanki mamy album roku: bezapelacyjnie, całkowicie zasłużenie była nim rewelacyjna płyta Beatlesów A Hard Day's Night.

Bilans roku:

utwór roku: You're My World (Il mio mondo) - Cilla Black,

wykonawca roku: Jim Reeves,

najpopularniejsze utwory: 1. I Won't Forget You - Jim Reeves, 2. Glad All over - the Dave Clark Five, 3. It's over - Roy Orbison, 4. I Love You Because - Jim Reeves, 5. A Hard Day's Night - the Beatles,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. the Beatles, 2. the Bachelors, 3. Jim Reeves, 4. Roy Orbison, 5. the Rolling Stones,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: I Love You Because - Jim Reeves (7. miejsce), I Won't Forget You - Jim Reeves (46. miejsce), Downtown - Petula Clark (73. miejsce) - p. notowanie z 12 XI '64,

Golden SPs: Can't Buy Me Love - the Beatles, I Feel Fine - the Beatles,

SPs the Beatles: I Want to Hold Your Hand (1. miejsce), She Loves You (3. miejsce), Can't Buy Me Love (1. miejsce), Ain't She Sweet (29. miejsce), A Hard Day's Night (1. miejsce), I Feel Fine (1. miejsce),

SPs Jima Reevesa: I Love You Because (5. miejsce), I Won't Forget You (3. miejsce), There's a Heartache Following Me (6. miejsce).


  


 Data notowania: 1965-01-07  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''I Feel Fine''(Parlophone) R 5200

   Pierwsza dziesiątka w nowym roku 1965 wygląda następująco: 1. Wiadomo! 2. Yeh Yeh - Georgie Fame & the Blue Flames, 3. Downtown - Petula Clark, 4. Terry - Twinkle, 5. Walk Tall - Val Doonican, 6. I'm Gonna Be Strong - Gene Pitney, 7. Girl Don't Come - Sandie Shaw, 8. Somewhere - P. J. Proby, 9. I Could Easily Fall - Cliff Richard, 10. Go Now - the Moody Blues. Największy skok, 17 miejsc do góry, wykonały dwa utwory: Go Now i Ferry Across the Mersey - Gerry & the Pacemakers (z 31. na 14. miejsce). Ta druga, autorska piosenka, pochodziła z pierwszego filmu zespołu; była jego trzecim i ostatnim utworem w Top 10 list po obu stronach Atlantyku. Ten piękny temat (Ferry 'cross the Mersey) pojawił się jeszcze raz na liście brytyjskiej w 1989 w wykonaniu zespołu the Christians, z którym śpiewało kilku znanych wokalistów brytyjskich, w tym - Gerry Marsden. Ten SP został wówczas nagrany dla zdobycia funduszy dla poszkodowanych w wypadku, jaki miał miejsce na stadionie piłkarskim w Hillsborough.
Record Industry Association of America przedstawiło listę płyt, które w 1964 uzyskały w USA status złotych SPs. Na czele znajdował się SP Beatlesów I Want to Hold Your Hand; 'złote' były też trzy inne płyty zespołu: Can't Buy Me Love, A Hard Day's Night i I Feel Fine, a ponadto Rag Doll grupy the Four Seasons, I Get around piątki Beach Boysów, słynny romantyczny Everybody Loves Somebody śpiewany przez Deana Martina i wielki przebój Roy'a Orbisona Oh Pretty Woman.


  


 Data notowania: 1965-04-22  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ticket to Ride''(Parlophone) R 5265

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 15 IV-1 VII '65, 20-27 IV '85 (14 tyg.), no. 1 22 IV-6 V '65 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Nie było niespodzianką, że pierwszy SP z nowego fabularnego filmu Beatlesów - Help, tak jak i poprzedni w reżyserii Richarda Lestera, stał się kolejnym no. 1 zespołu po obu stronach Atlantyku. Niespodzianką było wręczenie w tym właśnie czasie przez królową Elżbietę II całej Czwórce orderów Imperium Brytyjskiego. Zdjęcia do filmu rozpoczęto 22 II tego roku; pierwotnie miał nosić tytuł Eight Arms to Hold You. Co do samego filmu - tu również Beatlesi grają samych siebie, ale już w całkowicie wymyślonych i absurdalnych sytuacjach. Była to zwariowana komedia w stylu braci Marx, choć humor nie zawsze był na miarę Groucha i reszty. Surrealizm filmu znalazł swój finał także w dedykacji, która Beatlesi, złożyli... 'panu Eliasowi Howe, który w roku 1846 wynalazł maszynę do szycia'.

   Niezwykły przypadek notujemy na pozycji 37. - zajmują ją ex-equo dwa utwory: A Little You - Freddie & the Dreamers i Not until the Next Time - Jim Reeves.


  


 Data notowania: 1965-04-29  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ticket to Ride''(Parlophone) R 5265

   Z utworem Love Her debiutuje amerykańskie trio wokalne the Walker Brothers. To już drudzy, po the Righteous Brothers, "bracia" w tegorocznych zestawieniach, którzy tak naprawdę nic ze sobą wspólnego nie mają (pod względem pokrewieństwa). Nawet żaden z nich nie nazywa się "Walker".


  


 Data notowania: 1965-05-06  (Parlophone R 5265) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ticket to Ride''(Parlophone) R 5265

   Dominacja wytwórni Columbia na rynku brytyjskim ma też swoje odbicie na liście przebojów: aż siedem SPs tej firmy jest w tym tygodniu w Top 20. Na 14. i 18. miejscu znajdują się odpowiednio Wonderful World - Herman's Hermits i For Your Love - the Yardbirds, ale wyżej - od 4. do 8. pozycji wszystkie miejsca zajmowane są przez płyty, wydane przez tę wytwórnię. Tak więc na 4. pozycji znajduje się A World of Our Own - the Seekers, na 5. True Love Ways - Peter & Gordon, na 6. Pop Go the Workers - the Barron Knights, na 7. The Minute You're Gone - Cliff Richard i na 8. Bring It on Home to Me - the Animals.


  


 Data notowania: 1965-08-05  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Help!''(Parlophone) R 5305

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 29 VII-28 X '65, 10-24 IV '76 (17 tyg.), no. 1 5-19 VIII '65 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Tina Turner - Help (40. m. '84), Bananarama / La Na Nee Noo Noo - Help (3. m. '89);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] W czasie, gdy tytułowy utwór z drugiego filmu fabularnego najpopularniejszej grupy świata wchodził na 1. miejsce listy 'Record Retailer', Beatlesi rozpoczynali swe trzecie tournée po USA. Od razu na początku padł rekord: 15 VIII na na Shea Stadium w Nowym Jorku w koncercie uczestniczyło 55 600 osób! Widowisko było filmowane dla TV przez Ed Sullivan Productions. Wpływy z tego jednego koncertu przyniosły rekordową sumę 160 tys. dolarów. Krzyk i pisk był na tyle ogłuszający, że nikt chyba nie słyszał, co Beatlesi grali i śpiewali.

   Kinksi wydają swój kolejny SP - See My Friend; autorem jest oczywiście lider zespołu - Ray Davies. Tytuł jest podobny do poprzedniego ich utworu - Set Me Free: też składa się z trzech wyrazów, każdy z nich zaczyna się na taką samą literę. Oba weszły do Top 10, ale każdy jest zupełnie inaczej zaaranżowany i inny melodycznie.


