Brytyjska lista przebojówIndeks wykonawcówBibliografiaO autorzeCredits   
    
 
Brytyjska Lista Przebojów Więcej o poczatkach list przebojow

Poszukiwany wykonawca: Adam Faith


 Data notowania: 1959-12-04  (New Musical Express) 
Numer 1: Adam Faith - ''What Do You Want''(Parlophone) R 4591

 

   "NME" / "Rec. Ret." chart: 20 XI '59-31 III '60 (19 tyg.), no. 1 4-18 XII '59 (3 tyg.);
no. 48. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Les Vandyke] Pochodzący z Londynu Adam Faith (właśc. Terence Nelhams), zanim podpisał umowę z Georgem Martinem i Parlophone, nagrywał dla HMV i Top Rank. To dzięki niemu Parlophone wprowadziło swój pierwszy SP na szczyt listy "NME". What Do You Want, ta wzorowana na stylu Buddy'ego Holly'ego "popowa perła" - przywołując słowa wybitnego znawcy list przebojów w USA i w UK Dave'a McAleera - została nagrana przez Johnny'ego Wortha, z którym Faith poznał się podczas współpracy przy telewizyjnym serialu Drumbeat, akompaniuje tu orkiestra Johna Barry'ego. To najkrótszy utwór, który kiedykolwiek znajdował się na szczycie listy brytyjskiej: trwa 1 min. 38 sek. Był to pierwszy z rekordowej serii siedmiu kolejnych (!) SPs Faitha w brytyjskiej Top 5. Faith był jednym z najpopularniejszych piosenkarzy brytyjskich pierwszej połowy lat 60. i bodaj pierwszym, który niemal zupełnie pomijał covery w swoim repertuarze. W USA był, niestety, jednym z wielu, a jego piosenki zyskiwały większą popularność w wykonaniach Bobby'ego Vee, rockera Ersela Hickey'a, a nawet Anglika Craiga Douglasa. Adam Faith zmarł 8 III 2003 w wieku niespełna 63 lat (urodzony 23 VI 1940), o czym doniosły nawet nasze rodzime publikatory, nie wyłączając TVP!


  


 Data notowania: 1959-12-11  (New Musical Express) 
Numer 1: Adam Faith - ''What Do You Want''(Parlophone) R 4591

   Jeden z najpopularniejszych wykonawców brytyjskich w kończącym się roku - Marty Wilde wprowadza na listę utwór, który zyska słuchaczy już w 1960. Z czterech jego dotychczasowych utworów, które znalazły się w Top 10, wszystkie były znane z wcześniejszych wersji piosenkarzy amerykańskich. Wchodzący właśnie na listę Bad Boy to pierwszy własny utwór Wilde'a.
W grudniu w kalifornijskim miasteczku El Cerrito powstał zespół Blue Velvets, który wkrótce zmienił nazwę na Golliwogs, a ostatecznie na Creedence Clearwater Revival.


  


 Data notowania: 1959-12-18  (New Musical Express) 
Numer 1: Emile Ford & the Checkmates - ''What Do You Want to Make Those Eyes at Me for''(Parlophone) R 4591
oraz Adam Faith - ''What Do You Want''(Pye) 7N 15225

 

   "NME" / "Rec. Ret." chart: 30 X '59-21 IV '60 (25 tyg.), no. 1 18 XII '59-22 I '60 (6 tyg.), no. 62. listy brytyjskiej wszech czasów;
inne wersje: Shakin' Stevens (5. m. '87);
no. 363. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Jimmy Monaco, Joseph McCarthy, Howard Johnson] Czwarte i ostatnie w historii brytyjskiej listy przebojów podwójne 1. miejsce. Dzielili je Adam Faith oraz brytyjski wokalista, pochodzący z Wysp Bahama, Emile Ford (właśc. Emile Sweatman) wraz ze swym pop-rhythm'n'bluesowym wielonarodowościowym zespołem the Checkmates, grali w nim krewni Emile'a - George Sweetman (sax) i jego brat Dave (b) oraz Ken Street, Alan Hawkshaw i John Cuffley. Początkowo mieli oni zamiar wydać na stronie "A" przeróbkę utworu Dona Gibsona - Don't Tell Me Your Troubles. Jednak zdecydowali się na wznowienie standardu music-hallowego z okresu I wojny światowej, wykonywanego w 1917 przez duet Ada Jones & Billy Murray. What Do You Want to Make Those Eyes at Me for - zresztą pospiesznie nagrany - przyniósł zespołowi ponad milion sprzedanych płyt na całym świecie i był zwiastunem kolejnych przebojów Forda i Checkmatesów (cztery następne SPs na liście brytyjskiej też znalazły się w Top 20). Producent Michael Barclay użył aranżacji podobnej do utworów the Johnny Otis Show. Emile Ford został odkryty podczas konkursu muzycznego, organizowanego w Soho. Był pierwszym czarnym brytyjskim wokalistą, który doszedł do 1. miejsca na liście "NME". Wraz ze swoim zespołem uznany został w 1960 przez "New Musical Express" za no. 1 wśród nowych wykonawców. Urodził się w St. Lucia na wyspach Bahama 16 X 1937, spędził dzieciństwo na Karaibach, a następnie wyjechał do Londynu, gdzie studiował na politechnice. Od chwili zakończenia kariery piosenkarskiej mieszka w Szwecji.


