Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Alma Cogan


 Data notowania: 1955-07-15  (New Musical Express) 
Numer 1: Alma Cogan - ''Dreamboat''(HMV) B 10872

 

   "NME" chart: 27 V-9 IX '55 (16 tyg.), no. 1 15-22 VII '55 (2 tyg.);
no. 268. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Al Hoffman] W tym czasie za najlepszą piosenkarkę angielską uchodziła, pochodząca z Sussex, 23-letnia wówczas (urodzona 19 V 1932) Alma Cogan, nazywana "dziewczyną z uśmiechem w głosie"; oprócz umiejętności wokalnych podobały się również jej oszałamiające stroje (słynne kloszowe sukienki), krucze włosy, atrakcyjna powierzchowność i niezwykła żywiołowość na scenie. Sławę przyniosła jej nowoczesna, jak na tamte czasy (marzec 1954), interpretacja piosenki Hala Davida Bell Bottom Blues. W latach 50. wprowadziła na brytyjską listę przebojów 20 piosenek, takim sukcesem nie mogła pochwalić się żadna inna wykonawczyni. Dreamboat pochodził z repertuaru amerykańskich zespołów wokalnych Paulette Sisters i Five De Marco Sisters. Na przełomie lat 50. i 60. jako wszechstronna gwiazda rozrywki korzystała z luksusu prowadzenia własnego programu w TV. W latach 60. w jednym z jej nagrań SP wziął udział Paul McCartney, grający na tamburynie. W marcu 1966 stwierdzono u niej chorobę nowotworową, na którą zmarła 26 X tegoż roku.


  


 Data notowania: 1955-07-22  (New Musical Express) 
Numer 1: Alma Cogan - ''Dreamboat''(HMV) B 10872

 

   UWAGA - notka do 4. utworu '55: [Cool Water - Frankie Laine (Philips PB 465), "NME" chart: 24 VI-18 XI '55 (22 tyg.), no. 1 -, najw. poz. 2.; no. 37. wśród wykonawców na liście brytyjskiej].

   UWAGA - komentarz do 4. utworu '55: [Bob Nolan] Label: Frankie Laine & Paul Weston & his Orchestra & the Mellomen. W samych górnych rejonach zestawień listy brytyjskiej na długie tygodnie usadowił się Frankie Laine z piosenką Cool Water o wędrówce po bezkresnej pustyni. Utwór należał do najpopularniejszych w UK w 1955, mimo iż nigdy nie osiągnął samego szczytu listy. Powszechnie uważa się, że ten gorąco przyjmowany przez wielbicieli Laine'a utwór w stylu country'n'western został napisany właśnie dla niego, tymczasem autorem był Bob Nolan, który skomponował go w 1941 dla swojej grupy the Sons of the Pioneers. Jednak w USA najpopularniejsza była wersja z 1948 orkiestry Vaughna Monroe, z którą zresztą śpiewali "Synowie Pionierów".