  


 Data notowania: 1965-08-12  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Help!''(Parlophone) R 5305

   Na 8. miejscu znajduje się Joan Baez z piosenką (a właściwie z pieśnią) There But for Fortune. To już piąty tydzień z rzędu na tej pozycji znajduje się kobieta i za każdym razem jest to najwyższe miejsce tego utworu: 15 i 22 VII - Leave a Little Love - Lulu, 29 VII - In the Middle of Nowhere - Dusty Springfield, 5 i 12 VIII - There But for Fortune - Joan Baez. Natomiast ciekawemu utworowi Dave'a Berry'ego This Strange Effect idzie jak po grudzie; gdy 22 VII wszedł na 40. miejsce, co tydzień poprawia swoją lokatę o jedną pozycję, tak więc w tym tygodniu znalazł się na 37. miejscu i to będzie jego największe osiągnięcie.


  


 Data notowania: 1965-08-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Help!''(Parlophone) R 5305

   Znów ciekawa sekwencja na liście brytyjskiej: cztery kolejne utwory na pozycjach od 28. do 31. to dawne lub przyszłe nos. 1: Crying in the Chapel - Elvis Presley, Unchained Melody - the Righteous Brothers, I'm Alive - the Hollies i Make It Easy on Yourself - the Walker Brothers.


  


 Data notowania: 1965-12-16  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Day Tripper / We Can Work It out''(Parlophone) R 5389

 

   'Rec. Ret.' chart: 9 XII '65-24 II '66 (12 tyg.), no. 1 16 XII '65-13 I '66 (5 tyg.), UK Golden Disc; 'Billb.' chart: Day Tripper - 5. m., We Can Work It out - 1. m.;
inne wersje: Otis Redding - Day Tripper (43. m. '67), Stevie Wonder - We Can Work It out (27. m. '71), the Four Seasons - We Can Work It out (34. m. '76);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Zespół the Beatles kończy rok jako największa gwiazda światowego show-biznesu. Jego pierwszy podwójny SP odniósł ogromny sukces zarówno w UK, jak i w USA. Na Wyspach znajduje się wśród ośmiu najlepiej sprzedanych małych płyt w dziejach przemysłu rozrywkowego; za Oceanem firma Capitol wydała dwa osobne SPs z oboma utworami, nieco bardziej popularny był We Can Work It out. I znów, zarówno jedna, jak i druga piosenka doczekały się licznych coverów; do najciekawszych należało wykonanie Day Tripper zespołu the Vontastics, które znalazło się w Top 20 amerykańskiej listy country oraz wersja Steviego Wondera We Can Work It out, która weszła do dwudziestki tamtejszej listy pop.


  


 Data notowania: 1965-12-23  (Rekord Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Day Tripper / We Can Work It out''(Parlophone) R 5389

   Jeden z tegorocznych triumfatorów, Ken Dodd, w końcu tego roku pieczętuje swój sukces: w Top 5 w tym tygodniu ma dwa swoje utwory. Na 5. miejscu znajduje się przebój roku - Tears, a na 3. The River, jego wersja włoskiej piosenki Angioliniego, Calibiego i braci Rapetti Le colline sono in fioro z repertuaru Wilmy Goich.


  


 Data notowania: 1965-12-30  (Rekord Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Day Tripper / We Can Work It out''(Parlophone) R 5389

   Podobnie, jak w ubiegłym roku, w okresie świątecznym nie zliczano edycji radiowych piosenek, nie notowano liczby wybieranych SPs w szafach grających, ani też nie prowadzono spisów sprzedanych płyt; wobec tego lista z tego tygodnia jest powtórzeniem ubiegłotygodniowej.
Po raz ostatni na liście brytyjskiej znajduje się pierwsza wielka grupa nurtu 'mersey' Gerry & the Pacemakers; ich ostatni przebój to Walk Hand in Hand, aczkolwiek Gerry Marsden będzie gościł na liście jeszcze kilkakrotnie. Dla Gerry'ego zaczęło się jednak 'drugie' życie: od 11 X jest mężem byłej sekretarki swego dawnego fan-clubu - Pauline Behan. Chris Andrews to wzięty kompozytor (dla jednej tylko Sandie Shaw napisał Girl Don't Come, Long Live Love, Message Understood i Think Sometimes about Me, a przecież były jeszcze hity Adama Faitha: The First Time i We Are in Love) i popularny piosenkarz, w tym i przyszłym roku (jego Yesterday Man w listopadzie 1965 był blisko 1. miejsca). Andrews raz tylko miał jednocześnie dwa utwory na liście - właśnie teraz, ale za to od trzech tygodni oba w pierwszej dwudziestce: To Whom It Concerns i Yesterday Man. Znów nie ma klasycznego przeboju gwiazdkowego, chyba że za taki uznamy urokliwe, ale dziś już młodszym słuchaczom niewiele mówiące, króciutkie przeróbki znanych ówczesnych przebojów zespołu the Barron Knights w utworze Merry Gentle Pops (9. miejsce 6 I '66, czyli już następnego roku). Trzeci rok z rzędu przebojem 'gwiazdkowym' jest więc kolejny SP Beatlesów!
A' propos zespołu the Beatles - kolejny, trzeci rok z rzędu wprowadza on na 1. miejsce trzy swoje utwory (nb. wszystkie, jakie wydał: Ticket to Ride, Help! i Day Tripper / We Can Work It out). Również the Rolling Stones wszystkie trzy SPs umieszczają na szczycie [The Last Time, (I Can't Get No) Satisfaction i Get off of My Cloud]. To nieprzeciętne osiągnięcia; pamiętamy, że w całych dziejach listy tylko Presley'owi udało się dwukrotnie w jednym roku wprowadzić cztery piosenki na jej szczyt: w 1961 i 1962. Ponadto, wprowadzając 4 XI na 1. miejsce Get off of My Cloud, Stonesi znaleźli się na szczycie kisty ze swym piątym z rzędu SP! To prawdziwa 'satysfakcja' dla 'drugiego zespołu świata'. Ale niespodziewanymi zwycięzcami roku zostaje australijsko-cejlońska grupa the Seekers również z trzema piosenkami, lecz nie tylko wysoko notowanymi, ale i bardzo długo przebywającymi na liście. Oni też, a nie Beatlesi, zostają uznani w ankiecie 'Record Retailer' artystami roku! Najpopularniejszym albumem w roku 1965 był The Rolling Stones No. 2. Szczególnego wyczynu dokonał Cliff Richard. Gdy 25 III piosenka The Minute You're Gone znalazła się na 10. miejscu listy, był to już 26. (!) z rzędu jego utwór, który dotarł do pierwszej dziesiątki. W konkurencji, którą Anglicy nazwali by pewnie 'the most consecutive top ten hits', w całej historii listy brytyjskiej tylko Madonna w dalekiej przyszłości będzie miała więcej, bo 32 kolejne przeboje w Top 10. Natomiast, gdy 12 VIII the Righteous Brothers wprowadzili na listę słynny przebój Unchained Melody, a zwłaszcza, gdy wypadł on po 12 tygodniach 28 X, nikt nie przypuszczał, że za 25 lat i 83 dni - 3 XI 1990 znajdzie się on na 1. miejscu. Więcej - ten amerykański duet miał dwa utwory na 1. miejscu, ale czas, jaki dzielił jeden 'szczyt' od drugiego, wynosił 25 lat i 259 dni (11 II 1965 - You've Lost That Lovin' Feelin' i 28 X 1990 - Unchained Melody). Nigdy, w całej historii listy, nie było dłuższej przerwy między dwoma utworami prowadzącymi tego samego wykonawcy. Reedycje obu tych utworów odnajdziemy w 1990! Również Cher ma ciekawe 'osiągnięcie'. Będąc po raz pierwszy na liście 19 VIII 1965 z piosenką All I Really Want to Do, szczyt listy osiągnie dopiero za 25 lat i 259 dni: 4 V 1991 prowadzić będzie jej wersja The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss); mowa tu oczywiście o dokonaniach solowych tej piosenkarki, gdyż - jak wiadomo - w duecie z mężem, Sonnym Bono, prowadziła na liście na przełomie sierpnia i września tego roku. Wspomnijmy jeszcze o Holliesach. Oni również, podobnie jak the Righteous Brothers, zrobili sobie długą przerwę między swymi dwoma prowadzącymi utworami: 23 lata i 65 dni upłynęło bowiem między spadkiem ze szczytu I'm Alive 15 VII 1965 a wejściem na 1. miejsce He Ain't Heavy, He's My Brother 18 IX 1988. Jak dotąd, żaden inny wykonawca nie wprowadził swego drugiego utworu na 1. miejsce po tak długim okresie, jak oba te zespoły!