  


 Data notowania: 1960-03-10  (Record Retailer) 
Numer 1: Adam Faith - ''Poor Me''(Parlophone) R 4623

 

   "Rec. Ret." chart: 22 I-19 V '60 (17 tyg.), no. 1 10 III '60 (1 tydz.);
no. 48. wśród wykonawców na liście brytyjskiej

   [Les Vandyke] Autorem tego utworu - podobnie, jak poprzedniego przeboju Faitha, What Do You Want - był piosenkarz i kompozytor Johnny Worth, występujący pod pseudonimem Les Vandyke. W 1960 więcej SPs od tego nie rzucającego się w oczy (w przeciwieństwie do uszu) wykonawcy sprzedał tylko Cliff Richard. Aranżacje Johna Barry'ego piosenek Adama Faitha nadawały utworom cech nagrań Buddy'ego Holly'ego i to zwiększało ich popularność. W obu utworach słowo "baby" wymawiał z charakterystyczną czkawką ("bybeee"), co na pewien czas przyjęło się u innych piosenkarzy z Wysp. W latach 60. ukazała się jego autobiograficzna książka Poor Me. Faith wystąpił w dwóch dość popularnych filmach: w 1961 w miernej komedii What a Wopper! (w wersji polskiej - Potwór z Loch Ness), a na początku lat 70. w Stardust. Choć jego popularność przypadała niemal wyłącznie na lata 60., to jeszcze w 1977 wydał cieszący się wzięciem LP I Survive. Był też cenionym producentem płyt, m. in. Lonniego Donegana, Rogera Daltrey'a i Leo Sayera, a także redaktorem wysoko notowanych czasopism finansowych.

   Na 15. miejsce (od razu najwyższe) dostaje się Royal Event w wykonaniu najpopularniejszego i najwybitniejszego (zdaniem 'NME') wykonawcy ubiegłego roku - pianisty Russa Conway'a. Poświęcony on jest przypadającym 19 II urodzinom księcia Andrzeja. Krytycy żartowali, że w przeciwieństwie do księcia Yorku najlepszym tygodniem dla tego utworu był ten pierwszy. Natomiast na 26. miejsce wchodzi instrumentalny temat z telewizyjnego programu BBC 'Juke Box Jury' Hit & Miss, grany przez the John Barry Seven.
Od tego tygodnia oficjalną listę przebojów UK - Top 50, rozpoczyna publikować 'Record Retailer' (obecnie 'Music Week'), przejmując to od 'NME', publikuje też listę Top 20 albumów. Wyniki wzięte z notowań z 5 III 1960, były niemal identyczne z listą 'NME' z 4 III. Pierwsza dziesiątka tej nowej listy wyglądała następująco: 1. Poor Me - Adam Faith, 2. Running Bear - Johnny Preston, 3. On a Slow Boat to China - Emile Ford & the Checkmates, 4. Why - Anthony Newley, 5. Summer Set - Mr. Acker Bilk & his Paramount Jazz Band, 6. Pretty Blue Eyes - Craig Douglas, 7. You Got What It Takes - Marv Johnson, 8. Delaware - Perry Como, 9. La mer (beyond the Sea) - Bobby Darin, 10. Voice in the Wilderness - Cliff Richard.