Bilans roku:

utwór roku: Tears - Ken Dodd,

wykonawca roku: the Seekers,

najpopularniejsze utwory: 1. Tears - Ken Dodd, 2. The Carnival Is over - the Seekers, 3-4. Day Tripper - the Beatles i We Can Work It out - the Beatles, 5. Wind Me up (Let Me Go) - Cliff Richard,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. the Seekers, 2. the Beatles, 3. the Rolling Stones, 4. Ken Dodd, 5. Sandie Shaw,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: Tears - Ken Dodd (35. miejsce),

golden SPs: Tears - Ken Dodd, The Carnival Is over - the Seekers, Day Tripper / We Can Work It out - the Beatles,

SPs the Seekers: I'll Never Find Another You (1. miejsce), A World of Our Own (3. miejsce), The Carnival Is over (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1966-01-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Day Tripper / We Can Work It out''(Parlophone) R 5389

   Pierwsza dziesiątka w pierwszym tygodniu nowego roku ma się, jak następuje: 1. Podwójny SP Beatlesów, 2. Cliff Richard - Wind Me up (Let Me Go), 3. The Seekers - The Carnival Is over, 4. Ken Dodd - The River, 5. The Spencer Davis Group - Keep on Running, 6. The Walker Brothers - My Ship Is Coming in, 7. Ken Dodd - Tears, 8. The Four Seasons with the Sound of Frank Valli - Let's Hang on, 9. The Barron Knights - Merry Gentle Pops, 10. The Kinks - Till the End of the Day. Jest też kilka nowości, m. in. You Were on My Mind - Crispian St. Peters (28. miejsce) i Hello Dolly - the Bachelors (31.). Pierwszy z tej dwójki to cover dużego przeboju grupy We Five. SP młodego piosenkarza z Kentu - Crispiana St. Petersa (właśc. Peter Smith) omal nie dostał się na 1. miejsce listy brytyjskiej, a w USA wszedł do Top 40. Interesująca instrumentacja tej piosenki była m. in. dziełem zaproszonego do sesji nagraniowej gitarzysty - Jimmy'ego Page'a! Szokował publiczność wypowiedziami w stylu "Napisałem 80 piosenek lepszych od beatlesowskich", czy "Jestem lepszy od Presley'a, bardziej sexy od Dave'a Berry'ego i bardziej ekscytujący od Toma Jonesa". Arogancki St. Peters skończył krótką karierę w październiku tego roku na piątym swym SP (trzecim na liście) - Changes. Piosenka Bachelorsów to oczywiście tytułowy szlagier z musicalu Stewarta i Hermana. To była już piąta i ostatnia wersja tego utworu na liście brytyjskiej; cztery pierwsze pochodziły z roku premiery na Broadway'u, czyli z 1964: Louisa Armstronga, Frankiego Vaughana, Kenny'ego Balla i jego Jazzmenów i Franka Sinatry z orkiestrą Counta Basiego. Największą popularność zyskało wykonanie wielkiego "Satchmo", najmniejszą... Sinatry.
Motown Record Corporation opublikowała listę SPs, które w 1965 zyskały status złotych płyt: I Can't Help Myself - the Four Tops, My Girl - the Temptations i Shotgun - Jr. Walker & the All-Stars oraz Stop! In the Name of Love, Back in My Arms Again i I Hear a Symphony, wszystkie tria the Supremes.


  


 Data notowania: 1966-01-13  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Day Tripper / We Can Work It out''(Parlophone) R 5389

   Aż sześciu wykonawców znalazło się w tym tygodniu po raz pierwszy w Top 40: przede wszystkim na 28. miejscu wspomniany w poprzednim tygodniu Crispian St. Peters, a poza tym Vince Hill, dwa kwintety wokalno-instrumentalne Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich i the Overlanders, trio - the Mindbenders oraz wokalny duet David & Jonathan. Hill reprezentował jakby odchodzący z muzyki popularnej styl 'pięknych głosów' a'la Al Martino, Jimmy Young czy Ronnie Hilton. Jego debiut w pierwszej czterdziestce z piosenką Take Me to Your Heart Again na 29. miejscu nie był debiutem w ogóle na liście, gdyż w czerwcu 1962 doszedł do 41. miejsca z utworem The River's Run Dry. Dla kwintetu Dave'a Dee trzeci SP You Make It Move był istotnie zupełnym debiutem na liście; sam dotarł do 26. pozycji, jednak zapoczątkował rzadką serię dziesięciu kolejnych przebojów w Top 20! Zespół the Mindbenders istotnie debiutuje w tym tygodniu na liście brytyjskiej i to od razu na 34. miejscu, jednak nie jest to prawda pełna i do końca: od lipca 1963 (Hello Josephine) do listopada ubiegłego roku (She Needs Love) znajdowała się na liście jako grupa towarzysząca Wayne'owi Fontanie (m. in. spory hit Game of Love). Jej aktualny, pierwszy samodzielny utwór to A Groovy Kind of Love, spopularyzowany 22 lat później przez Phila Collinsa. Wreszcie, zarówno Overlandersi, jak i David & Jonathan (właśc. Roger Greenaway i Roger Cook) zadebiutowali w tym samym tygodniu tym samym utworem: Michelle Lennona i McCartney'a, odpowiednio na 36. i 39. miejscu. Oba wykonania były niemal identyczne, dlatego zaskakująca była ogromna popularność wersji Overlandersów, a dużo mniejsza duetu, choć to jego wykonania producentem był George Martin.


  


 Data notowania: 1966-06-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Paperback Writer''(Parlophone) R 5452

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 16 VI-1 IX '66, 27 III-24 IV '76 (17 tyg.), no. 1 23-30 VI '66 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Tuż po swym ostatnim występie na żywo, a był to koncert zwycięzców w ankiecie tygodnika 'New Musical Express', zespół the Beatles zaprezentował swój kolejny utwór - piosenkę Paula McCartney'a Paperback Writer, która stała się jego jubileuszowym, dziesiątym (i to z rzędu) SP na 1. miejscu na liście brytyjskiej. O sukcesie tej piosenki zaważył prosty, ale urokliwy tekst (wreszcie nie o miłości), a zwłaszcza nadzwyczaj wyszukane harmonie. Dość niezwykłe jest to, że wymieniła ona na szczycie listy 'Rec. Ret.' Strangers in the Night Sinatry, natomiast na liście 'Billboardu' doszło do sytuacji odwrotnej: 9 VII 'the Voice' zastąpił na szczycie 'czwórkę z Liverpoolu'.


  


 Data notowania: 1966-06-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Paperback Writer''(Parlophone) R 5452

   Autorzy książki Top 40 Charts nazwali ten tydzień "czarnym". Na liście pojawia się hiszpańsko-niemiecko grupa Los Bravos z wielkim przebojem Black Is Black (35. miejsce). Powoli, ale systematycznie schodzi w dół (obecnie 16. miejsce) niedawny no. 1 - Paint It, Black Stonesów. Wreszcie swoje najwyższe miejsce w zestawieniu (6. miejsce) osiąga piosenka Don't Answer Me, śpiewana przez Cillę Black.
Los Bravos to hiszpańska grupa Mike & the Runaways z niemieckim wokalistą Mikem Kogelem, która nagrywając Black Is Black przyjęła nazwę Los Bravos. Swój wielki sukces (2. miejsce na liście brytyjskiej i 4. na amerykańskiej) utwór zawdzięczał po pierwsze kapitalnej, rytmicznej melodii w stylu artystów wytwórni Motown, a po drugie zmasowanej promocji przez pirackie radiostacje. Jego autorami byli dwaj Anglicy - Tony Hayes i Steve Wadey, a producentem - znany kompozytor Ivor Raymonde. Jesienią 1977 Black Is Black doprowadził również do 2. miejsca listy brytyjskiej francuski żeński duet wokalny La Belle Epoque. Z kolei dla Cilli Black to już siódmy utwór w Top 10; i tak jak w przypadku jej drugiego utworu na 1. miejscu - You're My World (Il mio mondo), również Don't Answer Me to w oryginale piosenka włoska Ti Vedo Uscuiri z angielskim tekstem Petera Callandara.


  


 Data notowania: 1966-08-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Yellow Submarine / Eleanor Rigby''(Parlophone) R 5493

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 11 VIII-3 XI '66 (13 tyg.), Eleanor Rigby / Yellow Submarine - 30 VIII '86 (1 tydz.), no. 1 18 VIII-8 IX '66 (4 tyg.); 'Billb.' chart: Yellow Submarine - 2. m.;
inne wersje: Ray Charles - Eleanor Rigby (36. m. '68);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Jedenasty z rzędu SP Beatlesów na czele listy 'Record Retailer' (niestety, ich następny SP dotrze 'tylko' do 2. miejsca) i już ich druga podwójna płyta singlowa. Po raz pierwszy utwory, zamieszczone na SP, pochodziły z wcześniej wydanego albumu; po raz pierwszy też utwór singlowy został zaśpiewany przez Ringo Starra (Yellow Submarine). To piosenka dla dzieci, o swoiście rymowanym tekście i melodii. Druga natomiast (Eleanor Rigby) to intrygująca, błyskotliwie zorkiestrowana opowieść Paula McCartney'a o ludzkiej samotności: starej kobiety i pastora, którego kazań już nikt nie słucha. Pierwotny tytuł tego utworu brzmiał Miss Daisy Hawkins. Oczywiście oba utwory pochodziły ze wspaniałego filmu animowanego Yellow Submarine, w którym rysownicy pod kierownictwem George'a Dunninga czerpali natchnienie z muzyki Beatlesów i George'a Martina.

   Wraz z wejściem na listę piosenki Distant Drums w wykonaniu Jima Reevesa (33. miejsce) znajdujemy na niej aż dziewięć nos. 1: SP prowadzący w tym tygodniu, With a Girl Like You (2. miejsce), Out of Time Chrisa Farlowe'a (9.); następne 'pierwsze miejsca' zajmują kolejne pozycje od 20. do 23.: All Or Nothing grany i śpiewany przez the Small Faces, Get away - Georgie Fame & the Blue Flames, wielki przebój Kinksów Sunny Afternoon i jeszcze większy przebój Franka Sinatry Strangers in the Night. Tę listę zamyka na 40. pozycji poprzedni SP the Beatles - Paperback Writer.


  


 Data notowania: 1966-08-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Yellow Submarine / Eleanor Rigby''(Parlophone) R 5493

   Top 10 w tym tygodniu wygląda następująco: 1. Yellow Submarine / Eleanor Rigby - the Beatles, 2. God Only Knows - the Beach Boys, 3. With a Girl Like You - the Troggs, 4. They're Coming to Take Me away Ha-Haaa! - Napoleon XIV, 5. Mama - Dave Berry, 6. Black Is Black - Los Bravos, 7. Visions - Cliff Richard, 8. The More I See You - Chris Montez, 9. All Or Nothing - the Small Faces, 10. Lovers of the World Unite - David & Jonathan. Swoje najwyższe pozycje osiągają tu m. in. God Only Knows i They're Coming to Take Me away Ha-Haaa!. Pochodząca z rewelacyjnie zrealizowanego albumu Pet Sounds, piosenka God Only Knows to jeden z najbardziej udanych utworów chłopców z Kalifornii; wg Paula McCartney'a - o najpiękniejszych harmoniach spośród wszystkich utworów rockowych tamtej dekady! Dziwi więc niepomiernie, że w USA został on umieszczony jako strona "B" SP Wouldn't It Be Nice. Piosenka Napoleona XIV to z kolei zupełne dziwadło - monolog szaleńca, wykonany przez inżyniera dźwięku i kompozytora Jerry'ego Samuelsa, który oczekuje (oczywiście szaleniec) na odwiezienie na zabawną farmę przez "miłych śmiesznych ludzi w czystych białych płaszczykach". Stroną "B" był ten sam utwór... nagrany wspak. Oczywiście producentem płyty był sam Samuels. Różne organizacje na rzecz popierania zdrowia psychicznego nie znalazły w dokonaniu pana Samuelsa niczego śmiesznego, ostro protestowały i spowodowały znaczne ograniczenie emisji They're Coming to Take Me away Ha-haaa! przez wiele stacji radiowych.


  


 Data notowania: 1966-09-01  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Yellow Submarine / Eleanor Rigby''(Parlophone) R 5493

   Pechowe miejsce 19.: od dziewięciu tygodni każdy utwór na tej pozycji idzie w dół. I tak, idąc od 7 VII, Sloop John B Beach Boysów, będący na tym miejscu, spadnie na 21., w następnym tygodniu It's a Man's Man's Man's World Jamesa Browna & the Famous Flames - na 22., Percy Sledge z piosenką When a Man Loves a Woman - na 26., Paperback Writer Beatlesów spadnie o dwa miejsca, następnie Bus Stop Holliesów aż o siedem, a Nobody Needs Your Love Gene'a Pitney'a - o pięć, na 21. miejsce 25 VIII przeniesie się Going back Dusty Springfield, wreszcie znajdująca się w ubiegłym tygodniu właśnie na 19. miejscu wersja Presley'a Love Letters w tym tygodniu będzie notowana dopiero na 28. pozycji.
Dość dużą popularnością cieszy się piosenka amerykańskiego zespołu Tommy James & the Shondells - Hanky Panky: w tym tygodniu przebywa na liście ostatni siódmy raz, ale nie znalazła się przez cały ten czas na miejscu wyższym od 38.
29 VIII zespół the Beatles zagrał w Candlestick Park w San Francisco swój ostatni płatny koncert.


  


 Data notowania: 1966-09-08  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Yellow Submarine / Eleanor Rigby''(Parlophone) R 5493

   Podobna sytuacja, jak w ubiegłym tygodniu: od ośmiu tygodni, czyli od 14 VII, wszystkie utwory zajmujące pozycję 19., cechują się tendencją spadkową. Są to kolejno: Sorrow - the Merseys, Promises - Ken Dodd, Can I Trust You - the Bachelors, When a Man Loves a Woman - Percy Sledge, Paperback Writer - the Beatles, (Baby) You Don't Have to Tell Me - the Walker Brothers, Give Me Your Word - Billy Fury, Going back - Dusty Springfield i Out of Time - Chris Farlowe.
Nowy SP Roy'a Orbisona Too Soon to Know był permanentnie kojarzony ze zmarłą w czerwcu żoną piosenkarza - Claudette. Orbison jasno temu zaprzeczył zaznaczając, że starał się nagrać cokolwiek i przypadek sprawił, że tematyka nowego utworu dotyczyła straty osoby bliskiej.


  


 Data notowania: 1967-07-19  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''All You Need Is Love''(Parlophone) R 5620

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 12 VII-4 X '67, 18 VII-1 VIII '87 (16 tyg.), no. 1 19 VII-2 VIII '67 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Tom Jones (19 m. '93);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Premiera tej piosenki odbyła się 25 VI 1967 w programie BBC "Our World" na oczach 400 mln ludzi, zgromadzonych przed telewizorami w 24 krajach wszystkich kontynentów (z pominięciem Polski!). All You Need Is Love to po prostu wizytówka społeczności hippisowskiej z tekstem przeładowanym typowymi dla niej sloganami. Jednak w warstwie muzycznej była ona połączeniem dążności Beatlesów do eklektyzmu z typowym dla nich poczuciem humoru. Sensacją było transmitowanie programu 'na żywo' za pośrednictwem satelity; sensacją stał się też udział w tym nagraniu takich gwiazd, jak Mick Jagger, Donovan, Eric Clapton, perkusista the Who - Keith Moon, członkowie zespołu the Hollies czy Marianne Faithfull. Był to jedyny przebój singlowy Beatlesów w wersji 'live'. Stroną 'B' SP była piosenka Baby You're a Rich Man, niewątpliwy atak na menadżera, ale przede wszystkim przyjaciela całej czwórki - Briana Epsteina, uważana też za pierwszą jawną i ostrą kpinę z... 'dzieci-kwiatów' (w nagraniu wziął udział m. in. Mick Jagger).

   Urodzaj na solowe nagrania byłych lub aktualnych członków znanych zespołów. Do ubiegłego tygodnia na liście znajdowała się pierwsza i jedyna piosenka na liście Judith Durham, ex-wokalistki Seekersów: Olive Tree doszła zaledwie do 33. miejsca. W tym tygodniu debiutują utwory Dave'a Daviesa z Kinksów - Death of a Clown oraz Johna Walkera, jednego z the Walker Brothers - Annabella. Dokładnie mówiąc, w tym drugim przypadku debiut nastąpił wcześniej, gdyż dwa tygodnie temu, 5 VII, Annabella znalazła się 48. miejscu, aby na tydzień wypaść z zestawienia. W przypadku Dave'a Daviesa zaskakujące jest to, że to on, a nie bardziej uzdolniony i sławniejszy starszy brat, był jedynym członkiem grupy the Kinks, który jako solista znalazł się na brytyjskiej liście przebojów i to z dwoma utworami (drugi to grudniowy przebój Susannah's Still Alive). Ale i tak jego największy przebój - Death of a Clown był autorstwa Ray'a Daviesa.


  


 Data notowania: 1967-07-26  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''All You Need Is Love''(Parlophone) R 5620

   Spośród tego tygodniowych debiutów na szczególną uwagę zasługują Creeque Alley - the Mama's & the Papa's, I Was Made to Love Her - pierwszy utwór w Top 10 Steviego Wondera, I'll Never Fall in Love Again - Toma Jonesa, Gin House Blues - Amen Corner i Trying to Forget - Jim Reeves. Dla świetnego hippisowskiego zespołu the Mama's & the Papa's będzie to już pożegnalny utwór na liście brytyjskiej. Najwyżej z wymienionych, bo do 2. miejsca, dojdzie piosenka śpiewana przez Toma Jonesa. Tytuł identyczny, jak piosenki wykonywanej przed ośmioma laty przez Johnniego Ray'a i wielkiego przeboju Bobbie Gentry z 1969, ale to trzy zupełnie różne utwory. W przypadku Jonesa to patetyczna ballada wielkiego Lonniego Donegana, co ważniejsze - pierwszy z trzech kolejnych jego SPs, które dotarły do 2. pozycji (następne to I'm Coming Home z listopada tego roku i Delilah z lutego 1968).


  


 Data notowania: 1967-08-02  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''All You Need Is Love''(Parlophone) R 5620

   W całej pierwszej czterdziestce tylko dwa utwory, poza prowadzącym All You Need Is Love, zajmują swą najwyższą pozycję: Death of a Clown Dave'a Daviesa - 3. i Annabella Johna Walkera - 24.


  


 Data notowania: 1967-12-06  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

 

   

'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 29 XI '67-14 II '68 (12 tyg.), 5 XII '87 (1 tydz.), no. 1 6 XII '67-17 I '68 (7 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [John Lennon, Paul McCartney] Tą piosenką Beatlesi mówili "hello" ("witaj") rokowi 1968 i "goodbye" ("bywaj") rokowi 1967 z samego szczytu list "Record Retailer" i "Billboardu". Spośród wszystkich utworów Beatlesów Hello Goodbye przebywało najdłużej, podobnie, jak w 1963 From Me to You, na 1. miejscu w UK: 7 tygodni. Tą piosenką Beatlesi potwierdzili ponadto możliwości genialnego łączenia prawdziwego artyzmu ze sztuką pop. To ich pierwszy SP po śmierci menadżera i przyjaciela całej czwórki, Briana Epsteina. Po ukazaniu się tej płyty koncern EMI ogłosił, że zespół sprzedał do tej pory ponad 200 milionów płyt!

   Podczas grudniowego tournée tria the Jimi Hendrix Experience razem z nim występowały zespoły Pink Floyd, Amen Corner i the Move. To działo się już po wydaniu 1 XII drugiego albumu Hendrixa - Axis: Bold As Love (Track). Jego genialna inwencja melodyczna, cudowne umiejętności swingowania, odważne zapuszczanie się na pole muzyki soulowej, nadzwyczaj lekki, miejscami zupełnie odkrywczy sposób gry na gitarze każą widzieć w tej płycie kolejne arcydzieło rockowe Mistrza.


  


 Data notowania: 1967-12-13  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   Na 20. miejsce wchodzi podwójny EP Beatlesów Magical Mystery Tour. Znalazło się na nim sześć utworów: Magical Mystery Tour, Your Mother Should Know, I Am the Walrus, Fool on the Hill, Flying i Blue Jay Way. Za dwa tygodnie dojdzie on do 2. miejsca, na którym będzie pozostawał przez trzy tygodnie. Na przeszkodzie do wejścia na szczyt listy stanął ich własny SP - Hello Goodbye.
W katastrofie lotniczej w Madison 10 XII zginął genialny wokalista soulowy Otis Redding i 4-osobowy zespół the Bar Keys. Stało się to trzy dni po nagraniu przez Reddinga utworu (Sittin' on) The Dock of the Bay. W nagraniu wzięli też udział dwaj jego synowie: Dexter i Otis III. Był to pierwszy jego utwór w Top 10 zarówno na liście amerykańskiej (doszedł na sam jej szczyt), jak i brytyjskiej (najwyższe, 3. miejsce). Głównie dzięki tej piosence 'Melody Maker' uznało go za piosenkarza roku 1967 (przed Presley'em!); w 1989 Redding został członkiem Rock'n'Roll Hall of Fame.


  


 Data notowania: 1967-12-20  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   Zbliża się Gwiazdka, a tu po raz pierwszy brakuje klasycznego utworu bożonarodzeniowego; wiadomo, wszyscy kupują płyty Beatlesów. Mimo, że do końca roku pozostał jeszcze tydzień, już dziś można wskazać pięć najpopularniejszych przebojów grudnia: 1. Hello Goodbye - the Beatles, 2. If the Whole World Stopped Loving - Val Doonican, 3. Let the Heartaches Begin - Long John Baldry, 4. Something's Gotten Hold of My Heart - Gene Pitney, 5. I'm Comin' Home - Tom Jones. Dla Vala Doonicana piosenka Shelby'ego Singletona i znanego kompozytora muzyki country Bena Petersa If the Whole World Stopped Loving była piątym i ostatnim utworem w brytyjskiej Top 10. Znalazł się on na szalenie popularnym w tym czasie albumie tego irlandzkiego piosenkarza - Val Doonican Rocks But Gently. W latach 60. ten dziś już niemal zapomniany wykonawca miał siedem piosenek w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów i aż pięć albumów w pierwszej dziesiątce zestawień longplayów.
"The New Musical Express" ogłasza coroczną ankietę: piosenkarzem i osobistością roku zostaje Elvis Presley, piosenkarką - Dusty Springfield, a grupą wokalną - the Beatles, za SP roku uznano A Whiter Shade of Pale - Procol Harum przed All You Need Is Love - the Beatles.


  


 Data notowania: 1967-12-27  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   W ostatnim zestawieniu roku 1967 If the Whole World Stopped Loving w wykonaniu Vala Doonicana trzeci tydzień z rzędu zajmuje 4. pozycję. W okresie gwiazdkowym prowadzą na liście Beatlesi; podobnie było już czterokrotnie w ciągu ostatnich pięciu lat (tylko w ubiegłym roku 'palmę pierwszeństwa' przejął Tom Jones i jego wersja Green Green Grass of Home). W tym tygodniu, dodatkowo, na 2. miejscu ich jest EP-ka Magical Mystery Tour. Jakby dla podkreślenia wielkiego tegorocznego triumfu Engelberta Humperdincka francuska wersja jego wielkiego przeboju The Last Waltz, wykonywana przez Mireille Mathieu (La derniere valse), dochodzi do 26. pozycji.
Bój o miano najpopularniejszego piosenkarza roku 1967 stoczyli Tom Jones, który rozpoczął tegoroczne zestawienia na 1. miejscu i Engelbert Humperdinck, który spędził w tym roku najwięcej tygodni na liście 'Record Retailer'. Niewątpliwym zwycięzcą okazał się ten drugi. Sandie Shaw ma swój trzeci no. 1 (Puppet on a String). Dopiero niemal za 20 lat kolejna wokalistka będzie miała trzy (a nawet więcej) utwory na szczycie listy (Madonna - począwszy od True Blue). To był rok pod znakiem 'lata miłości', które zdominowali Procol Harum, the Beatles i Scott McKenzie.
Ogromny sukces odniósł Engelbert Humperdinck, tegoroczny debiutant na listach przebojów, który ogółem w tym roku spędził na liście brytyjskiej aż 97 tygodni! Jak dotąd, więcej czasu w danym roku przebywali jedynie Bill Haley & his Comets w 1956 (110 tygodni) i Presley rok później (108 tygodni). Brak klasycznego przeboju gwiazdkowego; to czego słuchano w Święta Bożego Narodzenia to przede wszystkim beatlesowskie Hello Goodbye. >

Bilans roku:

utwór roku: Release Me - Engelbert Humperdinck,

wykonawca roku: Engelbert Humperdinck,

najpopularniejsze utwory: 1. The Last Waltz - Engelbert Humperdinck, 2. Release Me - Engelbert Humperdinck, 3. San Francisco (Be Sure to Wear Some Flowers in Your Hair) - Scott McKenzie, 4. Puppet on a String - Sandie Shaw, 5. A Whiter Shade of Pale - Procol Harum,

najpopularniejsi wykonawcy: 1. Engelbert Humperdinck, 2. the Monkees, 3. Tom Jones, 4. the Beatles, 5. the Tremeloes,

SPs z pierwszej setki wszech czasów: Release Me - Engelbert Humperdinck (10. miejsce), The Last Waltz - Engelbert Humperdinck (29. miejsce), A Whiter Shade of Pale - Procol Harum (72. miejsce), There Goes My Everything - Engelbert Humperdinck (92. miejsce) - p. notowanie z 15 VI '67,

golden SPs: Release Me - Engelbert Humperdinck, The Last Waltz - Engelbert Humperdinck,

SPs Engelberta Humperdincka: Release Me (1. miejsce), There Goes My Everything (2. miejsce), The Last Waltz (1. miejsce).


  


 Data notowania: 1968-01-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   Do "czterdziestki" wchodzi słynna piosenka the Moody Blues - Nights in White Satin. Jest to pierwszy utwór tego wspaniałego zespołu w Top 40 po odejściu głównego wokalisty - Denny'ego Laine'a. Od tego momentu na każdej płycie the Moody Blues śpiewać będą wszyscy członkowie kwintetu (choć za głównego wokalisty uważa się powszechnie Justina Haywarda). Natomiast sam utwór należy do największych przebojów w dziejach listy brytyjskiej; znajdzie się na niej trzykrotnie w zupełnie różnych okresach: obecnie, w 1972 (dojdzie wówczas do 9. pozycji) i w 1979. Razem będzie przebywać na liście przez 34 tygodnie.
W styczniu zapowiedziano występ Presley'a w programie TV stacji NBC w audycji "Jerry Lewis Show". Elvis nie rozpieszczał telewidzów: poprzednio występował tuż po powrocie z wojska w 1960 razem z Frankiem Sinatrą, a więc osiem lat temu. Ciekawe, że jedna z moich grudniowych informacji (4 XII) dotyczy też telewizyjnych występów Presley'a.


  


 Data notowania: 1968-01-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   Już trzeci tydzień z rzędu Beatlesi okupują dwie pierwsze pozycje: SP Hello Goodbye i EP Magical Mystery Tour. Jednak film pod tym tytułem był tak artystyczną, jak i komercyjną klapą. Ponadto na 6. miejscu znajduje się brat Paula McCartney'a - Mike McGear jako członek tria the Scaffold z piosenką Thank U Very Much. Na listę wchodzi utwór Jaggera i Richardsa Satisfaction w wykonaniu Arethy Franklin. Jeszcze w grudniu ubiegłego roku znajdował się on na podwójnym SP z Chain of Fools. Właśnie ogłoszono, że Chain of Fools uzyskał w USA status "Złotej płyty" po I Never Loved a Man, Respect i Baby I Love You. Dwa ostatnie też znalazły się w ubiegłym roku na liście "Record Retailer".


  


 Data notowania: 1968-01-17  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hello Goodbye''(Parlophone) R 5655

   Największe przesunięcia do góry listy wykonują sami Brytyjczycy: z 15. na 3. miejsce zespół the Love Affair z piosenką Everlasting Love, z 33. na 8. miejsce Engelbert Humperdinck z piosenką Am I That Easy to Forget i grupa the Symbols w utworze Best Part of Breaking up. Everlasting Love niedługo zawita na sam szczyt zestawienia. Am That I Easy to Forget to stary przebój country Carla Belewa; śpiewała go też Esther Phillips, której aranżacja Release Me tak mocno zainteresowała Humperdincka. Najmniej znani w tym gronie Symbolsi wykonali przebój trzech dziewcząt z the Ronettes z 1964.


  


 Data notowania: 1968-03-27  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Lady Madonna''(Parlophone) R 5675

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 20 III-8 V '68, 26 III '88 (9 tyg.), no. 1 27 III-3 IV '68 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 4. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Paul McCartney napisał i nagrał tę rock'n'rollową banalną piosenkę w czasie, gdy pozostali członkowie zespołu the Beatles oddawali się kontemplacjom i medytacjom u Maharishiego Mahesh Yogiego, nb. szarlatana i człowieka bez skrupułów moralnych. Przyniosła ona zespołowi czternasty no. 1. Lady Madonna była pierwszym przebojem Beatlesów po wielkim sukcesie uzyskania czterech nagród Grammy przez album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.


  


 Data notowania: 1968-04-03  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Lady Madonna''(Parlophone) R 5675

   W tym tygodniu po raz ostatni na liście znajduje się lutowy no. 1 - Mighty Quinn, utwór Boba Dylana, grany i śpiewany przez zespół Manfred Mann. Pojawia się natomiast na niej pierwsza reedycja jednego z hitów wszech czasów, prowadzącego na liście na przełomie 1955 i 1956 Rock around the Clock Billa Haley'a & his Comets.
W kwietniu dochodzi do występów w londyńskim Hyde Parku zespołów Pink Floyd, Jethro Tull i Tyrannosaurus Rex.


  


 Data notowania: 1968-09-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hey Jude''(Apple) R 5722

 

   'Rec. Ret.' / 'M. W.' chart: 4 IX-18 XII '68, 27 III-8 V '76, 10-17 IX '88 (25 tyg.), no. 1 11-18 IX '68 (2 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Wilson Pickett (16. m. '69);
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [John Lennon, Paul McCartney] Wspaniały Hey Jude to pierwszy SP Beatlesów nagrany dla powołanej przez nich do życia 10 II tego roku wytwórni Apple. W USA ukazał się on dwa tygodnie wcześniej i od razu 21 IX wszedł na 10. miejsce. Jak dotąd żaden utwór nie znalazł się tak wysoko w pierwszym tygodniu pobytu na liście pop 'Billboardu'. Nie trzeba dodawać, że już w następnym tygodniu znajdował się na samym szczycie listy; przebywał tam przez bite dziewięć tygodni (dopiero 30 XI zmieniła go na tej pozycji piosenka the Supremes - Love Child). Za Oceanem był to przebój roku 1968. W UK było nieco gorzej, choć i tak był to 5. utwór roku pod względem popularności. To najdłuższy dotąd utwór (7' 10''), jaki trafił na szczyt listy brytyjskiej. Tajemniczy 'Jude' był różnie rozpoznawany, najczęściej jako Julian Lennon, ale też jako John Lennon lub... Paul McCartney. 'Obowiązkowo' już kolejna piosenka Beatlesów została również nagrana w wersji soulowej: tym razem było to wspaniałe wykonanie Wilsona Picketta.


  


 Data notowania: 1968-09-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Hey Jude''(Apple) R 5722

   Na liście pojawia się niewidomy amerykański wokalista i fenomenalny gitarzysta pochodzenia portorikańskiego - José Feliciano; debiutuje utworem Light My Fire, który w autorskiej wersji znalazł się na pierwszym albumie jednego z najsłynniejszych zespołów w historii rocka - the Doors. Płyty Feliciano należały od połowy lat 60. do najlepiej sprzedających się spośród artystów hiszpańsko-języcznych. Rok 1968 był szczególnie udany dla niego, gdyż otrzymał wtedy nagrodę Grammy w kategorii 'Najlepszy nowy artysta'. Jego przepiękna, w stylu flamenco wersja Light My Fire przyniosła mu międzynarodową sławę i rozsławiła wydany właśnie album - Feliciano!. Tymczasem Doorsi również znajdują się w zestawieniu tego tygodnia z piosenką Hello I Love You z ich trzeciego albumu. To będzie najwyżej notowany utwór w UK z okresu działalności zespołu (czyli za życia Jima Morrisona): za trzy tygodnie, 9 X, dotrze do 15. miejsca. Zespół odniesie jeszcze dwa wielkie sukcesy. W 1991 na ekrany wejdzie wysoko od strony artystycznej oceniony przez krytyków film Olivera Stone'a The Doors ze świetnym Valem Kilmerem w roli Jima Morrisona. Akcja rozpoczyna się w połowie lat 50.: na pustyni ma miejsce wypadek, ginie stary Indianin, świadkami są mały Jim i jego rodzice... W 1993 the Doors zostają wprowadzeni do Rock'n'Roll Hall of Fame. Wracając do Light My Fire, to po pierwsze: debiutancki utwór Doorsów na listach amerykańskiej (lipiec 1967) i brytyjskiej (16 VIII 1967), po drugie: największy przebój na liście 'Billboardu' (1. miejsce od 29 VII do 12 VIII 1967) i po trzecie: najwyżej notowany ich przebój na liście brytyjskiej (7. miejsce 15 VI 1991).


  


 Data notowania: 1969-04-23  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

 

   

'Rec. Ret.' chart: 23 IV-16 VIII '69, 'M. W.' chart: 3 IV-1 V '76, 22 IV '89 (23 tyg.), no. 1 23 IV-28 V '69 (6 tyg.); 'Billb.' chart: 1. m.;
inne wersje: Rod Stewart (11. m. '76);
the Beatles - no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [John Lennon, Paul McCartney] Label: Beatles with Billy Preston. Po przeszło siedmiu latach utwór wchodzący na listę zajmuje od razu 1. miejsce (poprzednio 11 I 1962 - przebój Cliffa Richarda The Young Ones). Dokonują tego Beatlesi z czysto rock'n'rollową piosenką Get back wespół z rhythm'n'bluesowym piosenkarzem i keyboardzistą Billym Prestonem, jedynym artystą, który nagrał wspólny SP z zespołem. Preston współpracował wcześniej z takimi gigantami, jak Little Richard, Sam Cooke i Ray Charles. W USA Get back jest ostatnim z 15 z rzędu przebojów Beatlesów w Top 5. Okres popularności tego utworu zbiegł się w czasie z ich głośnym występem na dachu londyńskiej siedziby wytwórni HMV. Uwaga: na nalepce płyty znajduje się sygnatura 'Beatles', nie 'the Beatles'.


  


 Data notowania: 1969-04-30  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

   Z 3. na 2. miejsce przesunęła się Mary Hopkin z piosenką Goodbye, w następnym tygodniu również utrzyma tę pozycję, ale nie powtórzy sukcesu sprzed siedmiu miesięcy, gdy zmieniła na szczycie listy Beatlesów. Tym razem ich Get back da odpór nie tylko sympatycznej Walijce, ale i dwóm kolejnym pretendentom: zespołom Herman's Hermits (My Sentimental Friend) i Fleetwood Mac (Man of the World).
W UK zorganizowano w kwietniu pierwszy Country Music Festival, w którym wzięli udział m. in. George Jones i Loretta Lynn oraz znani z listy brytyjskiej Conway Twitty i Tammy Wynette.


  


 Data notowania: 1969-05-07  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

   Bawiąca od ośmiu tygodni na liście piosenka duetu Billy Eckstine & Sarah Vaughan Passing Strangers (patrz zestawienie z 2 IV tego roku), osiągnie w tym tygodniu swą najwyższą pozycję - 20. (utrzyma ją jeszcze w przyszłym tygodniu). To reedycja tego utworu. Poprzednio notowano ją na przełomie września i października 1957 i wówczas dotarła do 22. pozycji.


  


 Data notowania: 1969-05-14  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

   Już trzeci tydzień trochę sportu w Top 30 listy: The Boxer - Simon & Garfunkel (30 IV - 25. miejsce, 7 V - 15. i w tym tygodniu - 9.), Pinball Wizard - the Who (kolejno - 4., 4. i 10.), (I'm a) Road Runner - Junior Walker & the All-Stars (13., 12. i 12.) i Games People Play - Joe South (19., 24. i 29.). Na 22. miejscu osiąga swój pułap piosenka Colour of My Love w wykonaniu Jeffersona. To dawny wokalista zespołu the Rockin' Berries; ze swym jedynym przebojem wszedł na listę "Record Retailer" przeszło trzy lata po ostatnim utworze swej rodzimej grupy (The Water Is over My Head - 20 I 1966).


  


 Data notowania: 1969-05-21  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

   Dwie kolejne pozycje na liście zajmują piosenki o wyjątkowo "inteligentnych" tytułach: 24. Dick-A-Dum-Dum (King's Road) - Des O'Connor i 25. Boom Bang-A-Bang - Lulu. 19-letnia żywiołowa Szkotka zwyciężyła w kolejnym konkursie piosenki Eurowizji, nb. ex aequo z trzema innymi piosenkarkami (De Troubadour - Lennie Kuhr z Holandii, Vivo Cantata - Salomé z Hiszpanii i Un jour un enfant - Frida Boccara z Francji). To oczywiście największy singlowy sukces Lulu w tej dekadzie i ostatni jej utwór w Top 40 na przeciąg pięciu lat (następny - The Man Who Sold the World, wszedł na listę w styczniu 1974 i doszedł do 3. miejsca.). To także piękny prezent, jaki zrobiła sobie wkrótce po wyjściu za mąż za Maurice'a Gibba, jednego z Bee Geesów. W USA zarówno jej wersja, jak i cover Peggy March, poniosły całkowita klęskę.


  


 Data notowania: 1969-05-28  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) + Billy Preston - ''Get back''(Apple) R 5777

   W tym tygodniu na liście debiutuje trzech wykonawców: kalifornijski kwartet Creedence Clearwater Revival, brytyjski mieszany zespół wokalny the Family Dogg i jamajski wokalista Max Romeo (właśc. M. Smith). Najważniejsi są rzecz jasna Creedence Clearwater Revival. Ich styl, na podstawie brzmienia pierwszego przeboju - Proud Mary, określono mianem "swamp rock" (rock bagienny). To piosenka lidera zespołu - Johna Fogerty'ego, o łodziach na Mississippi (jak sam wspominał, nigdy do tamtej pory nie był nad tą rzeką). Utwór miał kilka innych wersji na liście "Billboardu": w tym roku rhythm'n'bluesowego wykonawcy Solomona Burke'a i zespołu Checkmates Ltd., a w 1971 - duetu Ike & Tina Turner (złota płyta w USA). Tina do dziś z upodobaniem wykonuje tę piosenkę na swych koncertach. The Family Dogg wystartowali z piosenką Rogera Greenaway'a i Rogera Cooka Way of Life. Istotna rolę w tym nagraniu spełnił wybitny amerykański producent - Steve Rowland, również realizator utworów zespołów Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich i the Herd. Był on członkiem the Family Dogg, podobnie jak piosenkarz i autor tekstów - Albert Hammond. Na gitarze w tym utworze zagrał Jimmy Page. Wreszcie Romeo: jego kontrowersyjne nagranie Wet Dream utorowało drogę na listę brytyjską surowej (prymitywnej) odmianie muzyki reggae. Weszło ono do pierwszej dziesiątki "Record Retailer" pomimo niedopuszczeniu do emisji przez BBC.
W maju ukazuje się rockowe arcydzieło Neila Younga - album Everybody Knows This Is Nowhere, płyta, która dała początek nowemu stylowi, garażowemu folkowi, pełna romantyzmu i pełna zapierających dech gitarowych solówek.


  


 Data notowania: 1969-06-11  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ballad of John & Yoko''(Apple) R 5786

 

   'Rec. Ret.' chart: 4 VI-6 IX '69 (14 tyg.), no. 1 11-25 VI '69 (3 tyg.); 'Billb.' chart: 8. m.;
no. 9. wśród wykonawców na liście brytyjskiej



   [John Lennon, Paul McCartney] Kończy się pewna epoka! Już wkrótce the Beatles ogłoszą swe rozwiązanie i właśnie w czerwcu 1969 na liście brytyjskiej prezentują swój ostatni (siedemnasty!) przebój na 1. miejscu. Ballad of John & Yoko to krótka ironiczna i prawdziwa opowieść o Lennonie i jego nowej żonie - Yoko Ono. Sygnowanie tej piosenki nazwą "the Beatles" tylko w połowie odpowiada prawdzie: zespół jest w rozsypce, a w nagraniu wzięli udział jedynie John i Paul. W USA był to najniżej notowany utwór zespołu; przyczyna leży prawdopodobnie w tekście z kilkakrotnie powtarzanym wersetem, uważanym za bluźnierczy: 'Christ, you know it ain't easy'. Sporo stacji radiowych za Oceanem postanowiło wówczas nie emitować tej piosenki.

   Na listę brytyjska wchodzi utwór amerykańsko-kanadyjskiej grupy Steppenwolf - Born to Be Wild. Pochodzi on z 'filmu drogi' Dennisa Hoppera - Easy Rider, w którym padają słowa w odniesieniu do motocykla: 'heavy metal thunder'. Tak narodziło się określenie ostrego białego rocka gitarowego. A sam utwór za trzy tygodnie dojdzie na liście zaledwie do 30. miejsca.


  


 Data notowania: 1969-06-18  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ballad of John & Yoko''(R 5786) Apple

   Znakomita brytyjska bluesowa "biała" grupa the Chicken Shack osiąga swoją najwyższą pozycję na liście "Record Retailer": utwór I'd Rather Go Blind doszedł w tym tygodniu do 14. pozycji. Wokalistką zespołu jest Christine Perfect, która pod koniec tego roku poślubi basistę Fleetwood Mac - Johna McVee. Tymczasem zespół Fleetwood Mac znajduje się trzy miejsca wyżej - na 11. miejscu, z piosenką Man of the World. Z panią Perfect-McVie oraz z drugą wokalistką - Stevie Nicks zmieni się radykalnie bluesowe brzmienie zespołu, ale dalej będzie on odnosił wielkie sukcesy.


  


 Data notowania: 1969-06-25  (Record Retailer) 
Numer 1: Beatles (the) - ''Ballad of John & Yoko''(Apple) R 5786

   Historyczny tydzień na brytyjskiej liście przebojów: po raz ostatni w całej swej karierze zespół the Beatles znajduje się na 1. miejscu. W ciągu siedmiu lat wprowadził na tę pozycję 17 utworów i ogółem przebywał na niej 69 tygodni!
W czerwcu w tym samym czasie na listę albumów "Record Retailer" i "Music Week" wchodzi płyta the Who z pierwszą rock-operą - Tommy.